Η φλογέρα του Βασιλιά
Κωστής Παλαμάς (1859–1943), 1910
Palamas turns the murder of Nikephoros Phokas into a phantasmagoria of Byzantine ghosts, a magic flute and the birth of a new Greek world. Verse that moves like a pageant.}, The verse moves like a slow, lyrical pageant, mixing Byzantine ghosts, memory and a melancholy sense of power.
Feels like awe and melancholy. About memory and power.
Who it’s for
You may like it if you enjoy long narrative poetry that blends history, legend and choral spectacle. The sustained twelve-syllable line and dense Byzantine references make it a demanding read, especially in Greek.
Why read it
It offers a dramatic, image-rich encounter with Palamas's vision of Greek history, and a chance to hear a major modern Greek poet working at book length.
Pages from the book
A crowd so mixed that the poem painting it begins to lose their faces.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι,τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν.Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι,από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου,Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω;Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνεικι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα. The moment a musical instrument decides it has something to announce.
Και μεγιστάνοι του η Μαντώ η προφήτισσα, οι Σειρήνες,λάμιες, νεράϊδες, κένταυροι, κι αρχαίοι και νέοι δαιμόνοι.Και μαγεμένος κι ο Πηνειός, και νείρεται πως τρέχειφέγγοντας μεσ’ στων Ηλυσίων τ’ αμάραντα λιβάδια.Για μέναν’ η ώρα σήμανε. Φλογέρα στοιχιωμένη,κάποιου άλλου διάβα άλλης φυλής,μεγαλοσύνης, άλλης,κι όσο κι αν είμαι ανάξια, να με, εγώ ειμ’ η διαλαλήτρα. When the dead have finished confessing, something neither man nor horse arrives.
Και ξάφνουστριγγιά γρικιέται σάλπιγγα, και χτύπο σαν πετάλων,και από φουσάτο χλαλοή, και ομπρός του καβαλλάρης,μαζί άνθρωπος, μαζί άλογο· περνά και σα να πάηπροσκυνητής, και νάρχεται, Θεοφανώ, προς εσένα,διψώντας το φιλί κι αυτός, ο βασιλιάς κι ο γιος σου ! Κωστής Παλαμάς.Palamas began composing this long poem around 1895–96, ill and in seclusion; he called it a 'μυθιστόρημα' in verse, and it is among the first Greek poems built on the twelve-syllable line sustained at book length.
Books that feel like this
More by Κωστής Παλαμάς
Συλλογές
Κωστής Παλαμάς, 1886
The great popular poet of modern Greece: ballads, island legends and small elegies, in the language people actually spoke. Look for the human gesture inside the folk song. At his best there is no one warmer and more exact about the things he loved. Still, some verse is more pastiche than lived experience, but the ambition is real. But the book has real ballads and real feeling, and a warm, generous voice, and Palamaς is a key figure in Greek letters. Read him as a poet who came from the folk tradition. Read him for the ballads and the small elegies. In the end, you get a sense of the poet's world and a few lines to underline. That is the honest case for this book,
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου
Κωστής Παλαμάς, 1907
The Gypsy comes to a holidaying city with a lyre and a fiddle, and refuses every throne offered him. Twelve songs on freedom, labour and art.
Θάνατος Παλληκαριού
Κωστής Παλαμάς, 1904
A young sailor in a seaside village is admired for his courage and beauty; one injury puts both to the test.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Η φλογέρα του Βασιλιά for me?
- You may like it if you enjoy long narrative poetry that blends history, legend and choral spectacle. The sustained twelve-syllable line and dense Byzantine references make it a demanding read, especially in Greek.
- What is Η φλογέρα του Βασιλιά like?
- The verse moves like a slow, lyrical pageant, mixing Byzantine ghosts, memory and a melancholy sense of power. Feels like awe and melancholy. About memory and power.
- What should I read after Η φλογέρα του Βασιλιά?
- If you liked Η φλογέρα του Βασιλιά, try Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας), Ποίηση (Άγγελος Σικελιανός) and Ποιήματα (Ιωάννης Πολέμης).
A taste of the feed
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
A country bends its whole self over a single coffin.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει... κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός, κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά. Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα, που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη, τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.
Ποίηση · Άγγελος Σικελιανός
Lift the stone off the secret. Do not flinch at what bites.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτρα Καὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα· Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήτα Καὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα. Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτρα Καὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα· Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίττα Ἀπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα. Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθια Γδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας· Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα, Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειας Γίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.
Σονέτα · Λορέντζος Μαβίλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed