Ποιήματα

Η φυγή που σχεδιάζεις: πού σε πάει, όταν παίρνεις την πόλη μαζί σου;

Εἶπες ˚ «Θὰ πάγω σ’ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ’ ἄλλη θάλασσα.Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ’ αὐτή.Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ˚κ’ εἲν’ ἡ καρδιά μου -σὰν νεκρός- θαμένη.Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς, δὲν θάβρεις ἄλλες θάλασσες.Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷςτοὺς ἴδιους. Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς ˚καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ’ ἀσπρίζεις.Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ -μὴ ἐλπίζεις-δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.

Η Αλεξάνδρεια που χάνεις, κι ο τρόπος να σταθείς μπροστά στην απώλεια.

Σὰν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεῖἀόρατος θίασος νὰ περνᾶμὲ μουσικὲς ἐξαίσιες, μὲ φωνές—τὴν τύχη σου ποῦ ἐνδίδει πιά, τὰ ἔργα σουποῦ ἀπέτυχαν, τὰ σχέδια τῆς ζωῆς σουποῦ βγῆκαν ὅλα πλάνες, μὴ ἀνοφέλετα θρηνήσεις.Σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος,ἀποχαιρέτα την, τὴν Ἀλεξάνδρεια ποῦ φεύγει.Πρὸ πάντων νὰ μὴ γελασθεῖς, μὴν πεῖς πῶς ἦτανἕνα ὄνειρο, πῶς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου·μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μὴν καταδεχθεῖς.

Οι επιθυμίες που δεν έγιναν ποτέ, μα το σώμα τις θυμάται σαν να έγιναν.

Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σέναγυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,κ’ ετρέμανε μες στη φωνή — και κάποιοτυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίεςεκείνες σαν να δόθηκες — πώς γυάλιζαν,θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν·πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.