Τα εις εαυτόν
Μάρκος Αυρήλιος, 180
Ένας σύγχρονος αναγνώστης ξαναδιαβάζει τους στωικούς στοχασμούς του Μάρκου Αυρήλιου και αναρωτιέται τι αφήνουν έξω τα ιδανικά τους.
Αυτά τα βιβλία κοιτούν τις επιλογές που κάνουμε και το τίμημά τους, χωρίς να χαρίζονται ούτε στους ανθρώπους ούτε στις ιδέες τους. Στη «Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας» η ευθύνη αρχίζει όταν ο δημιουργός αρνείται να αντικρίσει το δημιούργημά του, ενώ στη «Φόνισσα» μια γιαγιά βαφτίζει καλό αυτό που κάνει κακό.
Μια σελίδα που το δείχνει
Όταν η συνείδηση υπακούει αλλού, τι ακούει το κράτος;
Το σημείον όμως το οποίον πάντοτε εφαίνετο τελείως ανεξήγητον είναι κάποια συναισθηματική ατέλεια εις την ψυχοσύνθεσιν του Μάρκου Αυρηλίου, ιδία δε υπό μορφήν σκληρότητος και αναισθησίας ενώπιον ωρισμένων παθημάτων των ανθρώπων. Ούτω αγνοεί απολύτως την ζωοφιλίαν, μένει αδιάφορος ενώπιον των κατακρεουργήσεων των ξιφομάχων εις τον στίβον και ουδένα αισθάνεται οίκτον διά τα μαρτύρια των χριστιανών. [...] Τέλος, διατί να φαίνεται ανεξήγητος η αντίληψις ην είχεν ο Μάρκος Αυρήλιος περί των χριστιανών ως εκφύλων επαναστατών; Ήτο δυνατόν ο αυτοκράτωρ να μη θεωρή ως στοιχεία υποσκάπτοντα τα θεμέλια του κράτους ανθρώπους έχοντας την ιδέαν ότι οφείλουν προ παντός υπακοήν εις το ουράνιον κράτος, εις τον Θείον Παντοκράτορα; Μάρκος Αυρήλιος, 180
Ένας σύγχρονος αναγνώστης ξαναδιαβάζει τους στωικούς στοχασμούς του Μάρκου Αυρήλιου και αναρωτιέται τι αφήνουν έξω τα ιδανικά τους.
Alexandre Dumas, 1844
Ένας νεαρός ναυτικός προδίδεται την ημέρα του γάμου του και περνά δεκατέσσερα χρόνια στη φυλακή. Ύστερα επιστρέφει πλούσιος και αγνώριστος, αποφασισμένος να καταστρέψει τις ζωές των ανθρώπων που τον έκλεισαν εκεί.
Mary Shelley, 1818
Ένας νέος επιστήμονας δίνει ζωή και ύστερα δεν αντέχει να αντικρίσει το δημιούργημά του. Μέσα από φωνές που η μία περιέχει την άλλη, το μυθιστόρημα ρωτά ποιος χρωστάει τι σε ποιον και γιατί η φιλοδοξία καταλήγει τόσο συχνά στη μοναξιά.
Charles Dickens, 1843
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Μια αλλόκοτη, αιχμηρή πεζή σάτιρα που μετατρέπει την κοινωνία της Ζακύνθου σε σκηνή υποκρισίας, πολέμου και ηθικής κρίσης.
George Eliot, 1872
Cicero, -45
Χωρίς πια πολιτική εξουσία, ο Κικέρων προσπαθεί να ξεπεράσει τον φόβο του θανάτου και τη θλίψη. Πέντε απογεύματα ρωμαϊκής συζήτησης, γεμάτα πνεύμα και παρηγοριά.
Mario Puzo, 1969
Ένα οικογενειακό έπος για τις χάρες, την αφοσίωση και το τίμημα του να χρωστάς· ένα πρότυπο για κάθε ιστορία εγκλήματος.
Dante Alighieri, 1321
Σοφοκλής, -429
Ένας βασιλιάς ψάχνει την αιτία μιας συμφοράς και ανακαλύπτει πόσο λίγο ξέρει κανείς για τη ζωή του και πόσο λίγο την ορίζει.
Robert Louis Stevenson, 1886
Ένα σύντομο, γρήγορο βικτοριανό αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται και σαν θρίλερ και σαν οξυδερκής μελέτη της ευπρέπειας, των επιθυμιών και των πλευρών του εαυτού μας που προτιμάμε να κρατάμε κρυφές.
Oscar Wilde, 1890
Ένας όμορφος νέος εύχεται το πορτρέτο του να γερνάει στη θέση του. Μια κοφτερή, διασκεδαστική και ύστερα τρομακτική μελέτη της ματαιοδοξίας, της γοητείας και της ηθικής ολίσθησης — ακόμα ανατριχιαστικά επίκαιρη.
Plato, -347
Μια βαθιά εξερεύνηση των ερωτημάτων που διαμορφώνουν τον πολιτισμό: τι είναι δικαιοσύνη και σοφία, και τι συμβαίνει στην ψυχή μετά τον θάνατο;
William Shakespeare, 1603
Fyodor Dostoevsky, 1880
Ανί Ερνό, 2000
Η Ανί Ερνό μετατρέπει μια βαθιά προσωπική εμπειρία σε μια καθαρή αφήγηση για τη μνήμη, τη ντροπή και τα όρια που επιβάλλονται στις γυναίκες.
Marcus Aurelius, 180
Το ιδιωτικό τετράδιο ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα, γραμμένο σε εκστρατεία. Σύντομες, κοφτές υπενθυμίσεις στον εαυτό του για τον θυμό, τον θάνατο και τη γνώμη των άλλων, που διαβάζονται σαν συμβουλές προς εσένα.
Thomas Hardy, 1892
Μια δυνατή εξερεύνηση της ακεραιότητας και της κοινωνικής καταδίκης, με φόντο την τραχιά φύση του Γουέσεξ, όπου η προσωπική ηθική συγκρούεται με τη σκληρή μοίρα.
Friedrich Nietzsche, 1886
Μια αιχμηρή περιήγηση στις συνήθειες του μυαλού που θεωρούμε δεδομένες: γιατί οι φιλόσοφοι λένε ψέματα στον εαυτό τους, τι κρύβουν τα ήθη μας και τι χρειάζεται για να σκέφτεσαι χωρίς να κολακεύεις τον εαυτό σου.
Dante Alighieri, 1320
Ένας άνθρωπος χάνεται σ’ ένα σκοτεινό δάσος και οδηγείται μέσα από τους εννιά κύκλους της Κόλασης. Ο ποιητής δίνει σε κάθε αμαρτωλό φωνή, παράπονο και έναν λόγο που σχεδόν καταλαβαίνεις.
Αγκάθα Κρίστι, 1939
Άγνωστοι φτάνουν σε ένα απομονωμένο νησί, όπου ένας αόρατος οικοδεσπότης μετατρέπει την καχυποψία σε θανάσιμη δοκιμασία συνείδησης.
Ευριπίδης, -405
Στην Αυλίδα, ένας ακινητοποιημένος ελληνικός στόλος μετατρέπει την αγωνία μιας οικογένειας σε δημόσια εντολή και φέρνει όλους μπροστά στο τίμημα του καθήκοντος.
Confucius
Μια συλλογή από σύντομες, κοφτές συζητήσεις για το πώς ζούμε με τους άλλους, που μένουν στη μνήμη κυρίως επειδή δεν χωρούν σε απλούς κανόνες.
John Keats, 1820
Ποιήματα όπου η ομορφιά και η θνητότητα συγκρούονται στην ίδια ανάσα: ωδές, σονέτα και μυθικά αποσπάσματα από έναν ποιητή που πέθανε στα είκοσι πέντε του.
Το σώμα έχει σιωπήσει, μα ένα φως στέλνει ακόμη μήνυμα από μέσα.
Sight and hearing were the only senses remaining, and they, like two solitary sparks, remained to animate the miserable body which seemed fit for nothing but the grave; it was only, however, by means of one of these senses that he could reveal the thoughts and feelings that still occupied his mind, and the look by which he gave expression to his inner life was like the distant gleam of a candle which a traveller sees by night across some desert place, and knows that a living being dwells beyond the silence and obscurity.Ο Κόμης Μοντεχρίστος · Alexandre Dumas
Ένας νους ξυπνά χωρίς παρελθόν και χωρίς κανέναν να ρωτήσει.
“But where were my friends and relations? No father had watched my infant days, no mother had blessed me with smiles and caresses; or if they had, all my past life was now a blot, a blind vacancy in which I distinguished nothing. From my earliest remembrance I had been as I then was in height and proportion. I had never yet seen a being resembling me or who claimed any intercourse with me. What was I? The question again recurred, to be answered only with groans.Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας · Mary Shelley
Όταν ο φόβος σβήνει ολόκληρο τον κόσμο.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα.Η Γυναίκα της Ζάκυθος · Διονύσιος Σολωμός
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.