BookFeed Ελληνικά

Τετράδιον Ε'

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824–1879), 1847

Poetry Classics

A Leucadian poet who sang the klephts, the drowned Patriarch and the ruined marble of Olympus — verse that turns history into weather, blood and stone. The verse moves like a ballad: lyrical and grave, with nature, memory and unease pressing close around scenes of death and history.

Feels like awe, unease and serenity. About memory, death and nature.

Who it’s for

You may like it if you enjoy narrative poetry that mixes landscape with historical memory and don't mind a solemn, ballad-like tone. The nineteenth-century Greek and dense historical references to klephts and Ali Pasha may need notes, and the mood stays dark.

Why read it

It gives you history as weather and stone, and a nineteenth-century Greek voice that makes the past feel close and unsettled.

Pages from the book

A ruler sleeps wrapped in the skin of a lion; the city holds its breath.

Ἐπέσανε τὰ Γιάννενα, σιγὰ νὰ κοιμηθοῦνε,ἐσβήσανε τὰ φῶτα τους, ἐκλείσανε τὰ μάτια.Ἡ μάννα σφίγγει τὸ παιδὶ βαθιὰ στὴν ἀγκαλιά της,γιατὶ εἶναι χρόνοι δίσεκτοι καὶ τρέμει μὴν τὸ χάσει.Τραγούδι δὲν ἀκούγεται, ψυχὴ δὲν ἀνασαίνει.Ὁ ὕπνος εἶναι θάνατος καὶ μνῆμα τὸ κρεβάτικι ἡ χώρα κοιμητήριο κι ἡ νύχτα ρημοκλήσι.Ἄγρυπνος ὁ Ἀλὴ πασᾶς, ἀκόμη δὲ νυστάζει,κι εἰς ἕνα δέρμα λιονταριοῦ βρίσκεται ξαπλωμένος.Τὸ μέτωπό του εἶναι βαρύ, θολό, συγνεφιασμένοκαὶ τὄβαλεν ἀντίστυλο τὸ χέρι του, μὴν πέσει.Χαϊδεύει μὲ τὰ δάκτυλα τὰ κάτασπρα του γένια,ποὺ σέρνονται στοῦ λιονταριοῦ τὴν τρομερὴ τὴ χαίτη.

Death as a farmer, and the small child in the furrow.

Ὄργωνε ὁ Χάρος, ὄργωνε τὴ γῆ ποὺ τόνε τρέμει.Τ᾿ αὐλάκια του εἶναι μνήματα, ὁ σπόρος του φαρμάκι...Ὄργωνε ὁ Χάρος, ὄργωνε! Τὰ μαῦρα του τὰ βόδιαφυσομανοῦν στὸ κέντημα τῆς ἄσπλαγχνης βουκέντρας.Ὅθε περάσει τὸ γενί, ξαναγυρίζει δέντρα,ξεθεμελιώνει ριζιμιὰ καὶ συνεπαίρνει κόσμους.K᾿ ἐσύ, βλαστάρι τρυφερό, στὸ δρόμο του τί θέλεις;...

A river in flood speaks to a buried tree, and the tree answers.

«Κατέβαινε ὁλοφούσκωτο προχθὲς τὸ Δημοσάρι,μουγκρίζοντας στὸ διάβα του, σὰ νὰ ζητοῦσε ἀμάχη.Δὲν τὸ βαστοῦσαν ριζιμιά, δὲν τὸ κρατοῦσαν σφάχτες,στὸ πέρασμά του ἐγέρνανε σὰν νὰ τὸ προσκυνοῦσανοἱ σχῖνοι, τ᾿ ἀγριοπρίναρα. Τὸ κῦμα στὸ θυμό τουἐρροβολοῦσε πάντα ἐμπρός, θεότυφλο, ὠργισμένο,καὶ πέφτει κατακέφαλα μ᾿ ὅλη τὴν ἀνδρειά τουγιὰ νὰ ρουφήξῃ ἕνα κοντρὶ ποὺ τὤφραξε τὸ δρόμο.Ἔστεκα ἐγὼ κ᾿ ἐκύτταζα, κι ἀπ᾿ τὴ βουβὴ τὴν πέτραἄκουσα τότε μιὰ φωνὴ σὰν νά ῾βγαινε ἀπ᾿ τὸν ᾅδη.«Πέρνα, ποτάμι, μέριασε, σύρε νὰ σκιάζῃς ἄλλους,ἐμὲ μ᾿ ἐπάτησε βαρὺ ποδάρι ἀνδρειωμένου,μ᾿ ἐστοίχειωσε τὸ αἷμα του, κ᾿ εἶμαι θεμελιωμένογιὰ νὰ φωνάζω ἀνάθεμα σ᾿ ἐκείνους ποὺ προδίνουν.

More passages from Τετράδιον Ε'

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.Valaoritis was born in Lefkada in 1824, studied law in Pisa and Paris, and spent years as a deputy; the klepht ballads he wrote at his desk made him the poet of a generation born after the war. If any of these feel uncertain — the exact date of the Tetradion E' preface (the year given is 1847, which is the subject's date), or the parliamentary years — adjust, and consider softening the note if precision is doubtful. I've written it as a factual statement; verify before publishing.

Books that feel like this

All books like Τετράδιον Ε'

More by Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Where to get it

Get the book

Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.

Questions readers ask

Is Τετράδιον Ε' for me?
You may like it if you enjoy narrative poetry that mixes landscape with historical memory and don't mind a solemn, ballad-like tone. The nineteenth-century Greek and dense historical references to klephts and Ali Pasha may need notes, and the mood stays dark.
What is Τετράδιον Ε' like?
The verse moves like a ballad: lyrical and grave, with nature, memory and unease pressing close around scenes of death and history. Feels like awe, unease and serenity. About memory, death and nature.
What should I read after Τετράδιον Ε'?
If you liked Τετράδιον Ε', try Ποιήματα (Τέλλος Άγρας), Θάνατος Παλληκαριού (Κωστής Παλαμάς) and Χάρος (Γεράσιμος Μαρκοράς).

A taste of the feed

  1. All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.

    Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.

    Ποιήματα · Τέλλος Άγρας

  2. A father answers his child's questions about death, one by one, all of them impossible.

    ΠΑΙΔΙ. Θέλω τὴ μάνα. ΠΑΤΕΡΑΣ. Ἐπέταξε καὶ στ’ ἄστρα πάει νὰ ζήσῃ. ΠΑΙΔ. Πῶς τόσο μάκρος ἄρρωστη δυνήθηκε νὰ σχίσῃ; ΠΑΤ. Ἔχουν φτερούγαις ἡ ψυχαίς. ΠΑΙΔ. Γιατὶ δὲν ταῖς ἁπλόνει Τότε ἡ δική μας, μὴν αὐτὴ τρέξῃ τ’ ἀστέρια μόνη; ΠΑΤ. Δὲν εἶναι μόνη· γύρω της φτεροκοποῦν ἀγγέλοι. ΠΑΙΔ. Ἄν ἄγγελό της μ’ ἔλεγε, κοντά της θὰ μὲ θέλῃ. ΠΑΤ. Ὤ! δίχως κάλεσμα Θεοῦ, ψηλὰ κἀνεὶς δὲν πάει. Κοιμήσου τώρα· ἡσύχασε. ΠΑΙΔ. Καὶ ποιός μοῦ τραγουδάει; ΠΑΤ. Ἐγώ, πουλάκι μου. ΠΑΙΔ. Ἐσὺ κλαῖς. ΠΑΤ. Ὄχι· ’ς ἐμὲ ἀπιθώσου.

    Χάρος · Γεράσιμος Μαρκοράς

  3. A country bends its whole self over a single coffin.

    Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει... κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός, κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά. Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα, που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη, τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

    Ποίηση · Άγγελος Σικελιανός

  4. Read pages from books like this, one at a time

    Keep reading in the feed

Read pages from books like this, one at a time

BookFeed is a feed of real passages from real books. It learns what moves you and finds your next book.

Open BookFeed

Free, no sign-up.