Η Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα ξεκινά από ένα όνειρο και μια τρίχα. Η σάτιρα περνά από το παράξενο στο ανήσυχο, με ζωντανή φωνή και εικόνες που μοιάζουν να ξεπηδούν από όνειρο.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία και θαυμασμός. Μιλά για την ταυτότητα, τη φιλοδοξία και την ελευθερία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν η σατιρική ματιά του Σολωμού και τα αλλόκοτα ποιήματα για ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και το ποίημα έμεινε ανολοκλήρωτο, οπότε δεν προσφέρει μια κλειστή ιστορία.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ένα όνειρο κι ένα απλό εύρημα γίνονται αφετηρία για σάτιρα και σκέψεις γύρω από την ταυτότητα και τη φιλοδοξία.
Σελίδες από το βιβλίο
Ξυπνάς βέβαιος πως ήταν μόνο όνειρο· ύστερα ανοίγεις τα χέρια
ΙΣτὴ ζέστη ὁ φλάρης τοῦ χοροῦ μία ματιὰ μοῦ ρίχνεικι’ ἔπειτα εἰς τὸ πάτωμα κάτι τάχα μοῦ δείχνεικι’ ἐγὼ ποὺ λέω πὼς μὲ καλεῖ στὸ ζύγιασμα μὲ βάλῃμέσα ἡ ψυχή μου ἐθύμωσε, σέρνω φωνὴ μεγάληκαὶ βρίσκομ’ ἔξυπνος γυμνός, ἔξω ἀπὸ τὸ κλινάρικαὶ μὲ τὰ χέρια ποὺ ἔτρεμαν στὸ λάρυγγα τοῦ φλάρη.Ἀκίνητος, ἀμίλητος, στὸν τόπο του στημένοςδὲν εἶν’ τὰ ζύγη πλέον ἐκεῖ, δὲν εἶν’ ὁ ζυγιασμένος.Ἔμεινα, ἐστέναξα βαριά, τὸ πᾶν ἐσιωποῦσε·μέσ’ στὴν αὐλή μου ὁ κόκορας βραχνόφωνα λαλοῦσε.χτυπῶ τὸ μέτωπο, ἐδῶ μοῦ ’πρεπε μὲ τσ’ ἀμάδεςξανοίγω κάτου τὰ μαλλιά! τὲς τρίχες τὲς γραφάδες. Ένα ταριχευμένο πουλί αρχίζει να μιλάει με ειρωνεία
ΙΤὴν ὥρα ποὺ ὁ πόντικας βγαίνει καὶ περπατάεικαὶ βρίσκει τὴν ξυλόγαττα καὶ μέσα ξάφνου πάει—λέω γιὰ τὴ νύχτα ἐπειδὴ σώζονται κι’ ἀπὸ κεῖναποὺ πλατειὰ μέρα σπρώχνει τα ἀπελπισμὸς καὶ πεῖνα—ἔβλεπα μέσ’ τὴ σιωπὴ τὸ φλάρη τὸ μικρούληποὺ σημαδεύει τὸν καιρὸ τὸ χάρτινο καβούλικαὶ βγαίνει ἕνα ψιθύρισμα καὶ καπνισμένη ζέστη·σὰν ὅταν χύνουν κρύο νερὸ εὶς τὸν ἁψὸν ἀσβέστη. Κάποια επιχειρήματα μοιάζουν με μαϊμού που παλεύει με κάστανο
XIὉπόταν ἐξεφώνησες μιὰ κάποιαν ὁμιλίαὁποὺ τὸ ἕνα ἄφινε κι’ ἔμπαινε σ’ ἄλλα τρία,σὰ μαϊμου (συχώρεσι ἂν ἕνας φλάρης βάλῃἑτούτη τὴν παρόμοιασι ποὺ δὲν τὴν εἶπαν ἄλλοι)ποὺ τὸ μεγάλο κάστανο ποὺ τσ’ ἔρριξαν τὸ σφίγγεικαὶ βγάνει χαρχατούρισμα ἀπὸ τὸ αἰσχρὸ λαρύγγι,σιμώνει τὰ μπομπόχερα στὴ μπομπερὴ μουσούδασυχνοχτυπάει τὰ βλέφαρα καὶ τοῦ πετάει τὴ φλούδα·κι’ ὅτ’ ἄρχισε νὰ τὸ γευθῇ τ’ ἀφίνει νὰ τῆς πέσῃκι’ ἀδράχνει γύρου ποὺ γελοῦν χαρτί, μαντήλι, φέσι.Κι’ ἔτσι δά, καλὲ δόχτορα, τὸ πρᾶμα ὡραῖα ταιριάζειγιατὶ καλὰ μιμιέσαι αὐτὴν ὁποὺ κακὰ μᾶς μοιλαζει. Διονύσιος Σολωμός.Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του ο Σολωμός ξαναδούλευε τα ίδια σπαράγματα· «Η Τρίχα» έμεινε ανολοκλήρωτη και εκδόθηκε από τα χαρτιά του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Διονύσιος Σολωμός
Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Σατιρικοί στίχοι του Σολωμού στα ελληνικά, τα ιταλικά και τα βενετσιάνικα: ο γιατρός Ροΐδης, ο αλαζόνας Ισούφ, μια αδιάκοπη παρέλαση γιατρών που δεν θεραπεύουν και ασθενών που γελούν.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Ο Σολωμός μετατρέπει τον θάνατο του Μπάιρον σε μοιρολόι για την Ελλάδα: ο ποιητής γίνεται κήρυκας της λευτεριάς, σε μια αδρή και πολυτελή γλώσσα που η λογοτεχνία είχε ξεχάσει.
Άπαντα
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Τα ποιήματα που έγραψε ο Σολωμός καθώς αναζητούσε μια ελληνική ποίηση ικανή να σηκώσει ένα έθνος: θραύσματα λαχτάρας, θλίψης και ανάστασης, μερικά από τα οποία έμειναν ανολοκλήρωτα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η Τρίχα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν η σατιρική ματιά του Σολωμού και τα αλλόκοτα ποιήματα για ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και το ποίημα έμεινε ανολοκλήρωτο, οπότε δεν προσφέρει μια κλειστή ιστορία.
- Πώς είναι το «Η Τρίχα»;
- Η σάτιρα περνά από το παράξενο στο ανήσυχο, με ζωντανή φωνή και εικόνες που μοιάζουν να ξεπηδούν από όνειρο. Ατμόσφαιρα: ανησυχία και θαυμασμός. Μιλά για την ταυτότητα, τη φιλοδοξία και την ελευθερία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η Τρίχα»;
- Αν σου άρεσε το «Η Τρίχα», δοκίμασε «Ο αρχοντοχωριάτης» (Μολιέρος), «Η Πάπισσα Ιωάννα» (Εμμανουήλ Ροΐδης) και «Ο δωδεκάλογος του Γύφτου» (Κωστής Παλαμάς).
Μια γεύση από τη ροή
Δύο δάσκαλοι εξηγούν γιατί ο κόσμος πάει κατά διαόλου — και κανείς τους δεν κατηγορεί την πολιτική.
Όλες οι ανωμαλίες, όλοι οι πόλεμοι που βλέπομε στον κόσμο, προέρχονται από την άγνοια της μουσικής. Ο ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ Όλες οι δυστυχίες των ανθρώπων, όλες οι αθλιότητες που αναφέρει η ιστορία, όλα τα σφάλματα των πολιτικών και όλα τα λάθη των μεγάλων στρατηγών, όλα αυτά προέρχονται από άγνοια του χορού.
Ο αρχοντοχωριάτης · Μολιέρος
Το πένθος για τους νεκρούς κρατά λίγο· για τους ζωντανούς, χρόνια.
Ἡ λύπη, ἢν αἰσθανόμεθα διὰ τὴν στέρησιν φιλτάτου ὄντος, ὁμοιάζει τὴν ἐκρίζωσιν ὀδόντος· σφοδρὸς ὁ πόνος, ἀλλὰ στιγμιαῖος. Μόνοι οἱ ζῶντες προξενούσιν ἡμῖν διαρκεῖς λύπας. Τὶς πότε ἔχυσε ἐπὶ τοῦ τάφου ἐρωμένης τὸ ἥμισυ, τὸ ἑκατοστόν, τὸ χιλιοστὸν τῶν δακρύων, ἀφ’ ὅσα διὰ τὴν κακίαν τῆς ἔχυνε καθ’ ἡμέραν; Ἀφοῦ λοιπὸν ἀπέκλαυσεν ἡ Ἰωάννα, ἔκυψεν ἐπὶ τοῦ ὕδατος, ἵνα δροσίσῃ τοὺς καίοντας ὀφθαλμούς. Πρώτην τότε φορὰν ἐνέβλεψε μετὰ προσοχῆς εἰς τὴν ἐν τῷ ὕδατι εἰκόνα αὐτῆς, τοῦ μόνου εἰς τὸν κόσμον πλάσματος, ὅπερ τῇ ἀπέμεινεν ν’ ἀγάπᾳ.
Η Πάπισσα Ιωάννα · Εμμανουήλ Ροΐδης
Πρώτα κυριάρχησε στον εαυτό σου· ύστερα δώσου στους άλλους.
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας κι ο εξουσιαστής του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου γίνε δουλευτής. Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα, ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα μεσα στο κανάλι του λαού· ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητους του μεγάλου έργου τού συντροφικού. Γρίκησε τι λέει το δέντρο που το κόψαν και το κάμανε καράβι: «Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστη η παντοτινή ψυχή μου ανάβει».
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου · Κωστής Παλαμάς
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή