Τι να διαβάσω μετά το «Ἡ Βλαχοπούλα»;

Αν σου άρεσε το «Ἡ Βλαχοπούλα», δοκίμασε «Μαζώχτρα» (Αργύρης Εφταλιώτης), «Η ζωή του χωριού» (Κωνσταντίνος Θεοτόκης) και «Μεταφράσεις» (Τέλλος Άγρας).

«Ἡ Βλαχοπούλα», Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: πώς είναι, σε ποιον ταιριάζει

Name: Ἡ Βλαχοπούλα
Author: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Κλασικά

Μια κοπέλα γυρίζει στο χωριό, ο πατέρας της θέλει να την παντρέψει κι ένας χασομέρης βλέπει ποίηση εκεί που οι άλλοι βλέπουν μια χωριατοπούλα. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο τρυφερά και πιο επικίνδυνα γραπτά του. Η νοσταλγία και η τρυφερότητα περνούν μέσα από λυρικές περιγραφές της φύσης, ενώ η ήρεμη αφήγηση κρύβει μια πιο σκοτεινή πλευρά.

Ατμόσφαιρα: λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη, τη φύση και την εξουσία.

Σε ποιον ταιριάζει

Μπορεί να σου αρέσει αν σε συγκινούν οι ιστορίες αγάπης, οι ήρωες που βλέπουν αλλιώς τους ανθρώπους και η παλιά ζωή στο χωριό. Η καθαρεύουσα και οι παλιότεροι τύποι της μπορεί να κάνουν την ανάγνωση απαιτητική.

Γιατί να το διαβάσεις

Η «Ἡ Βλαχοπούλα» αξίζει αν θέλεις να γνωρίσεις μια τρυφερή, αλλά όχι αθώα, ιστορία του Παπαδιαμάντη για την αγάπη, την εξουσία και το βλέμμα των άλλων.

Σελίδες από το βιβλίο

Μια άγνωστη ανεβαίνει στον λόφο και αλλάζει τον κόσμο του.

Ἐκείνην τὴν στιγμὴν ἐφάνη εἰς τὴν ἄλλην ἄκραν τοῦ ἀγροῦ μία κόρη ἀνερχομένη τὸν ὄχθον, δι᾽ οὗ καὶ αὐτὸς εἶχεν ἀνέλθει εἰς τὸ ὕψος τοῦ λόφου. Ἦτο χωριατοπούλα, φοροῦσε τὴν μπόλια, τὴν ποδιὰν καὶ τὴν μανδήλαν της, μὲ τὰς πλεξίδας μακρὰς κρεμαμένας ἕως τὴν μέσην, συμπεπλεγμένας μὲ ταινίαν κοκκίνην μεταξωτήν, μὲ τὰ στέρνα εὔκολπα σχηματισμένα ὄπισθεν τῆς ἐμπροσθέλας της τῆς λευκῆς. Ἔβαινε μὲ ἐλαφρὸν ἀλλὰ καὶ δειλὸν βῆμα, ὡς κόρη ἥτις εἶχεν ἀπομάθει πρὸ πολλοῦ τὴν ἕξιν τοῦ νὰ βαδίζῃ εἰς τὰ λιβάδια, καὶ δὲν εἶχε παρατηρήσει τὸν Πάνον τὸν Δημούλην, τοῦ ὁποίου ἡ κεφαλὴ ἐπεπροσθεῖτο ὑπό τινος θάμνου, τὸ δὲ σῶμα ἦτο ἀνακεκλιμένον ἐπὶ τῆς χλόης. Ἦτο ὑψηλή, λιγνή, καὶ καθ᾽ ὅσον ἀνήρχετο τὸν λόφον, ὁ Πάνος ὁ Δημούλης ἔβλεπε τὸ πρόσωπόν της ὡς σύνολον, χωρὶς νὰ διακρίνῃ τοὺς χαρακτῆρας, λάμπον ὥς τινα αἴγλην, κ᾽ ἐμάντευεν ὅτι ἦτο ὡραία. Ἄ! ὁποία ποιητικὴ ἐμφάνισις!

Ένα κορίτσι μετακινεί ένα πρόβατο κι η φαντασία ενός άντρα καλπάζει.

Ἡ νεᾶνις ἀνέβη ἕως τὸ ἥμισυ τοῦ ἀνωφεροῦς ὄχθου, εἶτα ἔκυψε κατὰ γῆς. Ἐκεῖ, πλησίον τῆς ἀποσκαφῆς, εἰς τὸ σύνορον τὸ χωρίζον τὸ μέγα κριθόσπαρτον χωράφιον ἀπὸ ἄλλους ἐγγὺς ἀγρούς, ἦτο δεμένη μία ἀμνὰς μὲ τὸ ἀρνίον κ᾽ ἔβοσκε. Φαίνεται ὅτι ἡ χωρικὴ νεᾶνις εἶχεν ἔλθει «διὰ ν᾽ ἀλλάξῃ τὴν προβατίνα». Ἔκυψεν, ἐξέχωσε τὸν πάλον, καὶ σύρουσα διὰ τοῦ σχοινίου τὴν ἀμνάδα, τὴν μετέφερεν ὀλίγον ἀπωτέρω, ὄπισθεν τῶν θάμνων, κ᾽ ἐκεῖ ἐκ νέου ἔκυψεν, ἐνέπηξε, κτυπῶσα διὰ λίθου, τὸν πάλον εἰς τὴν γῆν, κ᾽ ἐκεῖ τὴν ἄφησε νὰ βόσκῃ. Ἄ! ἡ προβατίνα! Ἄ! τὸ μικρὸν ἀρνάκι! Τί τρυφερόν, τί λευκόμαλλον ποὺ ἦτο, καὶ πόσον γλυκὰ ἐβέλαζε! Τί ἦλθες, ὦ Βλαχοπούλα! Τί θέλεις ἀπὸ ἐμέ; (ἔλεγε καθ᾽ ἑαυτὸν ἐν ἐξάρσει ὁ Πάνος ὁ Δημούλης). Φύγε, ὦ Βλαχοπούλα. Μὴ μὲ κολάζῃς χωρὶς νὰ μὲ συμπονῇς! Μὴ μὲ ἐνοχλῇς, χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζῃς! Πῶς νὰ καταπραΰνω τὴν φαντασίαν μου, σήμερον, Μέγα Σάββατον;

Το σπίτι όπου ήταν μόνο υπηρέτρια και το πρωί που έφυγε.

Ἡ Φλώρα της, ἔχει μείνει ὀρφανὴ εἰς ἡλικίαν ὀκτὼ ἐτῶν, καὶ ὁ μεγάλος ὁ γυιός της, διὰ νὰ τὴν ξεφορτωθῇ, χωρὶς νὰ ἐρωτήσῃ τὴν μητέρα του, τὴν ἔδωκεν ὡς ψυχοπαίδαν, τάχα, πράγματι ὡς δούλαν εἰς ἕνα σπίτι, μέσα εἰς τὰς Ἀθήνας. Ἐκεῖ ἐπολιτίσθη καὶ ἄλλαξε τὴν φορεσιά της (ντήοϊ φορεσὲς) κ᾽ ἐξέχασε νὰ ὁμιλῇ ἀλμπιρίστι κ᾽ ἔμαθε νὰ ὁμιλῇ σκληρίστι. Εἰς τὰ χέρια ἐκείνης τῆς οἰκογενείας, ἐμεγάλωσε, κ᾽ ἔγινε δεκαεπτὰ χρονῶν, καὶ τότε ἀπέθανεν ἡ κυρά της. Σὰν ἀπέθανεν ἡ κυρά της, καὶ εἶχε μεγαλώσει κι αὐτή, δὲν ἠμποροῦσε «νὰ κάμῃ χωριὸ» μὲ τὸν ἀφέντη της, γιατὶ δὲν ἦτον, ἂν καὶ μὲ κατάλαβες, ἀπὸ ᾽κεῖνες ποὺ ξέρεις (ἀγιὸ σ᾽ ἴστεν νκάτο τσεντή) κ᾽ ἔτσι ἕνα πρωί, σηκώνεται καὶ παίρνει τὰ ρουχαλάκια της, καὶ φεύγει.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.Ο Παπαδιαμάντης έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα στη φτώχεια, μετέφραζε για εφημερίδες και έγραφε τις ιστορίες του σ’ ένα νοικιασμένο δωμάτιο στην Αθήνα. Κάθε χρόνο επέστρεφε στη γενέτειρά του, τη Σκιάθο.