Μικρά έργα

Η σκιά μιας πεταλούδας αρκεί για να ταράξει τη γαλήνη.

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,Κι’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,Και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχουςΑνάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,Χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,Και παίρνουνε το μόσχο της, κι’ αφήνουν τη δροσιά τους,Κι’ ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,Τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.Έξ’ αναβρύζει κι’ η ζωή, σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητό ’ναι κι άσπρο,Ακίνητ’ όπου κι’ αν ιδής, και κάτασπρ’ ώς τον πάτο,Με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,Που ’χ’ ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.

Για μια στιγμή, ακόμη και η φύση μοιάζει να κρατά την ανάσα της.

Ἡσύχασε καὶ ἔγινε ὅλο ἡσυχία καὶ πάστρα,Σὰν περιβόλι εὐώδησε κ’ ἐδέχτηκε ὅλα τ’ ἄστραΚἄτι κρυφὸ μυστήριο ἐστένεψε τὴ φύσηΚάθε ὀμορφιά νὰ στολιστῇ καὶ τὸ θυμὸ ν’ ἀφήση.Δὲν εἶν’ πνοὴ ’ς τὸν οὐρανό, ’ς τὴ θάλασσα, φυσῶνταςΟὔτε ὅσο κάνει ’ς τὸν ἀνθὸ ἡ μέλισσα περνῶνταςὍμως κοντὰ ’ς τὴν κορασιά, ποῦ μ’ ἔσφιξε κ’ ἐχάρη,Ἐσειότουν τ’ ὁλοστρόγγυλο καὶ λαγαρὸ φεγγάριΚαὶ ξετυλίζει ὀγλήγορα κάτι ποῦ ἐκεῖθε βγαίνει,Κι’ ὀμπρός μου ἰδοὺ ποῦ βρέθηκε μία φεγγαροντυμένη.Ἔτρεμε τὸ δροσᾶτο φῶς ’ς τὴ θεϊκιὰ θωριά της,’Σ τὰ μάτια της τὰ ὁλόμαυρα καὶ ’ς τὰ χρυσᾶ μαλλιά της.

Όταν κάθε δρόμος μοιάζει να οδηγεί είτε στους δικούς σου είτε στον θάνατο.

Έργα και λόγια, στοχασμοί ― στέκομαι και κοιτάζω ―Λούλουδα μύρια, πούλουδα, που κρύβουν το χορτάρι,Κι’ άσπρα, γαλάζια, κόκκινα καλούν χρυσό μελίσσι.Εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το χάρο.―Μες στα χαράματα συχνά, και μες στα μεσημέρια,Και σα θολώσουν τα νερά, και τ’ άστρα σα πληθύνουν,Ξάφνου σκιρτούν οι ακρογιαλιές, τα πέλαγα κι’ οι βράχοι.«Αραπιάς άτι, Γάλλου νους, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Άγγλου!Πέλαγο μέγα πολεμά, βαρεί το καλυβάκι·Κι’ αλιά! σε λίγο ξέσκεπα τα λίγα στήθια μένουν·Αθάνατή ’σαι, που ποτέ, βροντή, δεν ησυχάζεις;».Στην πλώρη, που σκιρτά, γυρτός, τούτα ’π’ ο ξένος ναύτης.