Ανέκδοτα
Κωνσταντίνος Καβάφης (1863–1933), 1968
Το μυστικό συρτάρι του Καβάφη: ποιήματα που δεν δημοσίευσε ποτέ, από αλληγορίες με παρτίδες σκακιού και χαμένα νιάτα ως εξομολογήσεις του πόθου και τον τελευταίο Έλληνα αυτοκράτορα. Η νοσταλγία και η μελαγχολία δίνουν τον τόνο σε ποιήματα με χαμηλόφωνη ένταση, προσωπικές εξομολογήσεις και εικόνες από το παρελθόν.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και την αγάπη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσουν αν σε τραβούν οι στίχοι για τη μνήμη, τον πόθο, την ταυτότητα και την ιστορία. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και σε σημεία απαιτητική, ενώ το βιβλίο συγκεντρώνει ποιήματα που ο Καβάφης δεν δημοσίευσε.
Γιατί να το διαβάσεις
Τα «Ανέκδοτα» ανοίγουν ένα λιγότερο γνωστό μέρος του έργου του Καβάφη και δείχνουν πόσο διαφορετικές ιστορίες χωρούν στη φωνή του.
Σελίδες από το βιβλίο
Τη νύχτα, πράγματα δίχως όνομα περπατούν στο δωμάτιό σου.
Την νύκτα, Δέσποτα Χριστέ μου,τον νου και την ψυχή μου φύλαττέ μουσαν γύρω μου αρχινούν και περπατούνεΌντα και Πράγματα που όνομα δεν έχουνκαι τ’ άσαρκα ποδάρια των στην κάμαρή μου τρέχουνκαι κάμνουν στο κρεβάτι μου κύκλο για να με διούνε —και με κοιτάζουν σαν να με γνωρίζουνσαν να καγχάζουν άφωνα που τώρα με φοβίζουν. Ένας λαός που ξέχασε τη γλώσσα του μαζεύεται κάθε χρόνο για να τη θυμηθεί.
Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάταιεξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοιμε Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.Το μόνο που τους έμενε προγονικόήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.Κ’ είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτήςτα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.Και πάντα μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους. Ένα πιόνι σκακιού βαδίζει όλη του τη ζωή προς έναν θάνατο που δεν μπορεί να αποφύγει.
Aλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλουςκαι στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,στην φοβερή γραμμή την τελευταία·τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνεικ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,για να την αναστήσει από τον τάφοήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη. Κωνσταντίνος Καβάφης.Ο Καβάφης δούλεψε τριάντα χρόνια ως υπάλληλος στην Υπηρεσία Αρδεύσεων της Αλεξάνδρειας και όσο ζούσε δημοσίευσε σχεδόν τίποτα. Εκατοντάδες ποιήματά του σώθηκαν σε ιδιωτικούς φακέλους και μοιράστηκαν μόνο σε έμπιστους φίλους.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Κωνσταντίνος Καβάφης
Ποιήματα
Κωνσταντίνος Καβάφης, 1937
Ένας Αλεξανδρινός υπάλληλος κάνει την ελληνική ιστορία καθρέφτη για όποιον έχει αποτύχει ή σκέφτεται να τα παρατήσει. Ένα ποίημα κάθε βράδυ και σου μένει.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ανέκδοτα»;
- Μπορεί να σου αρέσουν αν σε τραβούν οι στίχοι για τη μνήμη, τον πόθο, την ταυτότητα και την ιστορία. Η γλώσσα είναι παλαιότερη και σε σημεία απαιτητική, ενώ το βιβλίο συγκεντρώνει ποιήματα που ο Καβάφης δεν δημοσίευσε.
- Πώς είναι το «Ανέκδοτα»;
- Η νοσταλγία και η μελαγχολία δίνουν τον τόνο σε ποιήματα με χαμηλόφωνη ένταση, προσωπικές εξομολογήσεις και εικόνες από το παρελθόν. Ατμόσφαιρα: νοσταλγία και μελαγχολία. Μιλά για τη μνήμη, την ταυτότητα και την αγάπη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ανέκδοτα»;
- Αν σου άρεσε το «Ανέκδοτα», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ιωάννης Πολέμης), «Διηγήματα» (Παύλος Νιρβάνας) και «Φυλλάδες του Γεροδήμου» (Αργύρης Εφταλιώτης).
Μια γεύση από τη ροή
Λουλούδια που ανθίζουν και πεθαίνουν χωρίς να τα δει κανείς.
Λουλούδια οὐρανοπότιστα, ποῦ μὲς τὸ λόγγο βγαίνουν κ’ ἐκεῖ σκορποῦν τὸ μόσχο τους καὶ ἀγνώριστα πεθαίνουν· δάκρυα νεροῦ, ποῦ χύνει βρυσοῦλα ξερολίβαδου, καὶ ἡ γῆ τὰ καταπίνει. Φτωχό, πανέρμο χάλασμα, τὸ μάτι μου σὲ βρέχει μὲ τῆς καρδιᾶς τὰ κλάϋματα, καὶ τρέχουν τοῦτα, ὡς τρέχει τοῦ πόνου μου τὸ κῦμα, σὰ βλέπω δίχως ὄνομα χορταριασμένο μνῆμα.
Ζωή · Γεράσιμος Μαρκοράς
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή