Σονέτα
Λορέντζος Μαβίλης (1860–1912), 1915
A Greek patriot and translator of Heine, Mavilis wrote sonnets that praise the glorious and quarrelled with the chauvinists. Poems of beauty, of the dead, of love that slips away into the terrible falling dusk. The sonnets move with a slow, musical melancholy, turning memory, nature and death over in a voice that is proud, tender and quietly resigned.
Feels like melancholy, longing and awe. About memory, death and nature.
Who it’s for
You may like these poems if you enjoy formal sonnets, Greek landscape and a melancholy that lingers without shouting. Be ready for the purist Greek idiom, which makes the language archaic and slow to read.
Why read it
Read it for the sonnets' grave music and their honest weighing of beauty, loss and duty, in a Greek shaped by an older literary language.
Pages from the book
Lift the stone off the secret. Do not flinch at what bites.
Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτραΚαὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα·Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήταΚαὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα.Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτραΚαὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα·Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίτταἈπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα.Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια,Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθιαΓδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας·Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα,Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειαςΓίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα. The sun sets like a rose, and Death arrives speaking in the voice of a lullaby.
Ἄρρωστε, ἰδές, λαμπρὰ σβύνεται ἡ μέρα,Τριανταφυλλὶ προμήνυμα τοῦ χάρου·Τόση γαλήνη στὰ γεμάτα χάρουΠοῦ μοῖρα σοῦ φιλεύει ἀνοιχτοχέρα.Καὶ στὸ ναὸ ποῦ ἄσπρος φαντάζει πέρα—Σὰ νἄγιναν κολῶνες τοῦ μαρμάρουΟἱ ἁρμονίες ἑνὸς ὕμνου τοῦ ΠινδάρουΠήζοντας ξάφνου μὲς τὸν ἅγιο ἀγέρα—Ἔμπα, κοίμου καὶ ὁ ὕπνος θὰ σὲ γιάνῃ·Θὰ ὀνειρευτῇς τὴν ὀμορφιὰ τὴν ἴδιαΠοῦ μὲ τ’ ἀρχαῖο τραγούδι θὰ γλυκάνῃΤῆς καρδιᾶς σου τὰ θλίβερα ξεσκλίδια:«Τὸν ἀγαπᾷ ὁ θεὸς πεθνήσκει νέος·Μὴν ξυπνᾷς· εἶμαι ὁ Θάνατος ὁ ὡραῖος.» She loved his sonnets, then broke the living thing behind them.
Σοῦ ἀρέσαν τὰ σονέττα μου καὶ ἀγάλιἈγάλι ἐψυχοπόνεσες κ’ ἐμένα,Κ’ ἐχάρισές μου, ὀμορφομάτα μου, μ’ ἕναΦίλημα τὴν καρδιά σου τὴ μεγάλη.Ποιὸς ἐρράγισε τ’ ἄλικο ἀνθογυάλι,Καὶ ἀντὶς αἷμα νερὰ θωρῶ χυμένα,Καὶ τ’ ἄνθια τῆς ἀγάπης μαραμένα;Εἶχε ὁ γιαλὸς τῆς γλύκας γυρογιάλι;Μισοκρύβεται ἕν’ ἄχαρο βιβλίοΣκονισμένο, παλιὸ στὸ ὕστερο ράφι·Τὸ ἐδιάβασες μιὰ μέρα σ’ ἕνα πλοῖοΚαὶ δὲν καλοθυμᾶσαι οὔτε τί γράφει·Μὰ μιὰ στάλα ζωῆς πιωμένη σὤχειΚι’ ἀκόμα δὲν τὸ παραρρίχνεις, ὄχι. Λορέντζος Μαβίλης.Mavilis was a gifted man: a champion of the pistol, an admirer of the German Heine and a fierce critic of Nietzsche's cult of violence, before his lands and his life ended in a truce in Ioannina in 1912. And his verse, mostly written in the purist idiom, is what makes it strange and beautiful.
Books that feel like this
More by Λορέντζος Μαβίλης
Ανέκδοτα
Λορέντζος Μαβίλης, 1915
A poet-soldier's translations of love, death, and myth, rendered in Greek verse with a tenderness that feels remarkably modern.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Σονέτα for me?
- You may like these poems if you enjoy formal sonnets, Greek landscape and a melancholy that lingers without shouting. Be ready for the purist Greek idiom, which makes the language archaic and slow to read.
- What is Σονέτα like?
- The sonnets move with a slow, musical melancholy, turning memory, nature and death over in a voice that is proud, tender and quietly resigned. Feels like melancholy, longing and awe. About memory, death and nature.
- What should I read after Σονέτα?
- If you liked Σονέτα, try Μικρά έργα (Διονύσιος Σολωμός), Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας) and Ποιήματα (Ιωάννης Πολέμης).
A taste of the feed
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
A crowd so mixed that the poem painting it begins to lose their faces.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι, τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν. Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι, από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου, Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω; Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνει κι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα.
Η φλογέρα του Βασιλιά · Κωστής Παλαμάς
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed