Ποιήματα
Ρώμος Φιλύρας (1898–1942), 1939
Ένας άδικα λησμονημένος Έλληνας ποιητής τραγουδά για τη θάλασσα, τα φαντάσματα και τον ερωτικό πόθο, με γλώσσα που μοιάζει με επωδή. Διάβασε λίγους στίχους και θα τον ακούσεις. Η μελαγχολική, λυρική φωνή του Φιλύρα κινείται με ρυθμό επωδής, ανάμεσα σε θάλασσες, φαντάσματα και ερωτικό πόθο.
Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, θαυμασμός και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, την εξουσία και τη φύση.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση με έντονη μουσικότητα, μνήμη και εικόνες από τη φύση και το υπερφυσικό. Η παλιά, σχεδόν επωδική γλώσσα ίσως σου φανεί απαιτητική, ιδίως αν προτιμάς πιο καθημερινό ύφος.
Γιατί να το διαβάσεις
Αξίζει να τον διαβάσεις σήμερα ως μια φωνή που παραμένει άδικα λησμονημένη. Λίγοι στίχοι αρκούν για να ακούσεις τη μουσική και το σκοτεινό του σύμπαν.
Σελίδες από το βιβλίο
Η νύχτα γίνεται σκιάχτρο και ο Χάροντας περνά πάνω από το κρεβάτι.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματαθα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμουςκαι στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνεμαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους.Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνετις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια,των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε,μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια.Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μαςκαι Χάροντας απάνου από την κλίνη...-Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο,θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη... Κάτι μέσα σου θέλει να πετάξει έξω από σένα.
Ω, ‘κείνο το αλάλητο στην άνοιξη,μες στη γλυκειά, την απαλή λαχτάρα.Ω, ένα πουλάκι μέσα μου λαλεί,και τρέμει, φτερουγιάζει, λαχταρεί,κάτι απαλό κι απόκοσμο πολύ…Και νιώθωντας πως κάτι το καλείέξω απ’ τον εαυτό του κι απ’ τη φύση,και θαρρώντας πως άκουσε φωνούλα,τρέμει σάμπως στο λούλουδο η δροσούλα,και κοντεύει να φύγει απ’ τη ψυχή μουκαι πετώντας στα μάκρη της αβύσσουνα γίνει χερουβείμ του παραδείσου… Χόρεψε τη ζωή και τώρα βρίσκει χιόνι στα μαλλιά του.
Εγώ παρήλθα, τραγουδώντας τη χαρά,τις έμορφες, τα ρόδα και τ’ αηδόνια.Χορεύοντας και πίνοντας αδράένιωσα απάνω στα μαλλιά τα χιόνια.Στου κύπελλου το κατακάθι η συμφοράκι η στάχτη, που αψηφούσα τόσα χρόνια.Τώρα στο κύμα τα πετώ, μακριά,τώρα με λιώνουν πόνοι και τριζόνια...Σε νότα και ρυθμό, στίχο μεστόσ’ ένα τραγούδι επόθησα να κλείσωμιαν αρμονία, νόημα σωστό. Ρώμος Φιλύρας.Ο Ρώμος Φιλύρας πέρασε τα τελευταία του χρόνια στο Δρομοκαΐτειο, όπου έγραψε μερικούς από τους πιο λυρικούς στίχους του. Διάβαζε με πάθος Μπωντλαίρ και Πόε.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ποιήματα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση με έντονη μουσικότητα, μνήμη και εικόνες από τη φύση και το υπερφυσικό. Η παλιά, σχεδόν επωδική γλώσσα ίσως σου φανεί απαιτητική, ιδίως αν προτιμάς πιο καθημερινό ύφος.
- Πώς είναι το «Ποιήματα»;
- Η μελαγχολική, λυρική φωνή του Φιλύρα κινείται με ρυθμό επωδής, ανάμεσα σε θάλασσες, φαντάσματα και ερωτικό πόθο. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, θαυμασμός και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, την εξουσία και τη φύση.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ποιήματα»;
- Αν σου άρεσε το «Ποιήματα», δοκίμασε «Η φλογέρα του Βασιλιά» (Κωστής Παλαμάς), «Ποιήματα» (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής) και «Ποιήματα» (Τέλλος Άγρας).
Μια γεύση από τη ροή
Το πλήθος είναι τόσο ανάκατο, που το ποίημα αρχίζει να χάνει τα πρόσωπά τους.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι, τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν. Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι, από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου, Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω; Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνει κι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα.
Η φλογέρα του Βασιλιά · Κωστής Παλαμάς
Μια προσευχή, απ’ όλα, να γίνει πέτρα.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶν τὴν πλάσιν μεταπείθων, σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν, τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν, μετάβαλον εἰς λίθον. «Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴ ὁ τελευταῖος ὕπνος, καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή· ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴ ἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.
Ποιήματα · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Μια δήλωση αγάπης χάνεται μέσα σε αναμνήσεις καλοκαιριού.
Ήθελες κάτι να μου πεις και δεν σου το ρωτούσα, (Το καλοκαίρι είχε σωθεί και τ’ άνθη που αγαπούσα). Ήθελες κάτι να μου πείς και τόχα λησμονήσει. (Τη ρίζα που καθόμαστε -θυμάσαι;- έχουν γκρεμίσει). (Είχε από τότε εντός μου σε φθινόπωρο γυρίσει). Μου είπες, α, ναι! - πως μ’ αγαπάς - μα τόχω λησμονήσει.
Ποιήματα · Τέλλος Άγρας
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή