The Divine Comedy
Dante Alighieri, 1321
Από την προσευχή σε ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα ως τις ερωτήσεις για τον Θεό, την ενοχή και την πίστη, αυτά τα βιβλία κοιτούν πώς οι άνθρωποι στέκονται μπροστά στο άγνωστο. Στο «Στο Χριστό στο Κάστρο», ένας ιερέας διασχίζει τη χειμωνιάτικη θάλασσα για να κρατήσει τη λειτουργία των Χριστουγέννων· στους «Αδελφοί Καραμάζοφ», τα αδέλφια διαφωνούν για τον Θεό και την ευθύνη.
Μια σελίδα που το δείχνει
O ye proud Christians! wretched, weary ones!Who, in the vision of the mind infirm,Confidence have in your backsliding steps,Do ye not comprehend that we are worms,Born to bring forth the angelic butterflyThat flieth unto judgment without screen?Why floats aloft your spirit high in air?Like are ye unto insects undeveloped,Even as the worm in whom formation fails! Dante Alighieri, 1321
Fyodor Dostoevsky, 1880
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας ιερέας περιμένει ψάλτη τη νύχτα της Λαμπρής σ’ ένα ξωκλήσι πάνω από τη θάλασσα, ενώ ένας γέροντας που έχει χάσει τον δρόμο του παίρνει λάθος κατεύθυνση στο φως του φεγγαριού.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας παπάς τάζει να λειτουργήσει τα Χριστούγεννα σ’ έναν έρημο ναό πάνω σ’ έναν βράχο. Για να κρατήσει το τάμα του, πρέπει να διασχίσει με το καΐκι του το πέλαγος μέσα στον βαρύ χειμώνα.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1893
Ένα μισογκρεμισμένο ξωκκλήσι, ένα πεισματάρικο γαϊδούρι κι ένα πείσμα για τα εκκλησιαστικά αξιώματα: νύχτα Ανάστασης στη Σκόπελο.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Δύο κατσίκες παγιδευμένες σ’ έναν κρημνό, ένα ξωκκλήσι γεμάτο αφιερώματα από μανάδες κι ένας παλιός λόγος που μπορεί και να βγήκε αληθινός.
Μάρκος Αυρήλιος, 180
Ένας σύγχρονος αναγνώστης ξαναδιαβάζει τους στωικούς στοχασμούς του Μάρκου Αυρήλιου και αναρωτιέται τι αφήνουν έξω τα ιδανικά τους.
Yann Martel, 2001
Άγγελος Σικελιανός, 1916
Ένας ποιητής περπατά ανάμεσα στους νεκρούς σαν να είναι συγγενείς του και βρίσκει για το πένθος μια γλώσσα πιο κοντά στο γλέντι παρά στο μοιρολόι. Ένας αδιάκοπος ύμνος, στους ρυθμούς του δημοτικού τραγουδιού, σε μια μάνα πιο πλατιά από κάθε εκκλησία.
William Peter Blatty, 1971
Ένας ιερέας-ψυχίατρος καλείται να εξηγήσει μια παιδική ασθένεια που η ιατρική δεν μπορεί να ερμηνεύσει. Ένα μυθιστόρημα τρόμου που μιλά λιγότερο για τον διάβολο και περισσότερο για την πίστη, τις ενοχές και το τίμημα της βεβαιότητας.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1901
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Παπαδιαμάντης γράφει για έναν φτωχό τσοπάνο που σπεύδει να προειδοποιήσει το χωριό του· μια ιστορία θυσίας, πίστης και αγάπης για την πατρίδα.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903
Ένας νυχτοπερπατητής ζητά τη βοήθεια της αγίας που λύνει τα μάγια και ανακαλύπτει πως δεν θέλει να γιατρευτεί. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο στοιχειωμένα και προσωπικά του.
James Joyce, 1916
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1892
Ένας γερο-άρχοντας έχει το δικό του εκκλησάκι, έναν γάμο που έχει χαλάσει και μια κόρη που έχασε. Την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου περιμένει τους προσκυνητές — και τη μόνη επανένωση στην οποία μπορεί ακόμη να ελπίζει.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1903
Ένα παιδί παρασύρεται από μια αφηνιασμένη φοράδα κι ύστερα χάνεται σ’ ένα ρέμα γεμάτο στοιχειά. Ο Παπαδιαμάντης στα πιο συναρπαστικά και τρυφερά του.
J. D. Salinger, 1961
Μια φοιτήτρια και ηθοποιός και ο αδελφός της διαφωνούν για την προσευχή, το χειροκρότημα και το πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς να παίζεις έναν ρόλο.
Πηνελόπη Δέλτα, 1925
Μια αγαπημένη Ελληνίδα συγγραφέας ξαναλέει τη ζωή του Χριστού σαν την ιστορία ενός δασκάλου που πήγε κόντρα στους ευσεβείς της εποχής του. Γραμμένη για νέους αναγνώστες, είναι μια ιστορία που δεν την ξεπερνάς μεγαλώνοντας.
Elie Wiesel, 1956
James Baldwin, 1963
Τα δοκίμια του Μπάλντουιν από το 1963 — ένα γράμμα στον έφηβο ανιψιό του και ένας μακρύς απολογισμός για τη φυλή, την πίστη και την αμερικανική αυταπάτη — ηχούν ακόμη σαν συναγερμός που κανείς δεν έχει σβήσει.
Fyodor Dostoevsky, 1868
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1922
Μια σκαλιστή σανίδα βγαίνει στο γιαλό, το χωριό τη λέει θάμα κι ένας σπουδασμένος αρνείται να γονατίσει. Μια κωμική, ανελέητη ματιά στην πίστη του πλήθους.
John Bunyan, 1678
Ένας τεχνίτης από το Μπέντφορντ, κλεισμένος στη φυλακή, ονειρεύεται έναν άνθρωπο που τρέχει να ξεφύγει από τη συνείδησή του, περνά από ένα τέρας, ένα πανηγύρι κι ένα ποτάμι. Η πιο παράξενη και συναρπαστική αλληγορία της αγγλικής λογοτεχνίας.
Salman Rushdie, 1988
Ένα αεροπλάνο πέφτει στα χέρια αεροπειρατών, ένας μεταμορφώνεται και δύο άντρες πέφτουν από τον ουρανό σε ένα Λονδίνο γεμάτο μετανάστες, οράματα και αμφιβολίες.
Αλικη Μπεϊλη, 1934
Ένας ασώματος δάσκαλος διαβάζει την ψυχή ενός μαθητή σαν χάρτη — τις ακτίνες, τα ελαττώματα και τους φόβους του — και τον ρωτά αν είναι αρκετά μεγάλος για το έργο που έχει μπροστά του.
The night sky as a door that suddenly opens in you.
He did not stop on the steps either, but went quickly down; his soul, overflowing with rapture, yearned for freedom, space, openness. The vault of heaven, full of soft, shining stars, stretched vast and fathomless above him. The Milky Way ran in two pale streams from the zenith to the horizon. The fresh, motionless, still night enfolded the earth. The white towers and golden domes of the cathedral gleamed out against the sapphire sky. The gorgeous autumn flowers, in the beds round the house, were slumbering till morning. The silence of earth seemed to melt into the silence of the heavens. The mystery of earth was one with the mystery of the stars.The Brothers Karamazov · Fyodor Dostoevsky
Η θάλασσα τη νύχτα και ο ουρανός συνεχίζει την πορεία του.
Εὐτυχῶς δέν ἐχιόνιζεν, ἀλλ’ ὁ ἄνεμος ἦτο παγερός. Αἴθριος ὁ οὐρανός, σαρωμένος ἀπό τόν βορρᾶν. Ἡ σελήνη ἦτο εἰς τό πρῶτον τέταρτον, καί εἶχε δύσει πρό πολλοῦ. Τά ἄστρα ἔτρεμαν εἰς τό στερέωμα, ἡ πούλια ἐμεσουράνει, ὁ γαλαξίας ἔζωνε τόν οὐρανόν. Ὁ πῆχυς καί ἡ ἄρκτος καί ὁ ἀστήρ τοῦ πόλου ἔλαμπαν μέ βαθεῖαν λάμψιν ἐκεῖ ἐπάνω. Ἡ θάλασσα ἔφρισσεν ὑπό τήν πνοήν τοῦ βορρᾶ, καί ἠκούοντο τά κύματα πλήττοντα μετά ρόχθου τήν ἀκτήν, εἰς ἣν μελαγχολικῶς ἀπήντα ὁ φλοῖσβος τοῦ ὕδατος περί τήν πρῷραν τῆς μεγάλης καί δυνατῆς βάρκας.Στο Χριστό στο Κάστρο · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Ολόκληρο το βουνό γιορτάζει, κι ως και τα λουλούδια παίρνουν μέρος.
Ἡ σελήνη εἶχεν ἀνατείλει πρὸ τοῦ μεσονυκτίου, καὶ ὁ δίσκος της, ὑπέρυθρος ὀλίγον, 〈πότε〉 ἐφαίνετο ὄπισθεν τῶν κορυφῶν ὑψηλῶν δένδρων, πότε ἐκρύπτετο, κατὰ τοὺς ἑλιγμοὺς τῆς πορείας, ὄπισθεν τοῦ βουνοῦ. Καὶ οἱ θάμνοι ἐσείοντο πανταχοῦ ὅθεν διέβαινεν ἡ πομπή, καὶ τὰ ἔντομα ἐξεγείροντο παράωρα ἐκ τοῦ ὕπνου των, καί τινα μυιγάρια ἐξορμῶντα ἐπέτων φαιδρῶς περὶ τὰς ἀνημμένας λαμπάδας, ὑποβοΐζοντα, καίοντα τὰς μικκύλας πτέρυγάς των ἢ καταστρέφοντα μετὰ τελευταίου βόμβου τὴν ἐφήμερον ὕπαρξίν των εἰς τὴν πρόσψαυσιν τῆς φλογός. Καὶ τὰ νυκτοπούλια ἔφευγον φοβισμένα ἀπὸ σχοῖνον εἰς κόμαρον, ἀπὸ αἱμασιὰν εἰς δένδρον, προσθέτοντα τὸν ἐλαφρὸν θροῦν τῶν πτερύγων των εἰς τὸ ἁβρὸν ἐναρμόνιον φύσημα τῆς αὔρας τῆς ὀρθρίας.Στὴν Ἁγι-Ἀναστασά · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.