Ανέκδοτα ποιήματα
Μαρία Πολυδούρη (1902–1930), 1993
Τα λυρικά ποιήματα που δεν πρόλαβε να δημοσιεύσει η Πολυδούρη: έρωτας, απώλεια και προαίσθημα, γραμμένα από μια νέα γυναίκα που ήξερε πως πεθαίνει. Η μελαγχολία και ο έρωτας περνούν μέσα από λυρικούς στίχους γεμάτους λαχτάρα· η φωνή είναι τρυφερή, με τη σκιά του θανάτου κοντά.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη, τον θάνατο και τη μοναξιά.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε αγγίζουν ποιήματα για την απώλεια και τον έρωτα, γραμμένα με έντονο αίσθημα και αίσθηση προαισθήματος. Η παλιά ορθογραφία και οι τύποι λέξεων στο απόσπασμα, όπως «ταξειδιώτες», μπορεί να θέλουν λίγη εξοικείωση.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα ποιήματα αυτά φέρνουν κοντά σου μια πλευρά της Πολυδούρη που δεν δημοσίευσε όσο ζούσε: στίχους για όσα χάνονται και για τον έρωτα που επιμένει.
Σελίδες από το βιβλίο
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός,που μόλις νάχη φύγει το τραίνο.Ούτε στιγμή, μολίς που εδώστις ράγιες του βαριά σταματημένοκαι πηγαινοέρχονταν γοργά,ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες.Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοίδεν έχουνε την όψη τους σαν τότες.Η άδεια θέση κ’ η σιωπήμεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο.Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούνκ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένοόσων τη μοίρα ακολουθούν. Ο μόνος άνθρωπος στον δρόμο που λέει ό,τι σκέφτονται όλοι.
Ένας τρελλός καθότανε στην είσοδοτη νύχτα απόψε και μιλούσε,μιλούσε βιαστικά κι’ όταν απόσταινεκάποτε, σκεφτικά χαμογελούσε.Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζετην πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.’Μα θα μιλήσω απόψε κι’ ας με δέσουνε,ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!’ Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβαθα τα βροντοφονήσω πάλι.Α, ήμουν τρελλός τόσον καιρό που σώπαινακι’ αυτά μούχουν βαρύνει το κεφάλι. Μια χάλκινη τσιγγάνα στα όνειρα προλέγει πως κάθε νέα χαρά θα έρθει με δάκρυα.
Χάλκινη παραστέκεται τσιγγάνα στα όνειρά μουκι’ όλο μου λέει στον ίδιονε σκοπό.με δάκρια θα υποδέχουμε την κάθε νέα χαρά μουκαι θα πεθαίνει κάθε που αγαπώ.Μ’ ας είναι, νέο μου όνειρο, για λίγο, ναι μονάχα,χάιδεψε τις πληγές μου μιαν αυγήκαι θα το νοιώσω εγώ βαθιά το χάδι σου’ τι τάχακι’ αν θα γίνη μια καινούργι’ αυτό πληγή; Μαρία Πολυδούρη.Η Πολυδούρη εκπαιδεύτηκε για να εργαστεί ως νομική υπάλληλος και πέθανε από φυματίωση λίγες μέρες πριν κλείσει τα 28. Η σύντομη σχέση της με τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη, που αυτοκτόνησε το 1928, επηρέασε μεγάλο μέρος των ποιημάτων της.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ανέκδοτα ποιήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε αγγίζουν ποιήματα για την απώλεια και τον έρωτα, γραμμένα με έντονο αίσθημα και αίσθηση προαισθήματος. Η παλιά ορθογραφία και οι τύποι λέξεων στο απόσπασμα, όπως «ταξειδιώτες», μπορεί να θέλουν λίγη εξοικείωση.
- Πώς είναι το «Ανέκδοτα ποιήματα»;
- Η μελαγχολία και ο έρωτας περνούν μέσα από λυρικούς στίχους γεμάτους λαχτάρα· η φωνή είναι τρυφερή, με τη σκιά του θανάτου κοντά. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την αγάπη, τον θάνατο και τη μοναξιά.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ανέκδοτα ποιήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Ανέκδοτα ποιήματα», δοκίμασε «Ποιήματα» (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής), «Ποιητικές συλλογές» (Κώστας Καρυωτάκης) και «Μεταφράσεις» (Τέλλος Άγρας).
Μια γεύση από τη ροή
Μια προσευχή, απ’ όλα, να γίνει πέτρα.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶν τὴν πλάσιν μεταπείθων, σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν, τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν, μετάβαλον εἰς λίθον. «Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴ ὁ τελευταῖος ὕπνος, καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή· ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴ ἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.
Ποιήματα · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Μια κιθάρα που έχει χαλάσει, μια κεραία που θα σπάσει, αισθήσεις που σκορπίζουν.
Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει, στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει στὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες. Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες. Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη, στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει, μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες. Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις, χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε. Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις. Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε. Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησις εἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.
Ποιητικές συλλογές · Κώστας Καρυωτάκης
Δυο άνθρωποι ξανασυναντιούνται σ’ ένα άδειο πάρκο, αλλά θυμούνται διαφορετικά.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή