Τετράδιον Ε'

Η πόλη σωπαίνει κι ο Αλή Πασάς μένει ξάγρυπνος.

Ἐπέσανε τὰ Γιάννενα, σιγὰ νὰ κοιμηθοῦνε,ἐσβήσανε τὰ φῶτα τους, ἐκλείσανε τὰ μάτια.Ἡ μάννα σφίγγει τὸ παιδὶ βαθιὰ στὴν ἀγκαλιά της,γιατὶ εἶναι χρόνοι δίσεκτοι καὶ τρέμει μὴν τὸ χάσει.Τραγούδι δὲν ἀκούγεται, ψυχὴ δὲν ἀνασαίνει.Ὁ ὕπνος εἶναι θάνατος καὶ μνῆμα τὸ κρεβάτικι ἡ χώρα κοιμητήριο κι ἡ νύχτα ρημοκλήσι.Ἄγρυπνος ὁ Ἀλὴ πασᾶς, ἀκόμη δὲ νυστάζει,κι εἰς ἕνα δέρμα λιονταριοῦ βρίσκεται ξαπλωμένος.Τὸ μέτωπό του εἶναι βαρύ, θολό, συγνεφιασμένοκαὶ τὄβαλεν ἀντίστυλο τὸ χέρι του, μὴν πέσει.Χαϊδεύει μὲ τὰ δάκτυλα τὰ κάτασπρα του γένια,ποὺ σέρνονται στοῦ λιονταριοῦ τὴν τρομερὴ τὴ χαίτη.

Ο Χάρος οργώνει τη γη και το παιδί βρίσκεται στον δρόμο του.

Ὄργωνε ὁ Χάρος, ὄργωνε τὴ γῆ ποὺ τόνε τρέμει.Τ᾿ αὐλάκια του εἶναι μνήματα, ὁ σπόρος του φαρμάκι...Ὄργωνε ὁ Χάρος, ὄργωνε! Τὰ μαῦρα του τὰ βόδιαφυσομανοῦν στὸ κέντημα τῆς ἄσπλαγχνης βουκέντρας.Ὅθε περάσει τὸ γενί, ξαναγυρίζει δέντρα,ξεθεμελιώνει ριζιμιὰ καὶ συνεπαίρνει κόσμους.K᾿ ἐσύ, βλαστάρι τρυφερό, στὸ δρόμο του τί θέλεις;...

Το φουσκωμένο ποτάμι περνά, κι ένας θαμμένος κορμός του απαντά.

«Κατέβαινε ὁλοφούσκωτο προχθὲς τὸ Δημοσάρι,μουγκρίζοντας στὸ διάβα του, σὰ νὰ ζητοῦσε ἀμάχη.Δὲν τὸ βαστοῦσαν ριζιμιά, δὲν τὸ κρατοῦσαν σφάχτες,στὸ πέρασμά του ἐγέρνανε σὰν νὰ τὸ προσκυνοῦσανοἱ σχῖνοι, τ᾿ ἀγριοπρίναρα. Τὸ κῦμα στὸ θυμό τουἐρροβολοῦσε πάντα ἐμπρός, θεότυφλο, ὠργισμένο,καὶ πέφτει κατακέφαλα μ᾿ ὅλη τὴν ἀνδρειά τουγιὰ νὰ ρουφήξῃ ἕνα κοντρὶ ποὺ τὤφραξε τὸ δρόμο.Ἔστεκα ἐγὼ κ᾿ ἐκύτταζα, κι ἀπ᾿ τὴ βουβὴ τὴν πέτραἄκουσα τότε μιὰ φωνὴ σὰν νά ῾βγαινε ἀπ᾿ τὸν ᾅδη.«Πέρνα, ποτάμι, μέριασε, σύρε νὰ σκιάζῃς ἄλλους,ἐμὲ μ᾿ ἐπάτησε βαρὺ ποδάρι ἀνδρειωμένου,μ᾿ ἐστοίχειωσε τὸ αἷμα του, κ᾿ εἶμαι θεμελιωμένογιὰ νὰ φωνάζω ἀνάθεμα σ᾿ ἐκείνους ποὺ προδίνουν.