Σονέτα

Σήκωσε την πέτρα από το μυστήριο. Μη φοβηθείς το δάγκωμα.

Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτραΚαὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα·Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήταΚαὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα.Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτραΚαὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα·Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίτταἈπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα.Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια,Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθιαΓδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας·Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα,Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειαςΓίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.

Ο ήλιος δύει σαν τριαντάφυλλο, κι ο Θάνατος φτάνει σαν νανούρισμα.

Ἄρρωστε, ἰδές, λαμπρὰ σβύνεται ἡ μέρα,Τριανταφυλλὶ προμήνυμα τοῦ χάρου·Τόση γαλήνη στὰ γεμάτα χάρουΠοῦ μοῖρα σοῦ φιλεύει ἀνοιχτοχέρα.Καὶ στὸ ναὸ ποῦ ἄσπρος φαντάζει πέρα—Σὰ νἄγιναν κολῶνες τοῦ μαρμάρουΟἱ ἁρμονίες ἑνὸς ὕμνου τοῦ ΠινδάρουΠήζοντας ξάφνου μὲς τὸν ἅγιο ἀγέρα—Ἔμπα, κοίμου καὶ ὁ ὕπνος θὰ σὲ γιάνῃ·Θὰ ὀνειρευτῇς τὴν ὀμορφιὰ τὴν ἴδιαΠοῦ μὲ τ’ ἀρχαῖο τραγούδι θὰ γλυκάνῃΤῆς καρδιᾶς σου τὰ θλίβερα ξεσκλίδια:«Τὸν ἀγαπᾷ ὁ θεὸς πεθνήσκει νέος·Μὴν ξυπνᾷς· εἶμαι ὁ Θάνατος ὁ ὡραῖος.»

Εκείνη αγάπησε τα σονέτα του, μα ύστερα ράγισε ό,τι κρυβόταν πίσω τους.

Σοῦ ἀρέσαν τὰ σονέττα μου καὶ ἀγάλιἈγάλι ἐψυχοπόνεσες κ’ ἐμένα,Κ’ ἐχάρισές μου, ὀμορφομάτα μου, μ’ ἕναΦίλημα τὴν καρδιά σου τὴ μεγάλη.Ποιὸς ἐρράγισε τ’ ἄλικο ἀνθογυάλι,Καὶ ἀντὶς αἷμα νερὰ θωρῶ χυμένα,Καὶ τ’ ἄνθια τῆς ἀγάπης μαραμένα;Εἶχε ὁ γιαλὸς τῆς γλύκας γυρογιάλι;Μισοκρύβεται ἕν’ ἄχαρο βιβλίοΣκονισμένο, παλιὸ στὸ ὕστερο ράφι·Τὸ ἐδιάβασες μιὰ μέρα σ’ ἕνα πλοῖοΚαὶ δὲν καλοθυμᾶσαι οὔτε τί γράφει·Μὰ μιὰ στάλα ζωῆς πιωμένη σὤχειΚι’ ἀκόμα δὲν τὸ παραρρίχνεις, ὄχι.