BookFeed English

Νοσταλγικά βιβλία

Από τις λίμνες και τα νησιά του Παπαδιαμάντη ως τα παιδικά χρόνια του Ταγκόρ, αυτά τα βιβλία κοιτούν πίσω σε τόπους, ανθρώπους και στιγμές που μένουν στη μνήμη. Αν θέλεις ποίηση γεμάτη ιστορία και επιθυμία, διάλεξε τα «Ποιήματα» του Καβάφη· για μια πιο φανταστική επιστροφή σε παλιές αναμνήσεις, υπάρχει «Το μαγικό φωτογραφείο του κυρίου Χιρασάκα».

Μια σελίδα που το δείχνει

Μια ξύλινη κάμερα φέρνει το παρελθόν κοντά.

Στο βάθος της εισόδου, η διπλή πόρτα ήταν διάπλατα ανοιχτή, αποκαλύπτοντας το στούντιο. Κάτω απ’ το αμυδρό φως μιας λάμπας, κρεμόταν ένα χάρτινο φόντο, μπροστά στο οποίο στεκόταν ένα πολυτελές ανάκλιντρο. Πάνω σε μια βάση υπήρχε επίσης μια μεγάλη φωτογραφική μηχανή με φυσούνα. Τόσο η βάση όσο και η ίδια η μηχανή ήταν φτιαγμένες από στιβαρό ξύλο. Το μέγεθος της συσκευής ήταν τέτοιο, που δύσκολα θα μπορούσε να την κρατήσει στα χέρια του ένας μόνο άνθρωπος – προκαλώντας τον θαυμασμό των πελατών του Χιρασάκα, που δεν παρέλειπαν να σχολιάσουν την ιδιόμορφη όψη της: «Τι φοβερή κάμερα είναι αυτή! Είναι σαν ξύλινο κουτί!». Οι πελάτες που γνώριζαν από φωτογραφικές μηχανές έλεγαν: «Αχ, τι νοσταλγικό. Anthony δεν είναι;» κι αποκεί η κουβέντα στρεφόταν στις κάμερες.
Απόσπασμα από το «Το μαγικό φωτογραφείο του κυρίου Χιρασάκα», Χιιραγκι Σανακα, Ικαρος 2020. Παρατίθεται για να γνωρίσεις το βιβλίο. Πηγή Δικαιώματα και αφαιρέσεις

  2. Ανέκδοτα

    Κωνσταντίνος Καβάφης, 1968

    Το μυστικό συρτάρι του Καβάφη: ποιήματα που δεν δημοσίευσε ποτέ, από αλληγορίες με παρτίδες σκακιού και χαμένα νιάτα ως εξομολογήσεις του πόθου και τον τελευταίο Έλληνα αυτοκράτορα.

  6. Συλλογές

    Κωστής Παλαμάς, 1886

    Ο μεγάλος λαϊκός ποιητής της νεότερης Ελλάδας: μπαλάντες, θρύλοι νησιών και μικρά μοιρολόγια, στη γλώσσα που μιλούσε ο κόσμος. Ένα φθινόπωρο, ένας καθρέφτης, μια γιαγιά που κρατά τα ρούχα του γάμου της.

  7. Οι αναμνήσεις μου

    Rabindranath Tagore, 1912

    Ένα αγόρι σε ένα μεγάλο σπίτι στην Καλκούτα, ένα σχολείο που μισούσε, τα πρώτα χιόνια, ο θάνατος της μητέρας του: ο ίδιος ο Ταγκόρ αφηγείται πώς διαμορφώνεται ο νους ενός ποιητή.

  8. Ποιήματα

    Κ. Π. Καβάφης, 1935

    Τα 154 ποιήματα που θέλησε να κρατήσει ο Καβάφης, μαζί με δεκατρία που έκρυψε: ιστορία, πόθος και ειρωνεία σε μια φωνή που δεν μοιάζει με καμιά άλλη.

  9. Η νοσταλγός

    Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1898

    Το νησί του Παπαδιαμάντη μέσα από δώδεκα ιστορίες: φεγγαρόφωτο, θάλασσες, χωριάτικοι καημοί, σπηλιές και θαύματα — η μικρή απόσταση ανάμεσα στην πατρίδα και την ξενιτιά.

  11. Anne of Green Gables

    L. M. Montgomery, 1908

    Μια ζωηρή και βαθιά φαντασία συνοδεύει την πορεία προς την ενηλικίωση, μέσα στο καταπράσινο τοπίο της αγροτικής περιοχής του Καναδά.

  12. Ο μεγάλος Γκάτσμπι

    F. Scott Fitzgerald, 1925

    Ένα σύντομο, εκθαμβωτικό μυθιστόρημα για ένα καλοκαίρι με πάρτι στο Λονγκ Άιλαντ και τον άνθρωπο που τα διοργανώνει για έναν και μόνο λόγο. Κάθε φράση είναι φτιαγμένη για να τη διαβάσεις ξανά και το τέλος δεν ξεχνιέται εύκολα.

  13. Hearts in Atlantis

    Stephen King, 1999

    Το πιο προσωπικό βιβλίο του Στίβεν Κινγκ: ένα αγόρι στο Κονέκτικατ του 1960, μια νυχτερινή παρτίδα χαρτιά σε μια εστία στο Μέιν και ο λογαριασμός που άφησε πίσω της η δεκαετία του ’60.

  14. Travels with Charley

    John Steinbeck, 1962

    Στα πενήντα οκτώ του, ο Στάινμπεκ φορτώνει ένα τροχόσπιτο με έναν κανίς και διασχίζει την Αμερική, αναζητώντας τη χώρα που θυμάται και δοκιμάζοντας τη δική του ανησυχία.

  16. It

    Stephen King, 1986

    Μια πόλη στο Μέιν, ένα καλοκαίρι της παιδικής ηλικίας και το πλάσμα που αλλάζει μορφή και κυνηγά τα παιδιά της· ένα μυθιστόρημα τρόμου για τη μνήμη όσο και για τα τέρατα.

  18. Curtain

    Agatha Christie, 1975

    Ο γερασμένος Πουαρό επιστρέφει στο Στάιλς, όπου έλυσε την πρώτη του υπόθεση, για να κυνηγήσει έναν δολοφόνο που δεν αφήνει ίχνη και μοιάζει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά.

  19. Οι Εξομολογήσεις

    Jean-Jacques Rousseau, 1782

    Ένας φιλόσοφος του 18ου αιώνα ξεμπροστιάζει τον εαυτό του: ματαιοδοξία, τρυφερότητα, ντροπή και ατέλειωτοι περίπατοι, γραμμένα για να τον κρίνουμε. Διαβάζεται σαν το πρώτο σύγχρονο απομνημόνευμα και είναι συχνά αστείο.

  22. Different Seasons

    Stephen King, 1982

    Τέσσερις νουβέλες, μόνο μία από αυτές τρόμου, για τη φυλακή, τη μνήμη και τις φιλίες που διαμορφώνουν και διαλύουν τις σχέσεις των αγοριών.

  24. Διηγήματα

    Παύλος Νιρβάνας, 1930

    Διηγήματα για προδομένους εραστές, πληγωμένα σπουργίτια και σπίτια που ζουν περισσότερο από τους ανθρώπους τους, γραμμένα από έναν γιατρό που παρατηρούσε τους ανθρώπους και τους συγχωρούσε γελώντας.

Μια γεύση από τη ροή

  1. Τη νύχτα, πράγματα δίχως όνομα περπατούν στο δωμάτιό σου.

    Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου, τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μου σαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνε Όντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουν και τ’ άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουν και κάμνουν στο κρεβάτι μου κύκλο για να με διούνε — και με κοιτάζουν σαν να με γνωρίζουν σαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν.

    Ανέκδοτα · Κωνσταντίνος Καβάφης

  2. Το αγχωμένο βλέμμα ενός μαθητή που δεν διάβασε.

    Μετά τους γραμματικούς κανόνας εφαίνετο επί της μαυροβαφούς, και ξασπρισμένης από τα σβυσίματα της κιμωλίας και από την πολυκαιρίαν, σανίδος, οριζόντιος γραμμή, και κάτω ταύτης μακροτέρα παράγραφος έλεγεν: "¨Αρτι μεν επεπαύμην... τοις πλείστοις μεν ουν έδοξε παιδεία μεν και πόνου πολλού και χρόνου μακρού και δαπάνης ου σμικράς...". Και ο μαθητής, σταθείς εις ευλαβή απόστασιν από της διδασκαλικής έδρας και τραπέζης, με το εν όμμα προσβλέπων περιδεής τον διδάσκαλον, με το άλλο κοιτάζων ευγνωμόνως τον μαυροπίνακα, ήρχιζε ν’ απαγγέλλη: "Άρτι μεν επεπ... επεπαύ... επεπαύμην... Άρτι μεν επεπαύ... μην εις τα διδασκαλεία φοιτών...

    Ο τυφλοσύρτης · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

  3. Είναι δέκα χρονών με το βραβείο στα χέρια· μια κοπέλα απέναντι κλαίει, κι εκείνος μόνο τώρα καταλαβαίνει γιατί.

    Θυμούμαι τη λαχταριστήν ημέρα μας· τους τοίχους γεμάτους χάρτες, ζωγραφιές, και γνωμικά και στίχους. Και δάφνες και μυρτιές παντού ριγμένες άνω κάτου, το λόγο του δασκάλου μας με τα ελληνικά του, και των μητέρων τις ματιές και των παιδιών την έννοια και το Δεσπότη σοβαρό με τ’ άσπρα του τα γένια με το βραβείο το χρυσό να με βραβεύει εμένα, και να το παίρνω τρέμοντας με μάγουλ’ αναμμένα. Τότε —μου φαίνετ’ η στιγμή αυτή πως είναι τώρα— εκέρωσε η μονάκριβη μικρούλα η ασπροφόρα, κι εξέφυγε απ’ τα μάτια της ένα μεγάλο δάκρυ. Από το πλάι μου γοργά τραβήχθη σε μιαν άκρη, και κρύβοντας στα χέρια της σφιχτά το πρόσωπό της πικρόκλαιγε κι επνίγονταν στη ζήλια η αθωότης.

    Συλλογές · Κωστής Παλαμάς

  4. Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

    Συνέχισε στη ροή

Δες ακόμα

Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.

Άνοιξε το BookFeed

Δωρεάν, χωρίς εγγραφή.