Τετράδιον Ε'
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1847
Ο Λευκαδίτης ποιητής που τραγούδησε τους κλέφτες, τον πνιγμένο Πατριάρχη και τα χαλάσματα της Ολυμπίας — στίχοι που κάνουν την ιστορία καιρό, αίμα και μάρμαρο.
1824–1879
Στον Βαλαωρίτη, η ιστορία περνά μέσα από τοπία και απώλειες: πέτρα, βουνά, φωτιά και νεκροί δίνουν στα ποιήματα τον ρυθμό τους. Ξεκίνα με τα «Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα» για τις επικές μπαλάντες της Ηπείρου και του Σουλίου ή με τον «Αθανάσης Διάκος» για το δημοτικότροπο έπος του λίγο πριν από την τελευταία μάχη.
Ατμόσφαιρα: δέος, πόλεμος και θάνατος.
Ξεκίνα με το «Τετράδιον Ε'».
Ο Βαλαωρίτης γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1824, σπούδασε νομικά στην Πίζα και στο Παρίσι και έζησε χρόνια ως βουλευτής. Γράφοντας τα κλέφτικα τραγούδια στο γραφείο του έγινε ο ποιητής μιας γενιάς που γεννήθηκε μετά τον Αγώνα. — Να επαληθευτούν τα στοιχεία πριν από τη δημοσίευση, ιδίως τα χρόνια της βουλευτικής του θητείας.
Η πόλη σωπαίνει κι ο Αλή Πασάς μένει ξάγρυπνος.
Ἐπέσανε τὰ Γιάννενα, σιγὰ νὰ κοιμηθοῦνε,ἐσβήσανε τὰ φῶτα τους, ἐκλείσανε τὰ μάτια.Ἡ μάννα σφίγγει τὸ παιδὶ βαθιὰ στὴν ἀγκαλιά της,γιατὶ εἶναι χρόνοι δίσεκτοι καὶ τρέμει μὴν τὸ χάσει.Τραγούδι δὲν ἀκούγεται, ψυχὴ δὲν ἀνασαίνει.Ὁ ὕπνος εἶναι θάνατος καὶ μνῆμα τὸ κρεβάτικι ἡ χώρα κοιμητήριο κι ἡ νύχτα ρημοκλήσι.Ἄγρυπνος ὁ Ἀλὴ πασᾶς, ἀκόμη δὲ νυστάζει,κι εἰς ἕνα δέρμα λιονταριοῦ βρίσκεται ξαπλωμένος.Τὸ μέτωπό του εἶναι βαρύ, θολό, συγνεφιασμένοκαὶ τὄβαλεν ἀντίστυλο τὸ χέρι του, μὴν πέσει.Χαϊδεύει μὲ τὰ δάκτυλα τὰ κάτασπρα του γένια,ποὺ σέρνονται στοῦ λιονταριοῦ τὴν τρομερὴ τὴ χαίτη. Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1847
Ο Λευκαδίτης ποιητής που τραγούδησε τους κλέφτες, τον πνιγμένο Πατριάρχη και τα χαλάσματα της Ολυμπίας — στίχοι που κάνουν την ιστορία καιρό, αίμα και μάρμαρο.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1867
Ρομαντικό έπος σε δημοτικό στίχο: ο Διάκος πλαγιάζει την παραμονή της τελευταίας του μάχης και γύρω του μαζεύονται η φύση, οι άγιοι και οι νεκροί.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1879
Ένα ταξίδι μέσα από κυκλικές δοκιμασίες και εύθραυστες στιγμές υπέρβασης. Ένας στοχασμός για το τι μένει όταν όλα τα άλλα διαλύονται.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1857
Μπαλάντες από τα βουνά της Ηπείρου και του Σουλίου: καπεταναίοι που πεθαίνουν με το τουφέκι στο χέρι, ένα μοναστήρι που τυλίγεται στις φλόγες κι ένας σκύλος που κουβαλάει το κεφάλι του αφέντη του στο βουνό.
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.