Short Fiction
Mary Shelley (1797–1851), 1829
Τα διηγήματα της Μέρι Σέλεϊ: εκδίκηση, ναυάγια, αθάνατοι και κοινωνικοί αναρριχητές. Γοτθική φαντασία σε μικρή κλίμακα, με το ίδιο διεισδυτικό βλέμμα στην ενοχή και τη λαχτάρα όπως στο Φρανκενστάιν. Οι ιστορίες περνούν γρήγορα από την εκδίκηση στα ναυάγια και στους αθάνατους, με γοτθική ανησυχία, λυρική φωνή και μελαγχολία.
Ατμόσφαιρα: φόβος, μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για την ελευθερία, τη μνήμη και την τρέλα.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σύντομα γοτθικά διηγήματα για την ενοχή, τη λαχτάρα και την ανθρώπινη φιλοδοξία. Η αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα μπορεί να σου φανεί παρωχημένη, ενώ οι ιστορίες αλλάζουν συχνά θέμα και διάθεση.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι ιστορίες δείχνουν μια λιγότερο γνωστή πλευρά της Μέρι Σέλεϊ και συμπυκνώνουν τη φαντασία και το ενδιαφέρον της για τη μνήμη, τη φθορά και την ελευθερία.
Σελίδες από το βιβλίο
Τριακόσια χρόνια ζωής και ακόμη ψάχνει για γκρίζες τρίχες.
Am I, then, immortal? This is a question which I have asked myself, by day and night, for now three hundred and three years, and yet cannot answer it. I detected a grey hair amidst my brown locks this very day—that surely signifies decay. Yet it may have remained concealed there for three hundred years—for some persons have become entirely white-headed before twenty years of age. Η ηρεμία που έδειχνε στους άλλους δεν σήμαινε πως ήταν καλά.
Do not mistake me; I never was really mad. I was always conscious of my state when my wild thoughts seemed to drive me to insanity, and never betrayed them to aught but silence and solitude. The people around me saw nothing of all this. They only saw a poor girl broken in spirit, who spoke in a low and gentle voice, and from underneath whose downcast lids tears would sometimes steal which she strove to hide. One who loved to be alone, and shrunk from observation; who never smiled; oh, no! I never smiled—and that was all. Η αγωνία για τα κακά νέα που δεν φτάνουν
What is there so fearful as the expectation of evil tidings delayed? Sometimes in the midst of tears, or worse, amidst the convulsive gaspings of despair, we reproach ourselves for influencing the eternal fates by our gloomy anticipations: then, if a smile wreathe the mourner’s quivering lip, it is arrested by a throb of agony. Alas! are not the dark tresses of the young painted grey, the full cheek of beauty delved with sad lines by the spirits of such hours? Misery is a more welcome visitant when she comes in her darkest guise and wraps us in perpetual black, for then the heart no longer sickens with disappointed hope. Mary Shelley.Μετά την έκδοση του Φρανκενστάιν, η Σέλεϊ συνέχισε να γράφει διηγήματα για τις συλλογές δώρων που τη βοηθούσαν να πληρώνει τους λογαριασμούς της. Οι ιστορίες της δημοσιεύονταν μαζί με χαρακτικά σε ετήσιες εκδόσεις όπως το The Keepsake.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Mary Shelley
Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας
Mary Shelley, 1818
Ένας νέος επιστήμονας δίνει ζωή και ύστερα δεν αντέχει να αντικρίσει το δημιούργημά του. Μέσα από φωνές που η μία περιέχει την άλλη, το μυθιστόρημα ρωτά ποιος χρωστάει τι σε ποιον και γιατί η φιλοδοξία καταλήγει τόσο συχνά στη μοναξιά.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Short Fiction»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σύντομα γοτθικά διηγήματα για την ενοχή, τη λαχτάρα και την ανθρώπινη φιλοδοξία. Η αγγλική γλώσσα του 19ου αιώνα μπορεί να σου φανεί παρωχημένη, ενώ οι ιστορίες αλλάζουν συχνά θέμα και διάθεση.
- Πώς είναι το «Short Fiction»;
- Οι ιστορίες περνούν γρήγορα από την εκδίκηση στα ναυάγια και στους αθάνατους, με γοτθική ανησυχία, λυρική φωνή και μελαγχολία. Ατμόσφαιρα: φόβος, μελαγχολία και θαυμασμός. Μιλά για την ελευθερία, τη μνήμη και την τρέλα.
- Τι να διαβάσω μετά το «Short Fiction»;
- Αν σου άρεσε το «Short Fiction», δοκίμασε «Ο θείος Σάιλας» (Sheridan Le Fanu), «The Raven» (Edgar Allan Poe) και «Ο βασιλιάς με τα κίτρινα» (Robert W. Chambers).
Μια γεύση από τη ροή
Πώς ο φόβος ακινητοποιεί το σώμα πριν προλάβει να αποφασίσει το μυαλό.
Why did I remain silent and motionless while such an outrage was being committed? If, instead of being a very nervous girl, preoccupied with an undefinable terror of that wicked woman, I had possessed courage and presence of mind, I dare say I might have given an alarm, and escaped from the room without the slightest risk. But so it was; I could no more stir than the bird who, cowering under its ivy, sees the white owl sailing back and forward under its predatory cruise.
Ο θείος Σάιλας · Sheridan Le Fanu
A midnight tap sounds like a visitor until the mind supplies otherwise.
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary, Over many a quaint and curious volume of forgotten lore— While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping, As of some one gently rapping, rapping at my chamber door. “’Tis some visiter,” I muttered, “tapping at my chamber door— Only this and nothing more.”
The Raven · Edgar Allan Poe
Το πρωινό φως δεν διώχνει τη νύχτα από το σπίτι.
Long before anybody else was astir he arose and stole softly downstairs. The sunlight was stealing in at every crevice, and flashing in long streaks across the darkened rooms. The dining-room into which he looked struck chill and cheerless in the dark yellow light which came through the lowered blinds. He remembered that it had the same appearance when his father lay dead in the house; now, as then, everything seemed ghastly and unreal; the very chairs standing as their occupants had left them the night before seemed to be indulging in some dark communication of ideas.
The Lady of the Barge · W. W. Jacobs
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή