Ποίηση
Άγγελος Σικελιανός (1884–1951), 1946
Αρχαία τελετουργικά, λιοπύρι και μια Ελλάδα που μοιάζει πιο παλιά κι από τον μύθο — ποίηση που κάνει το τοπίο κατάσταση της ψυχής. Ο λυρικός λόγος δίνει στο τοπίο σχεδόν τελετουργική δύναμη, με εικόνες από τον ήλιο, τη γη και μια Ελλάδα που κοιτάζει προς την αιωνιότητα.
Ατμόσφαιρα: δέος και λαχτάρα. Μιλά για τη φύση και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση με έντονη σχέση με τη φύση, την αρχαιότητα και τη συλλογική μνήμη. Η γλώσσα και οι αναφορές της μπορεί να σου φανούν απαιτητικές αν προτιμάς πιο καθημερινό, άμεσο λόγο.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ την για να δεις πώς ο Σικελιανός συνδέει το ελληνικό τοπίο με τελετουργίες, μύθους και μεγάλες ιδέες για την Ελλάδα.
Σελίδες από το βιβλίο
Μια ολόκληρη χώρα σκύβει πάνω από ένα φέρετρο.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά.Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμόςτης αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώραΟρφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμόςτην άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιάστη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχομε τους αθάνατους θεούς για να χορέψει. Η Ελένη κατεβαίνει από το βουνό σαν νερό.
Kι απ’ τις κορφές του Tαΰγετου που από τον πάγο ασημολάμπουν αιώνια,μες σε μιαν αύρα ασίγητη π’ αλαφροπνέει απ’ τα λιωμένα χιόνια,στην αστραπή της άνοιξης, στης ήβης τα χρυσόχνουδα τα χρόνια,σ’ άσπρα άλογα των Διόσκουρων το ασύγκριτο ζευγάρι κατεβαίνει,κι ανάμεσα στ’ αδέρφια της που ακροποδίζουν στο γκρεμνό, σκυμμένη,μέσα σε πέπλο αθάνατο, κατηφοράει, σαν το νερό, η Eλένη. Μια δεμένη αρκούδα σηκώνεται στο χωράφι, κι η θεά κοιτάζει μέσα από τα μάτια της.
Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μουκαι μ’ είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσωνα τον κοιτάξω, τράβηξε απ’ τον ώμοτο ντέφι και, χτυπώντας το με τό ’ναχέρι, με τ’ άλλον έσυρε με βίατις αλυσίδες. K’ οι δυο αρκούδες τότεστα δυο τους σκώθηκαν, βαριά. Άγγελος Σικελιανός.Ο Σικελιανός και η γυναίκα του, η Εύα Πάλμερ, οργάνωσαν τις μεγάλες Δελφικές Γιορτές το 1927, προσπαθώντας να αναβιώσουν μια σύγχρονη ελληνική πολιτιστική αναγέννηση.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Άγγελος Σικελιανός
Μήτηρ Θεού
Άγγελος Σικελιανός, 1916
Ένας ποιητής περπατά ανάμεσα στους νεκρούς σαν να είναι συγγενείς του και βρίσκει για το πένθος μια γλώσσα πιο κοντά στο γλέντι παρά στο μοιρολόι. Ένας αδιάκοπος ύμνος, στους ρυθμούς του δημοτικού τραγουδιού, σε μια μάνα πιο πλατιά από κάθε εκκλησία.
Πάσχα των Ελλήνων
Άγγελος Σικελιανός, 1918
Ένας ποιητής ανεβαίνει στο βουνό το Πάσχα και βρίσκει τους παλιούς θεούς να αναπνέουν ακόμα στο φως, στο ψωμί και στο πέλαγος.
Αλαφροΐσκιωτος
Άγγελος Σικελιανός, 1907
Ένας νέος ποιητής ακούει στη Λευκάδα μια φωνή να τον καλεί να μετατρέψει το τάμα σε λόγο και πράξη. Λυρισμός με γεμάτα πνευμόνια.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ποίηση»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση με έντονη σχέση με τη φύση, την αρχαιότητα και τη συλλογική μνήμη. Η γλώσσα και οι αναφορές της μπορεί να σου φανούν απαιτητικές αν προτιμάς πιο καθημερινό, άμεσο λόγο.
- Πώς είναι το «Ποίηση»;
- Ο λυρικός λόγος δίνει στο τοπίο σχεδόν τελετουργική δύναμη, με εικόνες από τον ήλιο, τη γη και μια Ελλάδα που κοιτάζει προς την αιωνιότητα. Ατμόσφαιρα: δέος και λαχτάρα. Μιλά για τη φύση και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ποίηση»;
- Αν σου άρεσε το «Ποίηση», δοκίμασε «Ποίηση» (Μαργαρίτα Δαλμάτη), «Ποιήματα» (Ρώμος Φιλύρας) και «Τα Γεωργικά» (Βιργίλιος).
Μια γεύση από τη ροή
Ένα ποίημα μπορεί να κάνει έναν παλιό κόσμο να μοιάζει καινούριος.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά.
Ποίηση · Μαργαρίτα Δαλμάτη
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Κι αν η πιο ευτυχισμένη ζωή είναι αυτή με τις λιγότερες περισπάσεις;
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή