Η φλογέρα του Βασιλιά
Κωστής Παλαμάς (1859–1943), 1910
Ο Παλαμάς μετατρέπει τον φόνο του Νικηφόρου Φωκά σε ένα φαντασμαγορικό όραμα με βυζαντινές σκιές, μια μαγική φλογέρα και τη γέννηση ενός νέου ελληνισμού. Στίχοι που κινούνται σαν πομπή. Η λυρική αφήγηση προχωρά σαν πομπή: γεμάτη δέος, βυζαντινές σκιές και μελαγχολικές αναμνήσεις, με έντονο θεατρικό τόνο.
Ατμόσφαιρα: δέος και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη και την εξουσία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβά η βυζαντινή ιστορία και θέλεις να δεις πώς ο Παλαμάς τη μεταπλάθει σε ποιητικό όραμα για έναν νέο ελληνισμό. Να έχεις υπόψη ότι πρόκειται για μακρύ ποίημα σε στίχο, όχι για πεζό ιστορικό μυθιστόρημα.
Γιατί να το διαβάσεις
Η «Η φλογέρα του Βασιλιά» δίνει χώρο να συναντήσεις τον Παλαμά σε μια φιλόδοξη σύνθεση, όπου ο φόνος του Νικηφόρου Φωκά γίνεται αφετηρία για ένα όραμα γεμάτο μνήμη και δύναμη.
Σελίδες από το βιβλίο
Το πλήθος είναι τόσο ανάκατο, που το ποίημα αρχίζει να χάνει τα πρόσωπά τους.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι,τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν.Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι,από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου,Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω;Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνεικι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα. Η φλογέρα αναγγέλλει πως ήρθε η ώρα της.
Και μεγιστάνοι του η Μαντώ η προφήτισσα, οι Σειρήνες,λάμιες, νεράϊδες, κένταυροι, κι αρχαίοι και νέοι δαιμόνοι.Και μαγεμένος κι ο Πηνειός, και νείρεται πως τρέχειφέγγοντας μεσ’ στων Ηλυσίων τ’ αμάραντα λιβάδια.Για μέναν’ η ώρα σήμανε. Φλογέρα στοιχιωμένη,κάποιου άλλου διάβα άλλης φυλής,μεγαλοσύνης, άλλης,κι όσο κι αν είμαι ανάξια, να με, εγώ ειμ’ η διαλαλήτρα. Μόλις οι νεκροί τελειώνουν τις εξομολογήσεις τους, καταφτάνει κάτι που είναι μισός άνθρωπος και μισό άλογο.
Και ξάφνουστριγγιά γρικιέται σάλπιγγα, και χτύπο σαν πετάλων,και από φουσάτο χλαλοή, και ομπρός του καβαλλάρης,μαζί άνθρωπος, μαζί άλογο· περνά και σα να πάηπροσκυνητής, και νάρχεται, Θεοφανώ, προς εσένα,διψώντας το φιλί κι αυτός, ο βασιλιάς κι ο γιος σου ! Κωστής Παλαμάς.Ο Παλαμάς άρχισε να συνθέτει αυτό το μακροσκελές ποίημα γύρω στα 1895–96, άρρωστος και αποτραβηγμένος. Το αποκαλούσε «μυθιστόρημα» σε στίχους. Είναι ένα από τα πρώτα ελληνικά ποιήματα που βασίζονται στον δωδεκασύλλαβο στίχο σε όλη τους την έκταση.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Κωστής Παλαμάς
Συλλογές
Κωστής Παλαμάς, 1886
Ο μεγάλος λαϊκός ποιητής της νεότερης Ελλάδας: μπαλάντες, θρύλοι νησιών και μικρά μοιρολόγια, στη γλώσσα που μιλούσε ο κόσμος. Ένα φθινόπωρο, ένας καθρέφτης, μια γιαγιά που κρατά τα ρούχα του γάμου της.
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου
Κωστής Παλαμάς, 1907
Ο Γύφτος φτάνει σε μια πόλη που γιορτάζει και αρνείται κάθε θρόνο που του προσφέρεται. Δώδεκα τραγούδια για τη λευτεριά, τη δουλειά και την τέχνη.
Θάνατος Παλληκαριού
Κωστής Παλαμάς, 1904
Σ' ένα παραθαλάσσιο χωριό, ένας νέος ναυτικός είναι το καμάρι όλων· ένας τραυματισμός δοκιμάζει όσα θαυμάζουν οι άλλοι πάνω του.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Η φλογέρα του Βασιλιά»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβά η βυζαντινή ιστορία και θέλεις να δεις πώς ο Παλαμάς τη μεταπλάθει σε ποιητικό όραμα για έναν νέο ελληνισμό. Να έχεις υπόψη ότι πρόκειται για μακρύ ποίημα σε στίχο, όχι για πεζό ιστορικό μυθιστόρημα.
- Πώς είναι το «Η φλογέρα του Βασιλιά»;
- Η λυρική αφήγηση προχωρά σαν πομπή: γεμάτη δέος, βυζαντινές σκιές και μελαγχολικές αναμνήσεις, με έντονο θεατρικό τόνο. Ατμόσφαιρα: δέος και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη και την εξουσία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Η φλογέρα του Βασιλιά»;
- Αν σου άρεσε το «Η φλογέρα του Βασιλιά», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ρώμος Φιλύρας), «Ποίηση» (Άγγελος Σικελιανός) και «Ποιήματα» (Ιωάννης Πολέμης).
Μια γεύση από τη ροή
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Μια ολόκληρη χώρα σκύβει πάνω από ένα φέρετρο.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει... κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός, κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά. Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα, που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη, τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.
Ποίηση · Άγγελος Σικελιανός
Σήκωσε την πέτρα από το μυστήριο. Μη φοβηθείς το δάγκωμα.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτρα Καὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα· Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήτα Καὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα. Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτρα Καὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα· Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίττα Ἀπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα. Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια, Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθια Γδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας· Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα, Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειας Γίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.
Σονέτα · Λορέντζος Μαβίλης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή