Ποιήματα
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής (1809–1892), 1850
Ένας ποιητής του 19ου αιώνα κινείται ανάμεσα σε μυθικά πελάγη, κλέφτικα τραγούδια και νεκροταφεία. Οι στίχοι του ακόμη ακούγονται σαν να λέγονται τώρα. Από μυθικά πελάγη ως νεκροταφεία, οι στίχοι αλλάζουν σκηνή με ελευθερία και λαχτάρα, ενώ η μελαγχολία τους ακούγεται άμεση.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και αντίσταση. Μιλά για την ελευθερία, την αγάπη και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα ποιήματα που ενώνουν τον μύθο, τα τραγούδια της ελευθερίας και τον έρωτα. Η γλώσσα του Ραγκαβή είναι παλιότερη και πιο λόγια από τα σημερινά ελληνικά, οπότε ίσως χρειαστεί να σταθείς σε ορισμένους στίχους.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα «Ποιήματα» σου δίνουν μια κοντινή ματιά στη λυρική φωνή ενός ποιητή του 19ου αιώνα που παραμένει ζωντανή στην ανάγνωση σήμερα.
Σελίδες από το βιβλίο
Μια προσευχή, απ’ όλα, να γίνει πέτρα.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως. Το ψωμί των σκλάβων είναι πικρό, όποιο τραπέζι κι αν το φιλοξενεί.
Εἰς δάση κ’ εἰς βράχους κ’ εἰς ἄγριον σκότος,ἐδῶ ποῦ δὲν φθάνει τυράννου σπαθί,ἀφῆτε, ἂς παύσῃ τῶν ὅπλων ὁ κρότος,καὶ δεῖπνον εἰς θάμνους χλωροὺς ἂς στρωθῇ.Εἰς κύκλον καθίστε,ταῖς πλώσκαις γεμίστε·κι’ ὁ δείπνος ἂς εἶναι λιτὸς καὶ μικρός,ζοῦν ἄλλοι εἰς ἄλλαςτρυφὰς καὶ κραιπάλας,πλὴν εἶναι ὁ ἄρτος τῶν δούλων πικρός.Ἀδέσμευτοι ὡς τῶν βουνῶν μας ἡ αὔρα,ὁρμῶμεν, πετῶμεν ὡσὰν ἀετοί·τὰ βλέμματα φλόγες, τὰ ὅπλα μας μαῦρα,τὸ βῆμά μας εἶναι θανάτου βροντή. Ζητά από τα βουνά να σωπάσουν: εκείνος κοιμάται κάτω από τ’ άστρα.
Ἴσως γλυκοκοιμᾶται’ς τῶν ἄστρων τὸν φανόν.Κοπάδια τῶν κοράκων,περνᾶτε σιγανά·τὸν κάτοικον τῶν λάκκωντὸ κρόασμα ’ξυπνᾷ.Κοιμᾶται, ναί, κοιμᾶται’ς τὰ ἄγρια βαθειά.Τουφέκια, δὲν βροντᾶτε,δὲν λάμπετε, σπαθιά.Ἔχ’ εἰς ξηρὸ χορτάριτὰ χέρια ἁπλωτά,καὶ τὸ χλωμὸ φεγγάριτὸν νυκτοχαιρετᾷ. Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής.Ο Ραγκαβής ήταν λόγιος, θεατρικός συγγραφέας και διπλωμάτης. Έγραψε και ένα γνωστό ουτοπικό μυθιστόρημα για την Ελλάδα του μέλλοντος. Έγραφε σε μια γλώσσα που οι περισσότεροι Έλληνες δεν μιλούσαν.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Κοινά στοιχεία: ελευθερία και μελαγχολία.
Περισσότερα βιβλία — Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Η Ναϊάς
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, 1879
Ένα ναυτικό μυθιστόρημα για ένα πλοίο που μεταφέρει σκλάβους, έναν ιδεαλιστή γραφιά και την εξέγερση των ανθρώπων που είναι στοιβαγμένοι στο αμπάρι. Μια σκοτεινή, ζωντανή ιστορία του 19ου αιώνα.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ποιήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν τα ποιήματα που ενώνουν τον μύθο, τα τραγούδια της ελευθερίας και τον έρωτα. Η γλώσσα του Ραγκαβή είναι παλιότερη και πιο λόγια από τα σημερινά ελληνικά, οπότε ίσως χρειαστεί να σταθείς σε ορισμένους στίχους.
- Πώς είναι το «Ποιήματα»;
- Από μυθικά πελάγη ως νεκροταφεία, οι στίχοι αλλάζουν σκηνή με ελευθερία και λαχτάρα, ενώ η μελαγχολία τους ακούγεται άμεση. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και αντίσταση. Μιλά για την ελευθερία, την αγάπη και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ποιήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Ποιήματα», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ιωάννης Πολέμης), «Τὰ μαῦρα κούτσουρα» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Ανέκδοτα ποιήματα» (Μαρία Πολυδούρη).
Μια γεύση από τη ροή
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Ο χορός του Ζαλόγγου: μια ομάδα γυναικών πηδά από τον γκρεμό.
Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό. 102. Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν ἀθωότερες ζωές. 103. Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον · Διονύσιος Σολωμός
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή