Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Η άνοιξη γίνεται πιο όμορφη και πιο επικίνδυνη μαζί.

Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,Κι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,Κι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·Το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο.Μάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη,Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.

Μια παλιά δόξα επιστρέφει μαζί με εκείνη που την είδε.

Μακριά απ’ όπ’ ήτα’ αντίστροφος κι’ ακίνητος εστήθη·Μόνε σφοδρά βροντοκοπούν τ’ αρματωμένα στήθη·«Εκεί ’ρθε το χρυσότερο από τα ονείρατά μου·Με τ’ άρματ’ όλα βρόντησα τυφλός του κόπου χάμου.Φωνή ’πε ―Ο δρόμος σου γλυκός και μοσχοβολισμένος·Στην κεφαλή σου κρέμεται, ο ήλιος μαγεμένος·Παλληκαρά και μορφονιέ, γεια σου, Καλέ, χαρά σου!Άκου! νησιά, στεριές της γης, εμάθαν τ’ όνομά σου.―Τούτος, αχ! πού ’ν’ ο δοξαστός κι’ η θεϊκιά θωριά του;Η αγκάλη μ’ έτρεμ’ ανοιχτή κατά τα γόνατά του.Έριξε χάμου τα χαρτιά με τς είδησες του κόσμουΗ κορασιά τρεμάμενη . . . . . . . . . . . . . . . . .Χαρά τής έσβηε τη φωνή πούν’ τώρα αποσβημένη·Άμε, χρυσ’ όνειρο, και συ με τη σαβανωμένη.

Τι κάνει έναν τόπο άξιο να τον υπερασπιστείς, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα;

Εδώ ’ναι χρεία να κατεβώ, να σφίξω το σπαθί μου,Πριν όλοι χάσουν τη ζωή, κι’ εγ’ όλη την πνοή μου·Τα λίγα απομεινάρια της πείνας και τς αντρείας,. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .Γκόλφι να τάχω στο πλευρό και να τα βγάλω πέρα,Που μ’ έκραξαν μ’ απαντοχή, φίλο, αδελφό, πατέρα·Δρόμ’ αστραφτά να σχίσω τους σ’ εχθρούς καλά θρεμμένους,Σ’ εχθρούς πολλούς, πολλ’ άξιους, πολλά φαρμακωμένους·Να μείνης, χώμα πατρικό, για μισητό ποδάρι·Η μαύρη πέτρα σου χρυσή και το ξερό χορτάρι.»