Ποιήματα
Ρώμος Φιλύρας (1898–1942), 1939
An unjustly forgotten Greek poet sings a world of sea, ghosts and erotic longing in a language that is almost incantation. Read a few lines and you will hear him. The poems drift in a slow, chant-like way, melancholy and lyrical, with sea, ghosts and erotic longing surfacing through a voice that sounds half whispered, half ritual.
Feels like melancholy, wonder and longing. About memory, power and nature.
Who it’s for
You may like it if you enjoy Greek lyric poetry that leans on symbolist music, memory and erotic longing rather than narrative. The Greek is often dense and chant-like, so readers without a strong grasp of the language may find the syntax and imagery demanding.
Why read it
It gives you a neglected voice turning grief, desire and the sea into something close to music, with lines that stay audible after the page is closed.
Pages from the book
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματαθα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμουςκαι στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνεμαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους.Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνετις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια,των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε,μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια.Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μαςκαι Χάροντας απάνου από την κλίνη...-Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο,θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη... Something in you that wants to fly out of you.
Ω, ‘κείνο το αλάλητο στην άνοιξη,μες στη γλυκειά, την απαλή λαχτάρα.Ω, ένα πουλάκι μέσα μου λαλεί,και τρέμει, φτερουγιάζει, λαχταρεί,κάτι απαλό κι απόκοσμο πολύ…Και νιώθωντας πως κάτι το καλείέξω απ’ τον εαυτό του κι απ’ τη φύση,και θαρρώντας πως άκουσε φωνούλα,τρέμει σάμπως στο λούλουδο η δροσούλα,και κοντεύει να φύγει απ’ τη ψυχή μουκαι πετώντας στα μάκρη της αβύσσουνα γίνει χερουβείμ του παραδείσου… A man who danced through life finds the snow on his hair.
Εγώ παρήλθα, τραγουδώντας τη χαρά,τις έμορφες, τα ρόδα και τ’ αηδόνια.Χορεύοντας και πίνοντας αδράένιωσα απάνω στα μαλλιά τα χιόνια.Στου κύπελλου το κατακάθι η συμφοράκι η στάχτη, που αψηφούσα τόσα χρόνια.Τώρα στο κύμα τα πετώ, μακριά,τώρα με λιώνουν πόνοι και τριζόνια...Σε νότα και ρυθμό, στίχο μεστόσ’ ένα τραγούδι επόθησα να κλείσωμιαν αρμονία, νόημα σωστό. Ρώμος Φιλύρας.Rhomos Filyras spent his last years in the Dromokaiteio psychiatric hospital, where he wrote some of his most lyrical verse. He was a devoted reader of Baudelaire and Poe.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποιήματα for me?
- You may like it if you enjoy Greek lyric poetry that leans on symbolist music, memory and erotic longing rather than narrative. The Greek is often dense and chant-like, so readers without a strong grasp of the language may find the syntax and imagery demanding.
- What is Ποιήματα like?
- The poems drift in a slow, chant-like way, melancholy and lyrical, with sea, ghosts and erotic longing surfacing through a voice that sounds half whispered, half ritual. Feels like melancholy, wonder and longing. About memory, power and nature.
- What should I read after Ποιήματα?
- If you liked Ποιήματα, try Η φλογέρα του Βασιλιά (Κωστής Παλαμάς), Ποιήματα (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής) and Ποιήματα (Τέλλος Άγρας).
A taste of the feed
A crowd so mixed that the poem painting it begins to lose their faces.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι, τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν. Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι, από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου, Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω; Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνει κι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα.
Η φλογέρα του Βασιλιά · Κωστής Παλαμάς
A prayer, of all things, to be turned to stone.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶν τὴν πλάσιν μεταπείθων, σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν, τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν, μετάβαλον εἰς λίθον. «Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴ ὁ τελευταῖος ὕπνος, καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή· ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴ ἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.
Ποιήματα · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
All the ways we arrange forgetting, told in a voice that keeps catching itself.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed