Ποιήματα
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1937
Ένας Αλεξανδρινός υπάλληλος κάνει την ελληνική ιστορία καθρέφτη για όποιον έχει αποτύχει ή σκέφτεται να τα παρατήσει. Ένα ποίημα κάθε βράδυ και σου μένει.
Αυτά τα βιβλία κοιτούν τη ματαίωση, την απώλεια και την ιστορία χωρίς να κρύβουν την τρυφερότητα που επιμένει μέσα τους. Στον Καρυωτάκη, οι χαμένες ελπίδες συναντούν τα μονότονα γραφεία, ενώ στον Σολωμό η προσωπική οδύνη και η λαχτάρα για ελευθερία γίνονται ποίηση.
Μια σελίδα που το δείχνει
Η Αλεξάνδρεια που χάνεις, κι ο τρόπος να σταθείς μπροστά στην απώλεια.
Σὰν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεῖἀόρατος θίασος νὰ περνᾶμὲ μουσικὲς ἐξαίσιες, μὲ φωνές—τὴν τύχη σου ποῦ ἐνδίδει πιά, τὰ ἔργα σουποῦ ἀπέτυχαν, τὰ σχέδια τῆς ζωῆς σουποῦ βγῆκαν ὅλα πλάνες, μὴ ἀνοφέλετα θρηνήσεις.Σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος,ἀποχαιρέτα την, τὴν Ἀλεξάνδρεια ποῦ φεύγει.Πρὸ πάντων νὰ μὴ γελασθεῖς, μὴν πεῖς πῶς ἦτανἕνα ὄνειρο, πῶς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου·μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μὴν καταδεχθεῖς. Κωνσταντίνος Καβάφης, 1937
Ένας Αλεξανδρινός υπάλληλος κάνει την ελληνική ιστορία καθρέφτη για όποιον έχει αποτύχει ή σκέφτεται να τα παρατήσει. Ένα ποίημα κάθε βράδυ και σου μένει.
Κώστας Καρυωτάκης, 1928
Ο ποιητής της ελληνικής απογοήτευσης: ειρωνικοί, μουσικοί στίχοι για χαμένες ελπίδες, μονότονα γραφεία και την παράξενη παρηγοριά που κρύβεται στο ότι τίποτα δεν μένει.
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Τα ποιήματα που έγραψε ο Σολωμός καθώς αναζητούσε μια ελληνική ποίηση ικανή να σηκώσει ένα έθνος: θραύσματα λαχτάρας, θλίψης και ανάστασης, μερικά από τα οποία έμειναν ανολοκλήρωτα.
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Τραγούδια, αποσπάσματα και ανολοκλήρωτα ποιήματα όπου η προσωπική απώλεια, η ομορφιά της φύσης και ο αγώνας για ελευθερία συναντιούνται σε δυνατές εικόνες.
Όμηρος, -750
Πόλεμος δέκα χρόνια, κι η νίκη δεν έρχεται. Ο καβγάς, οι απώλειες και δύο αδύνατες επιλογές κρατούν τους ανθρώπους στη μάχη.
F. Scott Fitzgerald, 1925
Ένα σύντομο, εκθαμβωτικό μυθιστόρημα για ένα καλοκαίρι με πάρτι στο Λονγκ Άιλαντ και τον άνθρωπο που τα διοργανώνει για έναν και μόνο λόγο. Κάθε φράση είναι φτιαγμένη για να τη διαβάσεις ξανά και το τέλος δεν ξεχνιέται εύκολα.
Delia Owens, 2018
Kurt Vonnegut Jr., 1969
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1922
Η τελευταία νύχτα της γυναίκας του Θωμά Καραβέλα, δίπλα σ’ ένα λυχνάρι που σβήνει: ένα παράξενο, τρυφερό βιβλίο για την επιθυμία να κρατηθείς στη ζωή.
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1968
Το μυστικό συρτάρι του Καβάφη: ποιήματα που δεν δημοσίευσε ποτέ, από αλληγορίες με παρτίδες σκακιού και χαμένα νιάτα ως εξομολογήσεις του πόθου και τον τελευταίο Έλληνα αυτοκράτορα.
Donna Tartt, 1992
Ένας υπότροφος από την Καλιφόρνια γίνεται δεκτός σε μια παρέα Ελλήνων φοιτητών σ’ ένα εκλεκτό κολέγιο του Βερμόντ — και μπλέκεται σε ό,τι έχουν κάνει. Ένα μυθιστόρημα για την ομορφιά, τον φθόνο και το τίμημα του να ανήκεις κάπου.
Mary Shelley, 1829
Τα διηγήματα της Μέρι Σέλεϊ: εκδίκηση, ναυάγια, αθάνατοι και κοινωνικοί αναρριχητές. Γοτθική φαντασία σε μικρή κλίμακα, με το ίδιο διεισδυτικό βλέμμα στην ενοχή και τη λαχτάρα όπως στο Φρανκενστάιν.
F. Scott Fitzgerald, 1934
Μαρία Πολυδούρη, 1993
Τα λυρικά ποιήματα που δεν πρόλαβε να δημοσιεύσει η Πολυδούρη: έρωτας, απώλεια και προαίσθημα, γραμμένα από μια νέα γυναίκα που ήξερε πως πεθαίνει.
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Ο Σολωμός μετατρέπει τον θάνατο του Μπάιρον σε μοιρολόι για την Ελλάδα: ο ποιητής γίνεται κήρυκας της λευτεριάς, σε μια αδρή και πολυτελή γλώσσα που η λογοτεχνία είχε ξεχάσει.
F. Scott Fitzgerald, 1920
Στα διηγήματά του ο Φιτζέραλντ δοκίμασε τα πάντα: κωμωδία της εποχής της τζαζ, έναν άντρα που γεννήθηκε γέρος, τον πρώτο έρωτα, μια κοπέλα που κόβει κοντά τα μαλλιά της — όλα σε είκοσι σελίδες ή λιγότερο.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένα ρομαντικό αφήγημα που διαδραματίζεται σε μια ελληνική νησιωτική κοινότητα στα τέλη του 18ου αιώνα και εξερευνά την αγάπη, την τιμή και τις απρόβλεπτες στροφές της μοίρας.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1912
Ένας πελώριος δάσκαλος, ένα σχολείο που μοιάζει με βάρκα ξοριασμένη και οι μικρές κωμωδίες και λύπες που κρατούν όρθιο ένα χωριό.
James Joyce, 1914
Δεκαπέντε σύντομες ιστορίες για απλούς κατοίκους του Δουβλίνου, από τον πρώτο έρωτα ενός αγοριού μέχρι ένα πάρτι που τελειώνει με μια ήσυχη ανατροπή. Η ακρίβεια της γραφής κάνει τις μικρές ζωές να μοιάζουν τεράστιες.
Χιιραγκι Σανακα, 2020
Μια ήσυχη, φανταστική ιστορία για τις φωτογραφίες, τη μνήμη και τις στιγμές στις οποίες θα ήθελες να επιστρέψεις.
Agatha Christie, 1975
Ο γερασμένος Πουαρό επιστρέφει στο Στάιλς, όπου έλυσε την πρώτη του υπόθεση, για να κυνηγήσει έναν δολοφόνο που δεν αφήνει ίχνη και μοιάζει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.
Κ. Π. Καβάφης, 1935
Τα 154 ποιήματα που θέλησε να κρατήσει ο Καβάφης, μαζί με δεκατρία που έκρυψε: ιστορία, πόθος και ειρωνεία σε μια φωνή που δεν μοιάζει με καμιά άλλη.
J. D. Salinger, 1951
Ένας μαθητής εσωτερικού σχολείου το παρατά και περιπλανιέται για λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη. Δεν αντέχει τους υποκριτές και θέλει απεγνωσμένα να προστατεύσει κάποιον νεότερο.
Ocean Vuong, 2025
Ένας νέος βρίσκεται μπροστά σε μια επικίνδυνη επιλογή, κι ένα ολόκληρο μέρος μοιάζει να έχει μάθει ποιοι φεύγουν και ποιοι μένουν πίσω.
Μια κιθάρα που έχει χαλάσει, μια κεραία που θα σπάσει, αισθήσεις που σκορπίζουν.
Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει,
στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει
στὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες.
Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες.
Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,
στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει,
μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες.
Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,
χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.
Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.
Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε.
Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησις
εἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.Ποιητικές συλλογές · Κώστας Καρυωτάκης
Μόνος σε μια άδεια εκκλησία, ένας άντρας αποφασίζει πως είναι ο ίδιος θεός του.
Στὴν ἐκκλησίαν ὡστόσο ὁ Λάμπρος μένει,
Ὅπου ἀνθρώπου πνοὴ δὲν ἀγροικιέται.
Ἀπ᾿ ἕνα εἰς ἄλλο στοχασμὸ πηγαίνει·
Εἶναι ὁ νοῦς του ἔρμος κόσμος ποῦ χαλιέται.
Μέσ᾿ ἀπὸ τὸ στασίδι ἀγάλι βγαίνει,
Καὶ ὀχ τὴ ψυχή του ὁ στεναγμὸς πετειέται·
Μόνον οἱ σκόρπιαις δάφναις, ποῦ ἐμυρίζαν
Ἐκεῖ ποῦ αὐτὸς ἐπερπατοῦσε ἐτρίζαν.
Καὶ τὸ πρόσωπο γέρνει ὡσὰν τὴ δειάφη,
Καὶ χαμηλὰ τοῦτα τὰ λόγια ρίχτει:
«Κουφοί, ἀκίνητ᾿ οἱ Ἁγίοι, καθὼς καὶ οἱ τάφοι·
»Εἶπα κ’ ἔκραξα ὥς τ᾿ ἄγριο μεσανύχτι:Άπαντα · Διονύσιος Σολωμός
Δύο άντρες συναντιούνται ανάμεσα στα στρατεύματα κι ο ένας απαντά με φύλλα.
«Τὴν γενεάν μου τί ἐρωτᾶς, ἀτρόμητε Τυδείδη;
Καὶ τῶν θνητῶν ἡ γενεὰ τῶν φύλλων ὁμοιάζει·
τῶν φύλλων ἄλλα ὁ ἄνεμος χαμαὶ σκορπᾶ καὶ ἄλλα
φυτρώνουν, ὡς ἡ ἄνοιξη τὰ δένδρ’ ἀναχλωραίνει·
καὶ τῶν θνητῶν μιὰ γενεὰ φυτρώνει καὶ ἄλλη παύει.Ιλιάδα · Όμηρος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.