Ο δωδεκάλογος του Γύφτου
Κωστής Παλαμάς (1859–1943), 1907
★ 4.10 from 140 ratings on Goodreads
The Gypsy comes to a holidaying city with a lyre and a fiddle, and refuses every throne offered him. Twelve songs on freedom, labour and art. A lyrical, argumentative sequence of songs that moves between wonder and defiance, with a public, declamatory voice and a slow, symbolic pace.
Feels like wonder, defiance and longing. About art, freedom and identity.
Who it’s for
You may like it if you enjoy poetry that thinks aloud about freedom, art and belonging, especially in a Greek modernist key. One caveat: its twelve-song length can make the whole feel demanding, and some readers respect its philosophical reach more than they love it.
Why read it
Its founding role in Greek poetic modernism matters, and the songs ask what freedom costs when art and labour meet.
Pages from the book
To be truly free, first learn to rule yourself. Then give yourself away.
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχονταςκι ο εξουσιαστήςτου θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σουγίνε δουλευτής.Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώναμεσα στο κανάλι του λαού·ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητουςτου μεγάλου έργου τού συντροφικού.Γρίκησε τι λέει το δέντροπου το κόψαν και το κάμανε καράβι:«Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστηη παντοτινή ψυχή μου ανάβει». What if the deepest thing you know is the one thing you've never managed to say?
Και μια μέρα μόνος βρέθηκαέξω από το βούισμα του κόσμου·σε μιας λίμνης άκρη, εγώ, ασυντρόφευτος,μόνος, εγώ και ο εαυτός μου·κι έβλεπα τα ολόστρωτα νερά,και μαζί τα βάθια τα δικά μου,κι άνθιζε άνθος μέσα στην καρδιά μουπιό απαλό για να το πω καημό,πιο βαθύ για να το κράξω έννοια·και τριγύρω αχνό το δειλινότην παιδούλαν ώρα κοίμιζεσε αγκαλιά μενεξεδένια. He smashed his own fiddle. Then people saw him for what he really was.
Κι ενώ ακόμα και ο στριγγόλαλος ζουρνάςξεπαρθένευε ξεσπώντας και χαλούσε,έγειρα την όψη προς τη λίμνηπου θλιμμένα μου χαμογελούσε·και είδα μέσα της το πρόσωπο του γύφτουλαλητήαλλασμένο και ογκωμένο και πλατύκαι πανάθλιο κι από την ασκήμια,και ήτανε λαχάνιασμα και αγώναςκαι άμοιαστη φοβέρα,και δεν είχε αγαλματένιο τον ατάραχοκαι δεν είχε το δικό του τον αέρα.Το ζουρνά τον έκαμα συντρίμμια,και τον πέταξα στο δρόμο. What readers say
Readers are often deeply moved and admire the poetry’s beauty, symbolic reach, and philosophical force. Some value its Greek-language and freedom themes; others respect it more than love it, and its length can hinder connection.
Κωστής Παλαμάς.Palamas wrote the poem after the 1897 defeat and the bankruptcy of 1893; it became the founding text of Greek poetic modernism.
Books that feel like this
More by Κωστής Παλαμάς
Συλλογές
Κωστής Παλαμάς, 1886
The great popular poet of modern Greece: ballads, island legends and small elegies, in the language people actually spoke. Look for the human gesture inside the folk song. At his best there is no one warmer and more exact about the things he loved. Still, some verse is more pastiche than lived experience, but the ambition is real. But the book has real ballads and real feeling, and a warm, generous voice, and Palamaς is a key figure in Greek letters. Read him as a poet who came from the folk tradition. Read him for the ballads and the small elegies. In the end, you get a sense of the poet's world and a few lines to underline. That is the honest case for this book,
Θάνατος Παλληκαριού
Κωστής Παλαμάς, 1904
A young sailor in a seaside village is admired for his courage and beauty; one injury puts both to the test.
Η φλογέρα του Βασιλιά
Κωστής Παλαμάς, 1910
Palamas turns the murder of Nikephoros Phokas into a phantasmagoria of Byzantine ghosts, a magic flute and the birth of a new Greek world. Verse that moves like a pageant.},
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ο δωδεκάλογος του Γύφτου for me?
- You may like it if you enjoy poetry that thinks aloud about freedom, art and belonging, especially in a Greek modernist key. One caveat: its twelve-song length can make the whole feel demanding, and some readers respect its philosophical reach more than they love it.
- What is Ο δωδεκάλογος του Γύφτου like?
- A lyrical, argumentative sequence of songs that moves between wonder and defiance, with a public, declamatory voice and a slow, symbolic pace. Feels like wonder, defiance and longing. About art, freedom and identity.
- What should I read after Ο δωδεκάλογος του Γύφτου?
- If you liked Ο δωδεκάλογος του Γύφτου, try Το ταξίδι μου (Γιάννης Ψυχάρης), Το αμάρτημα της μητρός μου (Γεώργιος Βιζυηνός) and Ο Αρίονας (Γεράσιμος Μαρκοράς).
A taste of the feed
She dresses and drinks as if for a wedding. Afterwards, the moon crosses her lips.
Σὰ νύφη στολισμένη ἔπειτα πάει καὶ ρίχνεται στὸ στρῶμα, ὅπου δειλιάζει· ἀλλὰ ξάφνου σὲ λίγο ἀνασκιρτάει καί, δίχως φρίκη, ἕνα ποτῆρι ἀδράζει. Σὰν κἄτι ἀκούει· προσέχει, καὶ γελάει: Μὲ κράζει! - μουρμουρίζοντας – μὲ κράζει! Γλήγορα! ἂν τρέξω εἰς τὸ πλευρό του· ἂς κάμω πικρότατη σπονδὴ γιὰ οὐράνιο γάμο! Τ’ ἄδειο ποτῆρι καταγῆς, τὸ σῶμα πέφτει βάρος ἀναίσθητο στὴν κλίνη· ἀλλ’, ὡς γελοῦν τὰ ὡραῖα της χείλη ἀκόμα, φαντάζεσαι πῶς κἄτι ἔχει νὰ κρίνῃ.
Ο Αρίονας · Γεράσιμος Μαρκοράς
The dance of Zalongo: a whole company of women leaping from the cliff.
Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό. 102. Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν ἀθωότερες ζωές. 103. Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον · Διονύσιος Σολωμός
A poem can make an old world appear newly discovered.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά.
Ποίηση · Μαργαρίτα Δαλμάτη
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed