Ποιήματα
Κ. Π. Καβάφης, 1935
★ 4,42 από 5,8 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Τα 154 ποιήματα που θέλησε να κρατήσει ο Καβάφης, μαζί με δεκατρία που έκρυψε: ιστορία, πόθος και ειρωνεία σε μια φωνή που δεν μοιάζει με καμιά άλλη. Η ιστορία και η επιθυμία περνούν μέσα από μνήμες, ειρωνεία και μελαγχολία, σε λιτούς στίχους που συχνά αφήνουν χώρο για σκέψη.
Ατμόσφαιρα: δέος, λαχτάρα και νοσταλγία. Μιλά για τη μνήμη, την αγάπη και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσουν αν αναζητάς ποίηση που κοιτάζει την ιστορία από κοντά και μιλά για πόθο, μνήμη και απώλεια χωρίς πολλά λόγια. Η γλώσσα και οι αναφορές σε πρόσωπα και εποχές μπορεί να σε κάνουν να σταματάς για σημειώσεις· έκδοση με επεξηγήσεις ίσως σε βοηθήσει.
Γιατί να το διαβάσεις
Συγκεντρώνει τα 154 ποιήματα που κράτησε ο Καβάφης και δεκατρία που έκρυψε. Είναι μια ευκαιρία να δεις πώς η ιστορία και η προσωπική επιθυμία συναντιούνται στη δική του ξεχωριστή φωνή.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Τα άλογα του Αχιλλέα κλαίνε για έναν νεκρό.
ΤΑ ΆΛΟΓΑ ΤΟΥ AΧΙΛΛΈΩΣ Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο, που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος, άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως· η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε. Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν, την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο ― αφανισμένο ― μια σάρκα τώρα ποταπή ― το πνεύμα του χαμένο ― ανυπεράσπιστο ― χωρίς πνοή ― εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή. Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες εκφράζουν βαθύ θαυμασμό και νοσταλγία, συχνά μαζί με μελαγχολία, λαχτάρα και αισθησιακές αναμνήσεις. Πολλοί εκτιμούν το ιστορικό εύρος και τις σημειώσεις, ενώ ορισμένοι συζητούν τις μεταφράσεις και τις βρίσκουν άνισες.
Κ. Π. Καβάφης.Ο Καβάφης δούλεψε τριάντα χρόνια ως υπάλληλος στην Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων της Αλεξάνδρειας. Τύπωνε τα ποιήματά του σε φυλλάδια, ποτέ σε βιβλίο, και τα αναθεωρούσε με εμμονή, μερικές φορές λίγες μέρες μετά από μια δημόσια απαγγελία.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ποιήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσουν αν αναζητάς ποίηση που κοιτάζει την ιστορία από κοντά και μιλά για πόθο, μνήμη και απώλεια χωρίς πολλά λόγια. Η γλώσσα και οι αναφορές σε πρόσωπα και εποχές μπορεί να σε κάνουν να σταματάς για σημειώσεις· έκδοση με επεξηγήσεις ίσως σε βοηθήσει.
- Πώς είναι το «Ποιήματα»;
- Η ιστορία και η επιθυμία περνούν μέσα από μνήμες, ειρωνεία και μελαγχολία, σε λιτούς στίχους που συχνά αφήνουν χώρο για σκέψη. Ατμόσφαιρα: δέος, λαχτάρα και νοσταλγία. Μιλά για τη μνήμη, την αγάπη και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ποιήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Ποιήματα», δοκίμασε «Ποιήματα» (Ιωάννης Πολέμης), «Έργα (1935)» (Γιώργος Σαραντάρης) και «Ανέκδοτα ποιήματα» (Μαρία Πολυδούρη).
Μια γεύση από τη ροή
Ένας άντρας ομολογεί πως αγαπά τη ζωή του χωρίς αξιοπρέπεια.
Δὲν εἶμαι ἕνας σοβαρὸς ἄνθρωπος· ἡ γνώμη μου θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν εἶναι ὑπολογήσιμη ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μου, ὁ βίος μου θὰ ὤφειλε νὰ περνάει ἀπαρατήρητος παρ’ ὅλες τὶς προκλητικές, ἀνούσιες, φωνές του, νὰ μὴ σηκώνει τὴν περιέργεια πίσω του σὰν σκόνη. Εἶμαι ἕνα ζῶο χωρὶς ἀξιοπρέπεια. Οἱ ἀγάπες μου εἶναι φτηνές. Τρέφω ἕνα σπασμωδικὸ ἔρωτα γιὰ τὴν ὕπαρξή μου, γιὰ τούτη τὴν ὑπόθεση ποὺ δὲν ἐξοφλεῖται σὲ μιὰ μέρα μέσα· μήτε σ’ ἕνα μῆνα, μήτε σὲ χρόνο, καὶ μᾶς ἀκολουθεῖ πρὸς τὸ ἄπειρο μὲ τὸ περιττό βάρος της.
Έργα (1935) · Γιώργος Σαραντάρης
Γιατί ο σταθμός, μόλις φύγει το τρένο, μοιάζει τόσο έρημος.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
Όποιον δεν μπορείς να οδηγήσεις, προσπαθείς να δαμάσεις
Πῶλε Θρηικίη, τί δή με λοξὸν ὄμμασι βλέπουσα νηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέ μ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν; ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι, ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμί σ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου• νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις, δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.
Μεταφράσεις · Ηλίας Βουτιερίδης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή