Έργα

Τα βουνά ξαναπρασινίζουν κάθε άνοιξη· γιατί όχι κι εκείνος;

Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε·τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη,στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθοΤὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτεδροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη,ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι.Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουνμωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα,τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα,γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα,σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουντοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα,νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι;

Όταν ο πόνος δεν βρίσκει τόπο, ούτε η φύση μένει ανέγγιχτη.

Πού να τον πω τον πόνο μου, πού να τον απορίξω;Να τον ειπώ στα τρίστρατα, τον παίρνουν οι διαβάτες,να τον αφήσω στα κλαριά, τον παίρνουν τ’ αγριοπούλια!..Κι αν κλάψω, τα φαρμακερά τα δάκρια πού να πέσουν;Αν πέσουνε στη μαύρη γη, χορτάρι δεν φυτρώνει,αν πέσουνε στον ποταμό, ο ποταμός θα στύψει,αν πέσουνε στη θάλασσα, πνίγουνται τα καράβια,κι αν τα βαστάξω στην καρδιά, με καίν’ με φαρμακώνουν!

Κάποιοι πόθοι μένουν κλεισμένοι ενώ ο χρόνος περνά.

Μονάχα ὁ Χρόνος, ποῦ περναει ὁλημερὶς μπροστά του,Ἔγραψε μεσ’ στὸ μάρμαρο μαζὶ μὲ τ’ ὅνομά του:«Χαρὰ στὴν νιὰ τὴν ὤμορφη ποῦ ἡ Μοῖρα θὰ τῆς δείξῃΤὸ σιδερόχορτο νὰ βρῇ τὴν πόρτ’ αὐτὴ ν’ ἀνοίξῃ.Ν’ ἀγκαλιαστῇ τὀ μάρμαρο, σιμά του ν’ ἀγρυπνήσῃΣαράντα δυὸ μερόνυχτα, γλυκὰ νὰ τὸ ξυπνήσῃ!»Εἴνε παλάτι ἐρημικὸ κι’ ἀπόκλειστο ἡ καρδιά μου,Μαρμαρωμένον βασιλιὰ βαστάει τὸν Ἔρωτά μου.