Χριστουγεννιάτικα διηγήματα
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851–1911), 1900
Χριστούγεννα σε φτωχό νησί: ορφανά που γλείφουν σταλακτίτες, ένα σπίτι που έμεινε μισοτελειωμένο, μια πνιγμένη κοπέλα, το φεγγάρι πάνω από τον Παγασητικό. Ο Παπαδιαμάντης κάνει το κρύο των γιορτών να μοιάζει ιερό. Η λυρική, μελαγχολική φωνή του Παπαδιαμάντη φωτίζει φτωχικά Χριστούγεννα με τρυφερότητα, πίστη και νοσταλγία, σε σύντομες ιστορίες αργού ρυθμού.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, τρυφερότητα και νοσταλγία. Μιλά για την οικογένεια, την πίστη και τον θάνατο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε συγκινούν οι οικογενειακές ιστορίες, η πίστη και οι μικρές πράξεις φροντίδας μέσα στη φτώχεια. Η καθαρεύουσα και η παλιά γλώσσα θέλουν λίγη υπομονή, ενώ κάποιες ιστορίες αγγίζουν τον θάνατο και τη στέρηση.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα» δείχνουν γιορτές μακριά από την αφθονία, μέσα στο κρύο και την ανάγκη. Διάβασέ τα για μια τρυφερή, παλιά ματιά στα Χριστούγεννα.
Σελίδες από το βιβλίο
Υποσχέθηκε στα παιδιά πως ο Χριστός θα τους φέρει ξύλα ως το πρωί.
Η ταλαίπωρος γραία έστρωσε διά τα δύο ορφανά, ίνα κοιμηθώσιν, ανεκλίθη και αύτη πλησίον των, τοις είπε να φυσήσωσιν υποκάτω του σκεπάσματός των διά να ζεσταθούν, τοις υπεσχέθη ψευδομένη, αλλ’ ελπίζουσα να επαληθεύση, ότι αύριον ο Χριστός θα φέρη ξύλα και ψωμί και μίαν χύτραν κοχλάζουσαν επί του πυρός, και έμεινεν άυπνος πέραν του μεσονυκτίου, αναλογιζόμενη την πικράν τύχην της. Έχτισε σπίτι για μια νύφη που πέθανε πριν φτάσουν τα έπιπλα.
Δεν είχεν αξιωθή ν’ απολαύση την οικοκυράν της. Ο καπετάν- Γιαννάκος ο Συρμαίος, ανήρ αισθηματικός και γενναίος «μερακλής», όσον κανείς άλλος εκ των συγχρόνων του, είχεν ερωτευθή ποτέ εις το Σταυροδρόμι την Κοκκώνα-Αννίκαν, ωραίαν, υψηλήν, με χρυσόξανθα μαλλιά, λευκήν και με χαρακτήρας λεπτοτάτους, με βλέμμα το οποίον κάτι έλεγε στην καρδιά. Ένα σπίτι πάνω στον βράχο κι όλος ο καιρός του Αιγαίου φτάνει μαζί.
Ο οικίσκος να είνε κτισμένος επί βράχου υψηλού, επί του μόνου υψηλού βορεινού βράχου του προσφιλούς εις τας αναμνήσεις μου. Εκεί απλούται ατελείωτον το πέλαγος ανά την αχανή έκτασιν από ακτής έως ακτής και από κόλπου έως κόλπου, και χαμηλόνει ο ουρανός εις την μίαν άκρην την απωτέραν, διά να περιπτυχθή εγγύτερον την εσχατιάν των θαλασσών, ο σάπφειρος φιλών τον σμάραγδον, το βαθύχλωρον αντασπαζόμενον το γλαυκόν. Φυσά ο Καικίας κατερχόμενος από τα βουνά της Θράκης, και ο Βορράς παγερός αποσπάται μυριοπτέρυγος από τον νεφελοσκεπή και χιονοστέφανον Άθω, και ο Αργέστης ριγηλός καταβαίνει από τον γεραρόν Όλυμπον φρίσσει το κύμα εις την επαφήν της ψυχράς πνοής, φρικιά ο πορφυρούς πόντος από την κραταιάν αύραν, ρυτιδούται η θάλασσα από την αλλεπάλληλον ραγδαίαν ριπήν, αγριαίνει το πέλαγος, ωρύεται μανιωδώς η καταιγίς, ρήγνυται το κύμα εις τους σκληρούς αιχμηρούς βράχους. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα»
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.Γιος παπά από τη Σκιάθο, έζησε ως ενήλικας σε ένα δωμάτιο στην Αθήνα, γράφοντας για λίγα γρόσια και χαρίζοντας τα περισσότερα. Τα χριστουγεννιάτικα διηγήματά του δημοσιεύονταν στις εφημερίδες κάθε Δεκέμβρη.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1922
Κοινά στοιχεία: μελαγχολία και θάνατος.
Περισσότερα βιβλία — Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Λαμπριάτικος ψάλτης
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
Θέρος-Έρος
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1911
Άνοιξη και πείνα, κοπέλες και λύκοι σ’ ένα νησί όπου οι αγροί κοκκινίζουν από παπαρούνες κι ένα κορίτσι διαβάζει τρεις φορές ένα γράμμα.
Στο Χριστό στο Κάστρο
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας παπάς τάζει να λειτουργήσει τα Χριστούγεννα σ’ έναν έρημο ναό πάνω σ’ έναν βράχο. Για να κρατήσει το τάμα του, πρέπει να διασχίσει με το καΐκι του το πέλαγος μέσα στον βαρύ χειμώνα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε συγκινούν οι οικογενειακές ιστορίες, η πίστη και οι μικρές πράξεις φροντίδας μέσα στη φτώχεια. Η καθαρεύουσα και η παλιά γλώσσα θέλουν λίγη υπομονή, ενώ κάποιες ιστορίες αγγίζουν τον θάνατο και τη στέρηση.
- Πώς είναι το «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα»;
- Η λυρική, μελαγχολική φωνή του Παπαδιαμάντη φωτίζει φτωχικά Χριστούγεννα με τρυφερότητα, πίστη και νοσταλγία, σε σύντομες ιστορίες αργού ρυθμού. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, τρυφερότητα και νοσταλγία. Μιλά για την οικογένεια, την πίστη και τον θάνατο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα», δοκίμασε «Παραμονή Χριστουγέννων» (Αχιλλέας Παράσχος), «Αρφανούλα» (Αλέξανδρος Μωραϊτίδης) και «Λόγια της Πλώρης» (Ανδρέας Καρκαβίτσας).
Μια γεύση από τη ροή
Τι βλέπει ένας πιστός σ' έναν ναό που χτίστηκε για άλλους θεούς.
Ἐταξειδέψαν σὲ πολλὰ τοῦ κόσμου ἀκόμη μέρη· ὅλη τὴ νύχτα Δάσκαλος καὶ Μαθητὴς γυρνοῦσε καὶ τόσους πόνους τοῦ Χριστοῦ ἐγιάτρεψε τὸ χέρι! Καὶ στὴν Ἑλλάδα βρέθηκε ποὺ τόσο ἀγαποῦσε· γιατὶ μονάχα ὁ Σταυρὸς καὶ τὸ δικό της χέρι, αὐτὰ τὰ δύο ἐδείξανε τῆς Βηθλεέμ τ’ ἀστέρι! Εἰς τὴν Ἀθήνα ἔφθασε τὸ ἅγιο τὸ Ζευγάρι· τοῦ Παρθενῶνα ὁ Χριστὸς ἐκύτταξε τὴ χάρι, κ’ εἶπε στὸν Πέτρο, δείχνοντας ἀργὰ τὰ λείψανά του· - Ὁ οὐρανός μου μοναχὰ περνᾷ τὴν εὐμορφιά του· εἴχανε μοῖρα οἱ θεοὶ οἱ ψεύτικοι μεγάλη· ποιὰ ἐκκλησιά μας ἠμπορεῖ μπροστά του νὰ προβάλῃ; Ἄ! καὶ νὰ ἤμουνα ἐκεῖ ὁποῦ ἐθεωροῦσε τὸν Παρθενῶνα καὶ γι’ αὐτὸν στὸν Πέτρο ὡμιλοῦσε.
Παραμονή Χριστουγέννων · Αχιλλέας Παράσχος
Μια τεράστια ροκάνα μπαίνει μπροστά στον πάγκο με τα παιχνίδια για να αναγγείλει τη γιορτή.
Οὕτω λοιπὸν ὁ Σπῦρος τοῦ γέρω−Λαχανᾶ, μὲ τὴν πονηρίαν του καὶ μὲ τὴν φυσικὴν ἀγαθότητα τῆς Ἀρφανούλας τὰ κατάφερε πάλιν· καὶ τὸν εἴδομεν τὴν παραμονὴν τῆς πρωτοχρονιᾶς πρωῒ − πρωΐ, παρὰ τὸ Ἅγιον Βῆμα τῆς Καπνικαρέας, ἐμπρὸς εἰς μίαν τράπεζαν γεμάτην ποικιλώτατα εὐθηνὰ ἀθυρμάτια, στρέφοντα, τῇ συμβουλῇ τοῦ θείου του, μίαν τεραστίαν ροκάναν, κρώζουσαν ἐκεῖ θρηνητικῶς, πρώτην − πρώτην αὐτήν, ὡς τὸ ἐγερτήριον τῆς μεγάλης ἐμπορικῆς ὁδοῦ, τὴν τρελλὴν ἐκείνην ἡμέραν.
Αρφανούλα · Αλέξανδρος Μωραϊτίδης
Μια προσευχή που δεν ζητά τίποτα, ούτε καν να ξαναζήσει.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή