Ιλιάδα
Όμηρος, -750
★ 3,94 από 542,5 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Πόλεμος δέκα χρόνια, κι η νίκη δεν έρχεται. Ο καβγάς, οι απώλειες και δύο αδύνατες επιλογές κρατούν τους ανθρώπους στη μάχη. Η «Ιλιάδα» περνά από άγριες μάχες σε στιγμές τρυφερότητας και θλίψης, με επίσημη, ποιητική φωνή και αργό ρυθμό.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και λαχτάρα. Μιλά για την αγάπη, τον θάνατο και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν ο πόλεμος, οι θεοί που μαλώνουν και οι δύσκολες επιλογές των ανθρώπων. Οι κατάλογοι ονομάτων και οι εκτενείς σκηνές μάχης δυσκολεύουν κάποιους αναγνώστες.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ την για να δεις έναν πόλεμο μέσα από την οργή και τις απώλειες, αλλά και μέσα από τη σύντομη, κοινή ζωή των ανθρώπων.
Σελίδες από το βιβλίο
Δύο άντρες συναντιούνται ανάμεσα στα στρατεύματα κι ο ένας απαντά με φύλλα.
«Τὴν γενεάν μου τί ἐρωτᾶς, ἀτρόμητε Τυδείδη;Καὶ τῶν θνητῶν ἡ γενεὰ τῶν φύλλων ὁμοιάζει·τῶν φύλλων ἄλλα ὁ ἄνεμος χαμαὶ σκορπᾶ καὶ ἄλλαφυτρώνουν, ὡς ἡ ἄνοιξη τὰ δένδρ’ ἀναχλωραίνει·καὶ τῶν θνητῶν μιὰ γενεὰ φυτρώνει καὶ ἄλλη παύει. Ένας άντρας που έχασε τον γιο του κάθεται να παρηγορήσει εκείνον που τον σκότωσε.
Ἀλλ’ ἔλα τώρα κάθισε, καί, ἂν καὶ λυπημένοι,τοὺς πόνους τώρ’ ἂς κλείσωμεν στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας·καὶ τίποτε δὲν ὠφελοῦν τὰ μαῦρα κλάυματά μας˙ὅτι στοὺς ἄμοιρους θνητοὺς οἱ ἀθάνατοι δωρῆσαννὰ ζοῦν στὸν πόνον καὶ ἄλυποι μόνον ἐκεῖνοι μένουν.῞Οτι ἀπ’ ὅσα δίδει ὁ Ζεὺς πιθάρια δυὸ σιμά τουἔχει, τὸ ἕνα τῶν κακῶν, τῶν ἀγαθῶν τὸ ἄλλο.Καὶ σ’ ὅποιον δώσει ἀνάμικτα ὁ βροντητὴς Κρονίδης,ἐκεῖνος πότ’ ἔχει κακές, πότε ἀγαθὲς ἡμέρες,καὶ σ’ ὅποιον μόνον τὰ πικρά, τὸν κάμνει μαῦρον κι ἔρμονκαὶ στ’ ἅγιο πρόσωπο τῆς γῆς φρικτὴ τὸν σέρνει ἀνάγκηκαὶ ἀτίμητος ἀπὸ θεοὺς καὶ ἀνθρώπους παραδέρνει. Η μέρα που ένα παιδί μένει ορφανό, μαθαίνει να ζητιανεύει σε ξένα τραπέζια.
Πάντερμο κάνει τὸ παιδὶ τῆς ὀρφανιᾶς ἡ μέρα·κορμὶ γέρνει καὶ πρόσωπο μὲ μάτια δακρυσμένα.Τὸν φέρν’ ἡ χρεία ν’ ἀνεβῆ στοὺς φίλους τοῦ πατρός του,τραβᾶ τοῦ ἑνὸς τὸ φόρεμα, τοῦ ἄλλου τὸν χιτώνα·καὶ ἂν κάποιος τὸν ψυχοπονῆ, καυκὶ μικρὸ τοῦ δίδει,δροσιὰ στὰ χείλη καὶ ποτὲ στὴν ἄκρην τ’ οὐρανίσκουΚαὶ κάποτε κτυπώντας τον ἀγόρι εὐτυχισμένοτὸν διώχνει ἀπὸ τὴν τράπεζαν, σκληρὰ τὸν ὀνειδίζει:«Γκρεμίσου, καὶ ὁ πατέρας σου στὸν δεῖπνον μας δὲν εἶναι». Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες λένε πως το ποίημα μπορεί να κουράζει, με σκηνές μάχης και καταλόγους ονομάτων που σε κάποιους φαίνονται ανιαροί, ενώ λίγοι προτιμούν την Οδύσσεια. Άλλοι διασκεδάζουν με τις μικρόψυχες έριδες των θεών, καθηλώνονται από τη σχεδόν κινηματογραφική βία ή συγκινούνται από το ψυχολογικό βάθος του.
Όμηρος.Από την αρχαιότητα αμφισβητούσαν ποια έπη ήταν του Ομήρου και αν τα είχε γράψει ένας άνθρωπος· οι ίδιοι οι Έλληνες τον τοποθετούσαν λίγο μετά τον Τρωικό πόλεμο.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Όμηρος
Ομήρου Οδύσσεια
Όμηρος, -700
Ο Πολυλάς αποδίδει τον Όμηρο στη γλώσσα που μιλάμε. Ένα ταξίδι, μια επιστροφή κι ένας άνθρωπος που δεν έχει άλλο πλοίο παρά τη γλώσσα του.
Οδύσσεια
Όμηρος, -750
Ο πρώτος δρόμος της επιστροφής: ένας στρατιώτης χρειάζεται δέκα χρόνια για να γυρίσει σπίτι, κι εμείς τον ακολουθούμε σε κάθε του ξεστράτισμα, λες και γυρίζουμε κι εμείς πίσω.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ιλιάδα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν ο πόλεμος, οι θεοί που μαλώνουν και οι δύσκολες επιλογές των ανθρώπων. Οι κατάλογοι ονομάτων και οι εκτενείς σκηνές μάχης δυσκολεύουν κάποιους αναγνώστες.
- Πώς είναι το «Ιλιάδα»;
- Η «Ιλιάδα» περνά από άγριες μάχες σε στιγμές τρυφερότητας και θλίψης, με επίσημη, ποιητική φωνή και αργό ρυθμό. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, μελαγχολία και λαχτάρα. Μιλά για την αγάπη, τον θάνατο και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ιλιάδα»;
- Αν σου άρεσε το «Ιλιάδα», δοκίμασε «Μάκβεθ» (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ), «Ανέκδοτα ποιήματα» (Μαρία Πολυδούρη) και «Έργα» (Κώστας Κρυστάλλης).
Μια γεύση από τη ροή
Η φράση που την έχεις ακούσει εκατό φορές, σε μια μετάφραση που την κάνει να πονάει ξανά.
ΣΕΥΤΩΝ Η βασίλισσα, αυθέντα σεβαστέ μου, απέθανε. ΜΑΚΒΕΘ Αργότερα ’μπορούσε ν’ αποθάνη (38). Ας ήτο κι’ άλλοτε καιρός αυτό να το ακούσω. Αύριον, και αύριον, και αύριον — και φεύγει ακολουθεί σιγά σιγά ημέρα την ημέραν, ως την εσχάτην συλλαβήν ’ς του Χρόνου το βιβλίον! Και κάθε χθες οπού περνά, ήτο φανός να φέξη μωρούς θνητούς να σκονισθούν ’ς τον δρόμον του θανάτου!
Μάκβεθ · Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Τα βουνά ξαναπρασινίζουν κάθε άνοιξη· γιατί όχι κι εκείνος;
Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε· τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη, στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθο Τὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτε δροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη, ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι. Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουν μωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα, τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα, γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα, σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουν τοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα, νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι;
Έργα · Κώστας Κρυστάλλης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή