Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1859
Σατιρικοί στίχοι του Σολωμού στα ελληνικά, τα ιταλικά και τα βενετσιάνικα: ο γιατρός Ροΐδης, ο αλαζόνας Ισούφ, μια αδιάκοπη παρέλαση γιατρών που δεν θεραπεύουν και ασθενών που γελούν. Οι στίχοι περνούν απότομα ανάμεσα σε γέλιο και αγωνία, με τη φωνή να αλλάζει γλώσσα και να μπλέκει μνήμη, δύναμη και παραλογισμό.
Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, θαυμασμός και φόβος. Μιλά για την εξουσία, τη μνήμη και την τρέλα.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις να γνωρίσεις την αιχμηρή, θεατρική πλευρά του Σολωμού και δεν σε πειράζουν τα ποιήματα που μένουν αποσπασματικά. Η ελληνική συνυπάρχει με ιταλικά και βενετσιάνικα, οπότε ορισμένοι στίχοι μπορεί να σε δυσκολέψουν.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να συναντήσεις τον Σολωμό σε μια άτακτη παρέλαση γιατρών, ασθενών και σατιρικών φωνών, πέρα από τα πιο γνωστά του έργα.
Σελίδες από το βιβλίο
Ένας γιατρός μπερδεύει τα ιταλικά με τις χωριάτικες θεραπείες.
Ἐγὼ πάω νὰ κάνω βίζιτες;νἄχω φτώχια, νἄχω πόνουςκαὶ νἀκούω: σὲ πολλοὺς χρόνους!vale a dir: Dottor, νὰ ζήσῃςκι’ ἀπὸ πεῖνα νὰ ψοφήσῃς.Ξέρω ἐγὼ ἐκεῖνοι οἱ ἄρχοντεςτὸ τί θε΄λανε νὰ κάνω·τὸ γιατρὸ τὸν τσαρλατᾶνο!Τσαρλατᾶνος; ἆ! δὲ γένουμαιξέρεις τί τοῦ ἀποκραίνουμαιὁποιανοῦ μὲ κοσουλτάρει;—Ἔχω tormini. Χαμάρι,—Ἔχω βάρος στὸ κεφάλι.Ἐκειὸ τὄχουν ἄλλοι κι’ ἄλλοι. Κάθεται να γράψει, κι οι λέξεις τον προφταίνουν και τον ξεπερνούν.
Συφορά σου καὶ μαυρίλα σου,κάλλιο νἄσουνα στὸ μνῆμα σου.Ὅποιος θέλει τὰ μυστήριανὰ ξαγγλίσῃ, ἔχει ντελίριαἐδῶ ἂς ἔρθουνε οἱ γιατροὶνὰ μοῦ ποῦνε, ἂν εἶν’ ’κανοί,τί ’ναι κειὸ ποὺ ἀκούω μέσα μουπάντα, τόμου κομπονέρω·γιατὶ ἀκόμα δὲν τὸ ξέρω.Ἕνα βζὶτ μέσ’ στὰ μυαλά,κι’ ὄξω ἐπίθετα... ἀπὸ κειά.Βζὶτ καὶ βγαίνει λέξι, γιέ μου,ποὺ δὲν ἄκουσα ποτέ μου. Ο γιατρός κατεβαίνει τις σκάλες με το γόητρό του πληγωμένο.
Του το φέρνουν σε φλετζάνικαι φωνή ο Ροΐδης βγάνει:«Τί του φέρετε εδώ; Θέλεινα το βάλτε σε σκουτέλι!»Και με κάτι θεοφωνέςτο ’πε τέσσερες φορές.«Finalmente, bravi cari,αμή πώς θε να σπεράρει;Βάλ’ το, μάτια, βάλ’ το κάτου,θα το πιούμε στην υγειά του! Διονύσιος Σολωμός.Ο Σολωμός γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1798 και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Κέρκυρα, όπου έγραφε στα ιταλικά και στη δημοτική ελληνική, επιστρέφοντας συχνά στα ίδια αποσπάσματα για δεκαετίες. Πέθανε το 1857, αφήνοντας πολλά έργα ανολοκλήρωτα.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Διονύσιος Σολωμός
Η Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα ξεκινά από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Ο Σολωμός μετατρέπει τον θάνατο του Μπάιρον σε μοιρολόι για την Ελλάδα: ο ποιητής γίνεται κήρυκας της λευτεριάς, σε μια αδρή και πολυτελή γλώσσα που η λογοτεχνία είχε ξεχάσει.
Άπαντα
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Τα ποιήματα που έγραψε ο Σολωμός καθώς αναζητούσε μια ελληνική ποίηση ικανή να σηκώσει ένα έθνος: θραύσματα λαχτάρας, θλίψης και ανάστασης, μερικά από τα οποία έμειναν ανολοκλήρωτα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Σατιρικά»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις να γνωρίσεις την αιχμηρή, θεατρική πλευρά του Σολωμού και δεν σε πειράζουν τα ποιήματα που μένουν αποσπασματικά. Η ελληνική συνυπάρχει με ιταλικά και βενετσιάνικα, οπότε ορισμένοι στίχοι μπορεί να σε δυσκολέψουν.
- Πώς είναι το «Σατιρικά»;
- Οι στίχοι περνούν απότομα ανάμεσα σε γέλιο και αγωνία, με τη φωνή να αλλάζει γλώσσα και να μπλέκει μνήμη, δύναμη και παραλογισμό. Ατμόσφαιρα: λαχτάρα, θαυμασμός και φόβος. Μιλά για την εξουσία, τη μνήμη και την τρέλα.
- Τι να διαβάσω μετά το «Σατιρικά»;
- Αν σου άρεσε το «Σατιρικά», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ρώμος Φιλύρας), «Η Φόνισσα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Από την εφημερίδα «Ρωμηός»» (Γεώργιος Σουρής).
Μια γεύση από τη ροή
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Ένα χέρι κλείνει το στόμα ενός βρέφους και το δωμάτιο σωπαίνει.
Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.
Η Φόνισσα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Κι αν η πιο ευτυχισμένη ζωή είναι αυτή με τις λιγότερες περισπάσεις;
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή