Ερωτόκριτος

Γιατί η αλήθεια πονά πιο πολύ όταν έρχεται από κοντινό σου άνθρωπο;

"Πολλά μεγάλον άδικο μας ήκαμεν η Φύση,και την αλήθεια ο άνθρωπος δε θέ’ να τη γρικήσει.Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι,και την αλήθεια ουδέ κιανείς δε θέ’ να την ακούσει.Κι αν έχουν φίλους κ’ εδικούς, να τους καταδικάσουν,τα λόγια τως σαν άνεμον αφήνου’ να περάσουν.Το φίλον κάνουσιν οχθρόν, τον εδικό έχουν ξένον,σαν τως μιλήσουν το πρεπόν εις πράμα κομπωμένον.Μα κείνος, οπού δεν πονεί, αφήνει να περάσειτο σφάλμα, κι ουδέ βούλεται να το καταδικάσει·παινά το κι ομορφίζει το, και πίβουλα κομπώνει,το ψόμα δείχνει απαρθινό, και την αλήθεια χώνει.

Κι αν κάθε αναστεναγμός ταΐζει μια φωτιά;

"Και τούτοι, οπού συχνιάζουσι σαν το νερό στη βρύση,δεν είν’ καλοί αναστεναμοί, ωσάν το θέλει η Φύση.Δεν είν’ τούτοι οι αναστεναμοί, Νένα, σαν είναι οι άλλοι,μα εγώ’χω μέσα στην καρδιάν καρβουνιστιά μεγάλη.Κι ο Έρωτας είν’ ο μάγερος, συμπαίνει και σπουδάζει,και τσι φτερούγες του συχνιά ανεβοκατεβάζει.Φυσά και ξάφτει τη φωτιάν, μην πάγει να του σβήσει,τη μαγεριάν ακάμωτη δε θέ’ να την αφήσει.Κείνος ο αέρας των φτερών, που ξάφτει το καμίνι,κάνει τον αναστεναμόν, π’ έτσι συχνιά με κρίνει,και δεν ευρίσκει ανάπαψιν στο στήθος η καρδιά μου,μα πάντα μ’ αναστεναμόν έρχεται η αναπνιά μου.Κι α’ λάχει ξύλον ή κλαδί, όντεν αναστενάζω,βγαίνει έτοια φλόγα και καημός, που καίγω τα, λογιάζω.

Όταν έχεις πολλά μέσα σου, μπορεί να μη βγαίνει ούτε λέξη.

178 §Ωσά λαήνι οπού γενεί πολλά πλατύ στον πάτο,κ’ εις το λαιμόν πολλά στενό, κ’ είναι νερό γεμάτο,κι όποιος θελήσει και βαλθεί όξω νερό να χύσει,και το λαήνι με τη βιάν προς χάμαι να γυρίσει,μέσα κρατίζει το νερό, κι απόξω δεν το βγάνει,κι όσον το γέρνει, τόσον πλιά μόνον τον κόπον χάνει―εδέτσι εμοιάσασι κι αυτοί, κ’ ήτον γεμάτοι Πάθη,η αποκοτιά τως να τα π[ουν], ως εσιμώσα’, εχάθη.Και θέλοντας να πουν πολλά, τα λίγα δεν μπορούσι,το στόμα τως εσώπαινε, με την καρδιά μιλούσι.