Ἔρως Ἥρως
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851–1911), 1887
Ένας φτωχός ψαράς κοιμάται στη βάρκα του κάτω από ένα φωτισμένο σπίτι όπου γίνεται γάμος και σκαρώνει όλη τη νύχτα ένα κατόρθωμα που μπορεί να μη γίνει ποτέ. Το μοναδικό μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη: αλάτι, τριαντάφυλλα και μια μακρά αναβολή. Η νύχτα περνά αργά, με λαχτάρα και τρυφερότητα, μέσα σε λυρική γλώσσα και εικόνες από τη θάλασσα και τα τριαντάφυλλα.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες αγάπης που μένουν μετέωρες και οι ήρωες που δυσκολεύονται να περάσουν από τη σκέψη στην πράξη. Να έχεις υπόψη ότι η γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι παλαιότερη και μπορεί να θέλει υπομονή.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς μια νύχτα, ένας γάμος κι ένα σχέδιο που ίσως δεν γίνει γίνονται μια ιστορία για την επιθυμία και την αναβολή.
Σελίδες από το βιβλίο
Γιατί το ομορφότερο πρωινό είναι εκείνο που πονάει περισσότερο.
Καὶ οὕτω συνέβη. Ἦτο ἤδη τετάρτη μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Γλυκοχαράματα, ἀπόπασχα, Ἀπρίλιος ὁ μήν. Τὰ πουλιὰ ἐκελαδοῦσαν εἰς τὰ δένδρα, γύρω εἰς τὴν ἀκρογιαλιάν. Ἡ αὐγὴ ἔδειχνε τὰ ρόδινα δάκτυλά της ψηλὰ ἀπὸ τὴν κορυφὴν τοῦ βουνοῦ ἀντικρύ, καὶ ὅλος ὁ ἀὴρ ἐμοσχοβολοῦσεν ἀπὸ τὰ ρόδα τῶν κήπων ὁλόγυρα, τὰ ρόδα τὰ ὁποῖα εἶχον πλασθῆ ἀπὸ τὸν Δημιουργὸν χωρὶς ἀκάνθας· καὶ τώρα, διὰ νὰ δρέψῃ τις ἓν ἀπὸ αὐτὰ ἀνάγκη νὰ ματώσῃ τὰ δάκτυλα… καὶ πάλιν, ὅταν τὸ ρόδον εἶναι ὑψηλὰ πολύ, δὲν τὸ φθάνει ὅσον καὶ ἂν τανυσθῇ τις, μόνον ἀδίκως ματώνει τὰ δάκτυλα… καὶ καμμίαν φορὰν πέφτει καὶ σπάζει τὰ πόδια. Η διάσωση που δεν γίνεται ποτέ, ζωντανεύει ως την τελευταία λεπτομέρεια.
Ἔφευγεν, ἔφευγεν ὡς δελφίνι, ἐφύσα κ᾽ ἐξέρνα τὸ νερὸν ὡς φάλαινα, καὶ προέβαλλε κοπτερὸν τὸν βραχίονα ὡς ξιφίας. Ἔπλεε μὲ τὸν δεξιὸν βραχίονα, κ᾽ ἐσφιχταγκάλιαζε τὴν νέαν μὲ τὸν ἀριστερόν. Ἄνω τὴν κεφαλήν της, ἄνω. Ν᾽ ἀναπνέῃ τὸ δακτυλιδένιο στοματάκι της… «Μὴ φοβᾶσαι, ἀγάπη μου!» Καὶ μικρὸν κατὰ μικρὸν θὰ ἐξετοπίζετο ὀργυιὰς καὶ ὀργυιάς… Θὰ ἐζύγωνε, θὰ ἐπλησίαζεν εἰς τὴν ξηράν. «Τώρα, τώρα, ἐφτάσαμε, ψυχή μου». Κανὲν δυστύχημα δὲν ἔμελλε νὰ συμβῇ. Ὅλος ὁ κόσμος θὰ ἐσώζετο. «Ἐζαλίσθης, ψυχή μου; Ὅλα καλὰ τώρα. Ἐπνίγη κανείς; Ὄχι, ἀφοῦ ἐγλύτωσες σύ». Ὤ, πῶς θὰ ἔπεφταν ἀφανισμένοι, μισοπνιγμένοι, στάζοντες θάλασσαν, ἐπάνω εἰς τὴν ἄμμον. Ἀναπλασμένοι καὶ ἀναβαπτισμένοι. Νέος Ἀδὰμ καὶ νέα Εὔα, φέροντες τοὺς χιτῶνας θαλασσοβρεγμένους κολλητὰ εἰς τὴν ἐπιδερμίδα των, περισσότερον παρὰ γυμνοί. Δύο μάνες, και μόνο η μία μπορεί ακόμη να σε νανουρίσει.
Ὁ Γιωργὴς ὅμως ἤθελε νὰ ὑπάγῃ στὴν βάρκαν, ὄχι διότι τοῦ εἶχε παραγγείλει οὕτω ὁ κυβερνήτης του, ἀλλὰ διότι πάντοτε ἠρέσκετο κ᾽ ἐπροτίμα νὰ κοιμᾶται εἰς τὴν βάρκαν. Ἡ μάννα του ἦτο πλέον γραῖα καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ τὸν νανουρίσῃ εἰς τὴν κούνιαν του οὔτε εἰς τὴν ἀγκαλιάν της. Ἡ ἄλλη μάννα του, ἡ θάλασσα, ἀκόμη τὸν ἐλίκνιζε μὲ τὰ κύματά της. Κ᾽ ἐκείνη εἶχε κούνιαν, κ᾽ ἐκείνη εἶχεν ἀγκάλην καὶ ἀγκάλας πολλάς. Διὰ τὴν πρώτην μητέρα ἦτο πλέον μεγάλος καὶ ἡλικιωμένος υἱός. Διὰ τὴν δευτέραν μεγάλην μητέρα, τὴν προσφιλῆ καὶ ὑγρὰν καὶ ἄπιστον, ἦτο ἀκόμη μικρόν, πολὺ μικρὸν τέκνον της. Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.Ο Παπαδιαμάντης έγραψε το μυθιστόρημα το 1887 και το ονόμασε «Ἔρως Ἥρως» — έρως και ήρως, αγάπη και ήρωας. Ο τίτλος παίζει με τις δύο συλλαβές της αρχαίας λέξης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Λαμπριάτικος ψάλτης
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
Θέρος-Έρος
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1911
Άνοιξη και πείνα, κοπέλες και λύκοι σ’ ένα νησί όπου οι αγροί κοκκινίζουν από παπαρούνες κι ένα κορίτσι διαβάζει τρεις φορές ένα γράμμα.
Στο Χριστό στο Κάστρο
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας παπάς τάζει να λειτουργήσει τα Χριστούγεννα σ’ έναν έρημο ναό πάνω σ’ έναν βράχο. Για να κρατήσει το τάμα του, πρέπει να διασχίσει με το καΐκι του το πέλαγος μέσα στον βαρύ χειμώνα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ἔρως Ἥρως»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες αγάπης που μένουν μετέωρες και οι ήρωες που δυσκολεύονται να περάσουν από τη σκέψη στην πράξη. Να έχεις υπόψη ότι η γλώσσα του Παπαδιαμάντη είναι παλαιότερη και μπορεί να θέλει υπομονή.
- Πώς είναι το «Ἔρως Ἥρως»;
- Η νύχτα περνά αργά, με λαχτάρα και τρυφερότητα, μέσα σε λυρική γλώσσα και εικόνες από τη θάλασσα και τα τριαντάφυλλα. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ἔρως Ἥρως»;
- Αν σου άρεσε το «Ἔρως Ἥρως», δοκίμασε «Μαζώχτρα» (Αργύρης Εφταλιώτης), «Ερωτικά» (Γιάνης Βηλαράς) και «Η Μηλιά» (Εμμανουήλ Ροΐδης).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα φιλί ζυγίζει περισσότερο από κάθε βάσανο
Λεν ο κόσμος, η αγάπη έχει βάσανα πολλά· εγώ λέγω πως σε τούτο δε στοχάζονται καλά. Νύχτα ημέρα να παθαίνω, μια στιγμή τ’ αλησμονώ, μότι να καλαντικρύσω τα ματάκια που πονώ. Πάρτε, όσα κι αν θελήστε, δάκρυα, πάθια, στεναγμούς, ούτε έναν μην αφήστε οχ τους δάρτες και καϋμούς.
Ερωτικά · Γιάνης Βηλαράς
Δυο άνθρωποι ξανασυναντιούνται σ’ ένα άδειο πάρκο, αλλά θυμούνται διαφορετικά.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή