Από την εφημερίδα «Ρωμηός»
Γεώργιος Σουρής (1853–1919), 1880
Ο μεγάλος σατιρικός της παλιάς Αθήνας, ο Ρωμηός, σατιρίζει βασιλιάδες, δεσποτάδες και πολιτικούς με στίχους γραμμένους το πρωί που θα διαβαστούν. Οι στίχοι του Σουρή έχουν ζωηρό, σατιρικό ρυθμό και πιάνουν τον παλμό της παλιάς Αθήνας με χιούμορ και νοσταλγία.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, νοσταλγία και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, τον θάνατο και τον χρόνο.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σάτιρα που στρέφεται σε βασιλιάδες, δεσποτάδες και πολιτικούς, με τη φωνή ενός παρατηρητή της εποχής του. Η γλώσσα και οι αναφορές στην Αθήνα του 19ου αιώνα μπορεί να χρειαστούν λίγη εξοικείωση.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι στίχοι γράφονταν το πρωί για να διαβαστούν την ίδια μέρα, κι έτσι προσφέρουν μια άμεση, εύθυμη ματιά στην πολιτική και κοινωνική ζωή της εποχής.
Σελίδες από το βιβλίο
Τα άλογα που έμπαιναν στη θάλασσα τα μεσάνυχτα, κι εκείνοι δεν τα σκεφτόντουσαν ξανά.
Ἤμεθα τότε μιὰ εὔθυμη συντροφιὰ νέων εἰς τὰ Χανιά, ποῦ εἴχαμε κοινὴν τὴν ἀγάπην πρὸς τὴν ἱππασίαν. Εἰς τὴν εἴσοδον τῆς πόλεως ἕνας Τοῦρκος, ὁ Τζανερῖκος, ἔδιδεν ἄλογα μὲ νοῖκι. Ἐπαίρναμε ἀπὸ ἕνα κ’ ἐτραβούσαμε στὰ περίχωρα. Τί ὑπέφεραν ἐκεῖνα τὰ ἄλογα ἀπὸ τὴ νεανική μας τρέλα δὲν περιγράφεται. Ἐτρέχαμε σὰ δαιμονισμένοι καὶ τ’ ἀναγκάζαμε νὰ ὑπερπηδοῦν κάθε ἐμπόδιο ποῦ συναντούσαμε, εἴτε τοῖχος ἦτο, εἴτε χαντάκι. Μάλιστα ἅμα μεθούσαμε, δὲν εἴχαμε πειὰ κανένα οἶκτον δι’ αὐτὰ τὰ ζῶα. Τὰ σπιρούνια ἐχώνοντο βαθειὰ στὰ πλευρά των καὶ ἡ βίτσες αὐλάκωναν τὸ δέρμα των. Καὶ ἐμεθούσαμε τακτικὰ εἰς τὶς ἐκδρομὲς ἐκεῖνες. Σὲ κάθε χωριὸ ποῦ περνούσαμε βρίσκαμε ταβέρνες ἢ φίλους ποὺ μᾶς ἔπαιρναν στὰ σπίτια των· καὶ τὸ βράδυ ὅταν ἐφθάναμε στὴ Σούδα, εἴμεθα Ροῦσσοι μεθυσμένοι. Καὶ καμμιὰ φορά, ὅπως ἦσαν ἀφρισμένα τἄλογα, τ’ ἀναγκάζαμε νὰ προχωρήσουν στὴ θάλασσα κ’ ἐκάναμε τὰ λουτρὰ τῶν Κενταύρων, ὅπως ἐλέγαμε τὸ ἔφιππον ἐκεῖνο κολύμπημα. Ένα γέλιο ξεσπά στην κηδεία και δεν μπορεί πια να σταματήσει.
Δὲν εἶχα τίποτε νὰ εἴπω διὰ τὸν Νικόλαον, ἀλλ’ οὔτε καὶ μ’ ἀφῆκαν. Ἀπὸ τὸ ἀπέναντι μέρος, ὅπου ἐστέκοντο δύο φίλοι μου, ἦλθε ἕνα φύσημα μύτης, ἕνα γέλοιο ποῦ ξέφυγε ἀπὸ τὴ μύτη, γιατὶ τὸ στόμα ἦτο φραγμένο μὲ μαντῆλι. Τὸ φύσημα ἐκεῖνο καὶ τὸ μαντῆλι ποῦ εἶδα στὸ στόμα κάτω ἀπὸ ἕνα μέτωπο χαμηλομένο, μὲ ἀποτελείωσε. Θύελλα ἀπὸ γέλοια ξέσπασε ἀπὸ τὸ στῆθός μου. Καὶ σὰν ἄρχισα, ἦτο ἀδύνατο πειὰ νὰ κρατηθῶ. Ἤθελα νὰ πῶ: «Γαίαν ἔχοις ἐλαφράν»· ἀλλὰ μόνον ἡ πρώτη συλλαβὴ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ στόμα μου κ’ ἐτελείωνε σὲ σπασμὸ γέλοιου. Βουτάει για θησαυρό και βγαίνει με μια σουπιά κολλημένη στο πόδι.
ΦΑΣΟΥΛΗΣΒγάλε με, μωρέ, καὶ δὲν ἀντέχω πια...ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣΕὑρῆκες ἄλλο τίποτα;ΦΑΣΟΥΛΗΣΕὑρῆκα μιὰ σουπιά.Ἕνα κταπόδι μὲ τσιμπᾶ στὰ δύο μου ποδάρια.ΠΕΡΙΚΛΕΤΟΣΓιὰ κύτταξε καλλίτερα...ΦΑΣΟΥΛΗΣΝά! νά! καὶ δυὸ σφουγγάρια.Τί νὰ σοῦ κάνω, ἀδελφέ;... δὲν βρίσκονται παράδες...θὰ τοὺς ἐπῆραν, φαίνεται, οἱ ἄλλοι σφουγγαράδες. Γεώργιος Σουρής.Ο Σουρής σατίριζε τόσο ανελέητα τους πολιτικούς, ώστε δικάστηκε δύο φορές και αθωώθηκε και κάθε Δευτέρα οι Αθηναίοι έκαναν ουρά για να αγοράσουν τον «Ρωμηό».
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Γεώργιος Σουρής
Ο Φασουλής φιλόσοφος
Γεώργιος Σουρής, 1888
Αθήνα, 1888: ένας στιχοπλόκος εφημερίδας σατιρίζει με ομοιοκατάληκτους στίχους τον Διογένη, τον Βούδδα και τις δικές του κακές μέρες. Διαβάζεις για τα αστεία και μένεις για την πίκρα που κρύβεται από κάτω.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Από την εφημερίδα «Ρωμηός»»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν θέλεις σάτιρα που στρέφεται σε βασιλιάδες, δεσποτάδες και πολιτικούς, με τη φωνή ενός παρατηρητή της εποχής του. Η γλώσσα και οι αναφορές στην Αθήνα του 19ου αιώνα μπορεί να χρειαστούν λίγη εξοικείωση.
- Πώς είναι το «Από την εφημερίδα «Ρωμηός»»;
- Οι στίχοι του Σουρή έχουν ζωηρό, σατιρικό ρυθμό και πιάνουν τον παλμό της παλιάς Αθήνας με χιούμορ και νοσταλγία. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, νοσταλγία και λαχτάρα. Μιλά για τη μνήμη, τον θάνατο και τον χρόνο.
- Τι να διαβάσω μετά το «Από την εφημερίδα «Ρωμηός»»;
- Αν σου άρεσε το «Από την εφημερίδα «Ρωμηός»», δοκίμασε «Η Αγγέλικα» (Αργύρης Εφταλιώτης), «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» (Γεώργιος Βιζυηνός) και «Ολόγυρα στη λίμνη» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
Μια γεύση από τη ροή
Η ξένη που αγαπάει τον τόπο πιο πολύ απ’ όσους γεννήθηκαν σ’ αυτόν
Καλονυχτίζω μιὰ ψυχὴ καὶ τὄνομα δὲ λέγω. Κι ἄ μελετήσω τὄνομα βουρκώνουμαι καὶ κλαίγω. − Πῆτε μου, πῆτε μου κι ἄλλα, νὰ σᾶς χαρῶ, ἀπ’ αὐτὰ τὰ δαιμονισμένα σας λιανοτράγουδα, −ἔλεγε μιὰ βραδινὴ στὶς κοπέλλες ἡ Ἀγγέλικα, ἐκεῖ ποῦ ἔραβαν καὶ κεντούσανε γύρω στοῦ νυχτεριοῦ τὸ λυχνάρι. − Εἶναι γλυκὰ γλυκὰ καὶ νόστιμα, εἶναι μυρωδᾶτα σὰν τὸ βασιλικό, πῆτε μου κι ἄλλα, πεθαίνω γιὰ τὰ χωριάτικά σας αὐτὰ τὰ ζουμπουλάκια, ποῦ τὰ καταφρονεῖτε, καημένες, μὰ δὲν ξέρετε τί θησαυρὸ ἔχετε! Ἄχ, χωριὸ καὶ πάλι χωριό! Ποῦ νὰ βρῇ κανένας τέτοιο νυχτέρι στὴ χώρα! Ποῦ ν’ ἀκούσῃ τέτοια μοσκομυρισμένα τραγούδια! Θὰ τὰ μάθω, θὰ τὰ μάθω καὶ γὼ αὐτὰ τὰ τραγούδια. Δὲν μπορῶ πιὰ νὰ ζήσω δίχως αὐτὰ.
Η Αγγέλικα · Αργύρης Εφταλιώτης
Τι λες σε έναν ξένο που η θάλασσα τού πήρε γυναίκα και παιδιά;
Ὀμπρός σου, ὦ ξένε, τρέμοντας ζυγόνω ἀγάλι ‘γάλι καὶ προσκυνάω τὴ θλίψη σου· θλίψη βαθειά, μεγάλη σὰν τὸ στοιχεῖο, ποῦ σ’ ἅρπαξε γυναῖκα καὶ παιδιά. Στὴ γῆ τὸ μάτι ἀδάκρυτο νὰ προσηλόνῃς πᾶψε· τὴ συφορὰ ποῦ σ’ εὕρηκε πές, ξαναπὲς καὶ κλᾶψε· αὐτή ‘ναι, μαῦρε, ἡ μόνη σου ἀθλία παρηγοριά.
Λυρικά · Γεράσιμος Μαρκοράς
Όποιον δεν μπορείς να οδηγήσεις, προσπαθείς να δαμάσεις
Πῶλε Θρηικίη, τί δή με λοξὸν ὄμμασι βλέπουσα νηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέ μ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν; ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι, ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμί σ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου• νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις, δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.
Μεταφράσεις · Ηλίας Βουτιερίδης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή