Ποιήματα

Ο ταβερνιάρης απαντά σε κάθε κατηγορία με μια φράση.

Ό,τι κι αν είχε το ’χασε: γυναίκα, βιός, παιδιά του,τίποτε δε τ’ απόμεινε στερνή παρηγοριά.Πέταξ’ η έννοια από το νου κι η ελπίδα απ’ τη καρδιά τουκι η υπομονή μαρμάρωσε στα στήθη του βαριά.Όπως τα λείψανα περνούν, περνά αργά ο καιρός τουκαι ζει, δίχως ο δύστυχος να ξέρει το γιατί.Μες στη ταβέρνα ολημερίς με το ποτήρι μπρος τουτου κάκου κει κι ανώφελα τη λησμονιά ζητεί.«Καταραμένε κάπελα και κλέφτη ταβερνιάρη,τι το νερώνεις το κρασί και πίνω απ’ το ξανθόκαι πίνω κι απ’ το κόκκινο κι από το γιοματάρικι από το σώσμα το τραχύ, πίνω και δε μεθώ;Δεν ήρθα για ξεφάντωμα μήτε για πανηγύρι,ήρθα να βρω τη λησμονιά στο θάνατο κοντά...»

Τα χρόνια πριν από την αγάπη και η ευχή να τα ξαναζήσεις.

Αχ! και να γύριζαν, να ’ρχονταν πίσωτα χρόνια που έζησα πριν σ’ αγαπήσω!Χρόνια αμνημόνευτα σα να ’ταν ξένατα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα.Ποτάμι που ’τρεξε μες σε λιθάριακαι δεν επότισε μηδέ χορτάρια,κι η γη το ρούφηξε στ’ άφωτα βάθηκι ως και το χνάρι του για πάντα ’χάθει.Αχ! και να γύριζαν να διπλοζήσωαγάπη αδιάκοπη να σου χαρίσωΚαι να ’σαι η πρώτη μου, εσύ η στερνή μουαπό τη γέννα μου, ως τη θανή μου

Η γλάστρα κάνει το λουλούδι να μοιάζει φυλακισμένο.

Φαντάζομαι στους κήπους τ΄άνθη τ’ άλλαελεύθερα ν΄ ανθίζουν, να μαδούν,τα’ άλλα πουλιά στα δένδρα τα μεγάλαασκλάβωτα, τρελά να κελαδούν.Φαντάζομαι και θλίβομαι κι ακόμανοιώθω, πως ειν` απάνθρωπη σκλαβιάγια τ’ άνθη οι γλάστρες με το λίγο χώμα,για τα πουλιά τα ολόκλειστα κλουβιά.