Λαμπριάτικος ψάλτης
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
1851–1911
Στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, η ζωή στα νησιά περνά μέσα από φτωχικά σπίτια, ξωκλήσια και δύσκολες αποφάσεις, με τη φύση και την πίστη πάντα κοντά στους ανθρώπους. Ξεκίνα από τη «Φόνισσα» για την ταραγμένη σκέψη μιας φτωχής γιαγιάς ή από το «Στο Χριστό στο Κάστρο» για μια χριστουγεννιάτικη λειτουργία που δοκιμάζεται από τη χειμωνιάτικη θάλασσα.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, πίστη και φύση.
Ξεκίνα με το «Λαμπριάτικος ψάλτης».
Ο Παπαδιαμάντης έζησε φτωχικά και έγραφε κατά παραγγελία για τα χριστουγεννιάτικα και πασχαλινά φύλλα των αθηναϊκών εφημερίδων — τα ίδια «λαμπριάτικα» διηγήματα που υπερασπίζεται εδώ.
Το παράπονο πως η θάλασσα δεν φαίνεται απ’ το σχολειό
Ἰδοὺ λοιπὸν ποῖον τὸ αἴτιον τῆς δυσφορίας των - καὶ πόσον ἀφελῶς τὸ ὁμολογοῦσι... τὸ ἐξωτερικεύουσι. Νὰ φιλοξενηθεῖς ἠγεμονικῶς εἰς τὰ μέγαρα μεγάλου ἄρχοντος, καὶ νὰ μὴ προπίεις εἰς τιμὴν τοῦ οἰκοδεσπότου! Νὰ ἀπολαύσεις (ξενίας δεσποτικῆς καὶ ἀθανάτου τραπέζης) καὶ νὰ μὴν ἀποδώσεις εὐχαριστίαν εἰς τὸν ἑστιάτορα! Ἀλλ᾿ εἰς τὰ διηγημάτια, ὅσα ἐδημοσίευσα κατὰ καιροὺς ὁ ὑποφαινόμενος τὰ Χριστούγεννα ἢ τὸ Πάσχα, ἐνεπνεύσθην, ἀληθῶς, ἀπὸ τὰς ἀναμνήσεις μου καὶ τὰ αἰσθήματά μου, τὰ ὁποῖα θέλγουσι καὶ συγκινοῦσι, ἐμὲ αὐτόν, ἴσως καὶ ὀλίγους ἐκλεκτοὺς φιλαναγνώστας. Ὅτι δὲ τοιοῦτοι ὑπάρχουσιν, ἀποδεικνύεται ἐκ τούτου, ὅτι δυὸ τῶν ἐφημερίδων, αἱ κορυφαῖοι της πρωτευούσης, ὡς καὶ τὸ μονάκριβον περιοδικόν, δεξιοῦνται τὰ ἑορτάσιμα διηγημάτια τῶν ἡμερῶν τούτων. Ἔπειτα οὐδαμοῦ σχεδὸν θὰ εὕρητε, ὅτι ἐπεζήτησα βεβιασμένην θέσιν ἢ πλοκήν, ὅπως γαλβανίσω τὴν περιέργειαν τοῦ ἀναγνώστου. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1911
Άνοιξη και πείνα, κοπέλες και λύκοι σ’ ένα νησί όπου οι αγροί κοκκινίζουν από παπαρούνες κι ένα κορίτσι διαβάζει τρεις φορές ένα γράμμα.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας παπάς τάζει να λειτουργήσει τα Χριστούγεννα σ’ έναν έρημο ναό πάνω σ’ έναν βράχο. Για να κρατήσει το τάμα του, πρέπει να διασχίσει με το καΐκι του το πέλαγος μέσα στον βαρύ χειμώνα.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1910
Ένας άντρας θυμάται τη λίμνη, το καρνάγιο και την κοπέλα που αγάπησε στα δεκατέσσερά του — και τον φίλο που στάθηκε πιο τολμηρός από εκείνον.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1893
Ένα μισογκρεμισμένο ξωκκλήσι, ένα πεισματάρικο γαϊδούρι κι ένα πείσμα για τα εκκλησιαστικά αξιώματα: νύχτα Ανάστασης στη Σκόπελο.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένα ρομαντικό αφήγημα που διαδραματίζεται σε μια ελληνική νησιωτική κοινότητα στα τέλη του 18ου αιώνα και εξερευνά την αγάπη, την τιμή και τις απρόβλεπτες στροφές της μοίρας.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1887
Ένας φτωχός ψαράς κοιμάται στη βάρκα του κάτω από ένα φωτισμένο σπίτι όπου γίνεται γάμος και σκαρώνει όλη τη νύχτα ένα κατόρθωμα που μπορεί να μη γίνει ποτέ. Το μοναδικό μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη: αλάτι, τριαντάφυλλα και μια μακρά αναβολή.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Δύο κατσίκες παγιδευμένες σ’ έναν κρημνό, ένα ξωκκλήσι γεμάτο αφιερώματα από μανάδες κι ένας παλιός λόγος που μπορεί και να βγήκε αληθινός.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1901
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Παπαδιαμάντης γράφει για έναν φτωχό τσοπάνο που σπεύδει να προειδοποιήσει το χωριό του· μια ιστορία θυσίας, πίστης και αγάπης για την πατρίδα.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1908
Ένας αφηγητής κοιτάζει το περιβολάκι και τη σαραβαλιασμένη βάρκα του φτωχού ξαδέλφου του και βρίσκει εκεί ολόκληρο πέλαγος, έναν μύθο κι έναν πνιγμό.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1904
Μια κοπέλα γυρίζει στο χωριό, ο πατέρας της θέλει να την παντρέψει κι ένας χασομέρης βλέπει ποίηση εκεί που οι άλλοι βλέπουν μια χωριατοπούλα. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο τρυφερά και πιο επικίνδυνα γραπτά του.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας ντροπαλός νοικάρης κρύβεται στο δωμάτιό του ενώ η γειτονιά χορεύει από κάτω και περνά την πιο πλούσια νύχτα της Αποκριάς.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας γερο-άρχοντας έχει το δικό του εκκλησάκι, έναν γάμο που έχει χαλάσει και μια κόρη που έχασε. Την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου περιμένει τους προσκυνητές — και τη μόνη επανένωση στην οποία μπορεί ακόμη να ελπίζει.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1887
Ένας νεαρός βοσκός, μια κοπέλα που κολυμπά στο φεγγαρόφωτο κι ένα κουδούνι κατσίκας: το διήγημα του Παπαδιαμάντη για έναν πόθο που τον παρακολουθείς από τον βράχο και μια διάσωση που κοστίζει περισσότερο απ’ όσο φαίνεται.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Τέσσερις φίλοι παίρνουν κρασί, αστακό και ένα ψαθί και βγαίνουν στη νύχτα του Μάρτη να βρουν πού επιτρέπεται να τραγουδήσουν. Η βραδιά πάει κατά διαόλου — και γι’ αυτό τη θυμάσαι.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903
Ένα παιδί παρασύρεται από μια αφηνιασμένη φοράδα κι ύστερα χάνεται σ’ ένα ρέμα γεμάτο στοιχειά. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο συναρπαστικά και τρυφερά του.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903
Ένας νυχτοπερπατητής ζητά τη βοήθεια της αγίας που λύνει τα μάγια και ανακαλύπτει πως δεν θέλει να γιατρευτεί. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο στοιχειωμένα και προσωπικά του.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένα μαθητικό επεισόδιο σε ελληνικό σχολείο περασμένων δεκαετιών γίνεται αφορμή για μια βαθιά ματιά στην παιδική ψυχή, την εξουσία και την πονηριά της επιβίωσης.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας πελώριος δάσκαλος, ένα σχολείο που μοιάζει με βάρκα ξοριασμένη και οι μικρές κωμωδίες και λύπες που κρατούν όρθιο ένα χωριό.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903
Μια φτωχή γιαγιά από νησί μετρά τις κόρες που δεν μπορεί να παντρέψει και αρχίζει να βλέπει καθεμιά σαν χρέος που πρέπει να ξεχρεώσει. Ο Παπαδιαμάντης μπαίνει στο μυαλό της με τρομακτική ηρεμία.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1900
Χριστούγεννα σε φτωχό νησί: ορφανά που γλείφουν σταλακτίτες, ένα σπίτι που έμεινε μισοτελειωμένο, μια πνιγμένη κοπέλα, το φεγγάρι πάνω από τον Παγασητικό. Ο Παπαδιαμάντης κάνει το κρύο των γιορτών να μοιάζει ιερό.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1898
Το νησί του Παπαδιαμάντη μέσα από δώδεκα ιστορίες: φεγγαρόφωτο, θάλασσες, χωριάτικοι καημοί, σπηλιές και θαύματα — η μικρή απόσταση ανάμεσα στην πατρίδα και την ξενιτιά.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Μια εκλογή σε νησί, γραμμένη σαν κωμωδία: υποψήφιοι, ψαράδες, κήποι και ψήφοι που αγοράζονται με ένα γιουβέτσι. Πολιτική που τη γνωρίζουμε ακόμη.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Τρεις άντρες βγαίνουν κολυμπώντας από ένα ναυάγιο σε μια σκοτεινή ακτή και βαδίζουν μέσα στη νύχτα προς ένα φως — και μια λίμνη που καταπίνει ό,τι πέσει μέσα της.
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.