Ποίηση
Άγγελος Σικελιανός (1884–1951), 1946
Ancient rites, sunburnt fields and a Greece that feels older than myth — poetry that makes the landscape a state of the soul. The poems move with the slow heat of sunburnt fields, lifting into choral, mythic song and a longing that feels both personal and civic.
Feels like awe and longing. About nature and power.
Who it’s for
You may like it if you enjoy Greek poetry that treats landscape, ritual and ancient myth as inner weather. Be ready for dense, allusive language and long choral sweeps that ask for patience rather than quick reading.
Why read it
It gives you a Greece older than myth, where sunburnt fields and ritual become a state of the soul; read it for the scale and heat of its lyric voice.
Pages from the book
A country bends its whole self over a single coffin.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός,σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά.Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμόςτης αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώραΟρφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμόςτην άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιάστη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχομε τους αθάνατους θεούς για να χορέψει. A woman who caused a war steps down, wearing immortality, into the light.
Kι απ’ τις κορφές του Tαΰγετου που από τον πάγο ασημολάμπουν αιώνια,μες σε μιαν αύρα ασίγητη π’ αλαφροπνέει απ’ τα λιωμένα χιόνια,στην αστραπή της άνοιξης, στης ήβης τα χρυσόχνουδα τα χρόνια,σ’ άσπρα άλογα των Διόσκουρων το ασύγκριτο ζευγάρι κατεβαίνει,κι ανάμεσα στ’ αδέρφια της που ακροποδίζουν στο γκρεμνό, σκυμμένη,μέσα σε πέπλο αθάνατο, κατηφοράει, σαν το νερό, η Eλένη. A chained bear rears up in a field, and an ancient goddess looks out through her eyes.
Kαι να· ως σε λίγο ζύγωσαν μπροστά μουκαι μ’ είδε ο Γύφτος, πριν καλά προφτάσωνα τον κοιτάξω, τράβηξε απ’ τον ώμοτο ντέφι και, χτυπώντας το με τό ’ναχέρι, με τ’ άλλον έσυρε με βίατις αλυσίδες. K’ οι δυο αρκούδες τότεστα δυο τους σκώθηκαν, βαριά. Άγγελος Σικελιανός.Sikelianos and his wife Eva Palmer staged grand-scale revivals of the Delphic Festival in 1927, trying to resurrect a modern Greek cultural renaissance.
Books that feel like this
More by Άγγελος Σικελιανός
Μήτηρ Θεού (1916-1917)
Άγγελος Σικελιανός, 1916
A poet walks among the dead as if among family, and finds a language for grief that is closer to feasting than to mourning. One unbroken hymn, in the rhythms of folk song, to a mother larger than any church.
Πάσχα των Ελλήνων (1918-1919)
Άγγελος Σικελιανός, 1918
A poet walks up a mountain at Easter and finds the old gods still breathing in the light, the bread and the sea.
Συλλογή Αλαφροΐσκιωτος (1907)
Άγγελος Σικελιανός, 1907
A young poet on Lefkada hears a voice on the mountain calling him to carry a promise into word and deed. Greek lyricism at full lung. Emblematic title: αλαφροΐσκιωτος = «ελαφρά σκιασμένος» — touched, shadow-lit. The text is scan-prone (verse, breathless voice). For Greek readers, a card by a poet who believed poetry could found a religion. It opens with a question about beauty and ends with a vision of Odysseus and Ajax. Some of the 40 samples are compelling, a few are very weak and uneditable. Tags: purely the book as a whole and Greek/English variants allowed but only if they truly reflect the content. Any modern English renderings have to be clearly translations, because the book is in Greek; but the actual feed will show the Greek passage. A good mix of cards should feel like this collection: the opening ecstatic question, a sea-bath, a thirst, the olive grove, the people, the descent into a folk mourning, a wedding dance, the spring charm, the mountain ascent, the 'other gods' closing line. I'll return all cards with Greek field text and english objects.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποίηση for me?
- You may like it if you enjoy Greek poetry that treats landscape, ritual and ancient myth as inner weather. Be ready for dense, allusive language and long choral sweeps that ask for patience rather than quick reading.
- What is Ποίηση like?
- The poems move with the slow heat of sunburnt fields, lifting into choral, mythic song and a longing that feels both personal and civic. Feels like awe and longing. About nature and power.
- What should I read after Ποίηση?
- If you liked Ποίηση, try Ποίηση (Μαργαρίτα Δαλμάτη), Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας) and Τα Γεωργικά (Βιργίλιος).
A taste of the feed
A poem can make an old world appear newly discovered.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά.
Ποίηση · Μαργαρίτα Δαλμάτη
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
What if the happiest life is the one with the fewest distractions?
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed