Αποσπάσματα από το «Σατιρικά»

Ένας γιατρός μπερδεύει τα ιταλικά με τις χωριάτικες θεραπείες.

Ἐγὼ πάω νὰ κάνω βίζιτες;νἄχω φτώχια, νἄχω πόνουςκαὶ νἀκούω: σὲ πολλοὺς χρόνους!vale a dir: Dottor, νὰ ζήσῃςκι’ ἀπὸ πεῖνα νὰ ψοφήσῃς.Ξέρω ἐγὼ ἐκεῖνοι οἱ ἄρχοντεςτὸ τί θε΄λανε νὰ κάνω·τὸ γιατρὸ τὸν τσαρλατᾶνο!Τσαρλατᾶνος; ἆ! δὲ γένουμαιξέρεις τί τοῦ ἀποκραίνουμαιὁποιανοῦ μὲ κοσουλτάρει;—Ἔχω tormini. Χαμάρι,—Ἔχω βάρος στὸ κεφάλι.Ἐκειὸ τὄχουν ἄλλοι κι’ ἄλλοι.

Κάθεται να γράψει, κι οι λέξεις τον προφταίνουν και τον ξεπερνούν.

Συφορά σου καὶ μαυρίλα σου,κάλλιο νἄσουνα στὸ μνῆμα σου.Ὅποιος θέλει τὰ μυστήριανὰ ξαγγλίσῃ, ἔχει ντελίριαἐδῶ ἂς ἔρθουνε οἱ γιατροὶνὰ μοῦ ποῦνε, ἂν εἶν’ ’κανοί,τί ’ναι κειὸ ποὺ ἀκούω μέσα μουπάντα, τόμου κομπονέρω·γιατὶ ἀκόμα δὲν τὸ ξέρω.Ἕνα βζὶτ μέσ’ στὰ μυαλά,κι’ ὄξω ἐπίθετα... ἀπὸ κειά.Βζὶτ καὶ βγαίνει λέξι, γιέ μου,ποὺ δὲν ἄκουσα ποτέ μου.

Ο γιατρός κατεβαίνει τις σκάλες με το γόητρό του πληγωμένο.

Του το φέρνουν σε φλετζάνικαι φωνή ο Ροΐδης βγάνει:«Τί του φέρετε εδώ; Θέλεινα το βάλτε σε σκουτέλι!»Και με κάτι θεοφωνέςτο ’πε τέσσερες φορές.«Finalmente, bravi cari,αμή πώς θε να σπεράρει;Βάλ’ το, μάτια, βάλ’ το κάτου,θα το πιούμε στην υγειά του!

Ένας γιατρός τρέχει στη βροχή να δει έναν ανιψιό που δεν συμπαθεί και πολύ.

Τέλος πάντων ἦρθε ἡ ὥραὁποὺ ἐσπάρθηκε στὴ χώραπὼς πεθαίνει τ’ ἀνεψίδιτοῦ δοττόρου τοὺ Ροΐδη·καὶ ὁ δοττόρος δὲν ἀργεῖἀμπονόρα τὴν αὐγὴτὸ μπαστούνι του νὰ βάλῃἀποκάτου ἀπ’ τὴ μασχάληκαὶ κουνῶντας τὸ κεφάλικαὶ τὰ φρύδια, εὐθύς, ἁρπάζειτὸ καπέλλο καὶ φωνάζει·—Ah! non voglio più asp ettar;θὲ νὰ ἰδῶ, cos’ è ’sto a ffar.

Μια συνταγή στα λατινικά κρύβει ένα αστείο σε κάθε γραμμή.

Drachamas duas recipe rheiOptimi pulverizzatiatque lapides, in natianimalibus addanturin decoctum viperarum,atque Hoffman juventa,et alteae et camomillae.—Pillulas calomelaniatque guttas Hoffemaniet radices herbae Paeoniaeatque feculum Laponiae,virginiana serpentaria;Misce et fiant electuaria·ἐδῶ καὶ δύο ριτσέτες,ἢ τὴ μία ἢ τὴν ἄλληπὲς τοῦ Ρήαγα νὰ τὴ βγάλῃπὲς του ἀπ’ ὄνομά μου, μάτια.

Ένα φιλί κι αμέσως μια πρόταση για κλεμμένα χρήματα.

Έλα δω, καλό παιδί,έλα, νά κι ένα φιλί.Είσαι αλήθεια ένα καμάρι,μα από σέ θέλω μία χάρη,να μ’ αφήσεις να πάω νά βρωκάτω εδώ κανένα φάβρονα μου κάμει ένα αντικλείδινα το δώσω του Ροΐδηνα έρχεται το μεσημέρικαι με το ίδιο του το χέρινα σηκώνει όσ’ άσπρα θέλει,τίποτσι να μην τον μέλει.Πίστεψέ μου, είναι καλό,τώρα μου ήλθε στο μυαλό.