Ποιήματα
Τέλλος Άγρας (1899–1944), 1940
Ποιήματα για λιμάνια, βροχερές γειτονιές και δρομάκια που δεν οδηγούν πουθενά: η λεπτή, τραγουδιστή φωνή ενός δασκάλου που αγάπησε τη χαρά των άλλων πιο πολύ από τη δική του. Διάβασέ τα για τη μουσική τους και για την εποχή τους: πίσω από τους στίχους ακούγονται η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη του μεσοπολέμου. Εδώ η ποίηση γίνεται μικρή, ζεστή συντροφιά: ένα πουλί σε κλαδί, νοτισμένο χώμα, φεγγάρι πάνω από σοκάκι. Ένα εισιτήριο για μια φωνή που ακόμα διαβάζεται λιγότερο απ’ όσο της αξίζει. Οι στίχοι κυλούν με τραγουδιστό ρυθμό και τρυφερή μελαγχολία, μένοντας κοντά σε λιμάνια, βροχερές γειτονιές και μικρές εικόνες της φύσης.
Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για τη φύση, τον χρόνο και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσουν αν προτιμάς σύντομα, λυρικά ποιήματα που πιάνουν τη μουσική της γλώσσας και την καθημερινή ζωή στον ελληνικό μεσοπόλεμο. Η ήσυχη μελαγχολία τους μπορεί να μην ταιριάξει αν αναζητάς ποίηση με πιο έντονη δράση ή δυνατή συναισθηματική κορύφωση.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα ποιήματα ανοίγουν ένα παράθυρο στις φτωχές γειτονιές και στα τραγούδια του μεσοπολέμου, μέσα από μια φωνή που παρατηρεί προσεκτικά τον κόσμο γύρω της.
Σελίδες από το βιβλίο
Μια δήλωση αγάπης χάνεται μέσα σε αναμνήσεις καλοκαιριού.
Ήθελες κάτι να μου πειςκαι δεν σου το ρωτούσα,(Το καλοκαίρι είχε σωθείκαι τ’ άνθη που αγαπούσα).Ήθελες κάτι να μου πείςκαι τόχα λησμονήσει.(Τη ρίζα που καθόμαστε-θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει).(Είχε από τότε εντός μουσε φθινόπωρο γυρίσει).Μου είπες, α, ναι!- πως μ’ αγαπάς- μα τόχω λησμονήσει. Πώς βρίσκεις πορεία όταν η φουρτούνα είναι μέσα σου;
Το βορεινό ουρανό κλωθογυρνούνετ΄ άστρα τα εφτά τα σταυρωμένα.Μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνκι απ΄ τα λογής κατάρτια τα γερμένα(άκου, πώς πάνε κι έρχονται, λυπητερά, ολοένα!)μέσα από τα σκοινιά που αργοσαλεύουνστον ξάστερο ουρανό πώς τρεμουλιάζουνπάνω απ΄ το μώλο τ΄ άστρα στηλωμένα!Μέσα στην άδειαν ύπαρξή μουεσένα, γλυκό μάτι, που χαράζειο Αυγερινός, εσένα έχω κρατήσει,πάνω απ΄ την τρικυμία που έχει φυσήσεινα κυβερνάς, καλόβουλο κι αγαπημένο αστέρι. Ένας αυτοκράτορας ρωτά την ψυχή του πού πάει· το ποίημα απαντά με ελιές.
Animula vagula, blandula,hospes, comesque corporis,qua nunc abibis in loca?Pallidula, rigida, nudula,nec, ut soles, dabis jocos.ADRIANUSΨυχούλα άστεγη, χαϊδεμένη,ξενητεμμένη του κορμιού συντρόφισσα,για πού μισεύεις;Χλωμούλα, τρεμουλιάρα, ολόγυμνη,μηδέ θα κάνης πια χαρές, σαν πρώτα.ΑΔΡΙΑΝΟΣΚάτω απ’ τις ελιές, οι ώρες σιωπηλέςπαίρνουνε τη μέρα πεθαμένη. Τέλλος Άγρας.Ο Τέλλος Άγρας ήταν το ψευδώνυμο του Ευάγγελου Ιωάννου, δασκάλου και βιβλιοθηκάριου στη Θεσσαλονίκη. Μετέφρασε Λαφόργκ και έγραψε μερικά από τα πρώτα ελληνικά ποιήματα για την αστική αποξένωση. Πέθανε από φυματίωση στα σαράντα τέσσερά του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Τέλλος Άγρας
Μεταφράσεις
Τέλλος Άγρας, 1939
Οι μεταφράσεις του Τέλλου Άγρα από τους Γάλλους συμβολιστές — Βερλέν, Λαφόργκ, Σαμαίν — όπου το λυκόφως, η βροχή και ο κουρασμένος έρωτας γίνονται ελληνικός στίχος.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ποιήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσουν αν προτιμάς σύντομα, λυρικά ποιήματα που πιάνουν τη μουσική της γλώσσας και την καθημερινή ζωή στον ελληνικό μεσοπόλεμο. Η ήσυχη μελαγχολία τους μπορεί να μην ταιριάξει αν αναζητάς ποίηση με πιο έντονη δράση ή δυνατή συναισθηματική κορύφωση.
- Πώς είναι το «Ποιήματα»;
- Οι στίχοι κυλούν με τραγουδιστό ρυθμό και τρυφερή μελαγχολία, μένοντας κοντά σε λιμάνια, βροχερές γειτονιές και μικρές εικόνες της φύσης. Ατμόσφαιρα: τρυφερότητα, μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για τη φύση, τον χρόνο και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ποιήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Ποιήματα», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ζαχαρίας Παπαντωνίου), «Φθινόπωρο» (Κωσταντίνος Χατζόπουλος) και «1939» (Γιώργος Σαραντάρης).
Μια γεύση από τη ροή
Μια προσευχή που δεν ζητά τίποτα, ούτε καν να ξαναζήσει.
Κύριε, σὰν ἦρθεν ἡ βραδιά, σοῦ λέω τὴν προσευχή μου. Ἄλλη ψυχὴ δὲν ἔβλαψα στὸν κόσμο ἀπ᾿ τὴ δική μου. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ πλήγωσαν ἦταν ἀγαπημένοι. Τὴν πίκρα μου τὴ βάσταξα. Μοῦ δίνεις καὶ τὴν ξένη. Μ᾿ ἀπαρνηθῆκαν οἱ χαρές. Δὲν τὶς γυρεύω πίσω. Προσμένω τὰ χειρότερα. Εἶν᾿ ἁμαρτία νὰ ἐλπίσω. Σὰν εὐτυχία τὴν ἀγαπῶ τῆς νύχτας τὴ φοβέρα. Στὴν πόρτα μου ἄλλος δὲν χτυπᾷ κανεὶς ἀπ᾿ τὸν ἀγέρα. Δὲν ἔχω δόξα. Εἶν᾿ ἥσυχα τὰ ἔργα ποὺ ἔχω πράξει. Ἄκουσά τη γλυκιὰ βροχή. Τὴ δύση ἔχω κοιτάξει. Ἔδωκα στὰ παιδιὰ χαρές, σὲ σκύλους λίγο χάδι. Ζευγᾶδες καλησπέρισα ποὺ γύριζαν τὸ βράδυ. Τώρα δὲν ἔχω τίποτα νὰ διώξω ἢ νὰ κρατήσω. Δὲν περιμένω ἀνταμοιβή. Πολύ ῾ναι τέτοια ἐλπίδα.
Ποιήματα · Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Το φθινόπωρο που έρχεται σαν ανάσα κρατημένη.
Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.
Φθινόπωρο · Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Κι αν η ποίηση πάψει να είναι στίχος και γίνει ολόκληρη ζωή;
Την ποίηση θα την κάνουμε μυθιστορία Μυθιστορία της άνοιξης και του καλοκαιριού Μυθιστορία του σώματος και της ψυχής Έλα να σπρώξουμε τους αιώνες μπροστά και πίσω Με τα γόνατα με τα χέρια με το στήθος Ν’ αφήσουμε χώρο στον εαυτό μας να σηκωθεί Να τεντώσει τα μπράτσα και ν’ ανασάνει Και να μπορέσει κάποτε σαν τον κεντρίσει ο πόθος Να πιάσει απ’ το δέντρο της πλάσης όλους τους καρπούς Μ’ όλα τα χελιδόνια να διασχίσει την οικουμένη Ένα ταξίδι σε μια αναπνοή.
1939 · Γιώργος Σαραντάρης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή