Σατιρικά
Διονύσιος Σολωμός (1798–1857), 1859
In these fragmentary poems, lost characters search their own memories, unsure which words are theirs and which belong to the dead. The fragments carry a sharp double charge of satire and longing, with memory, dread and a touch of madness pressing through broken, unfinished lines.
Feels like longing, wonder and dread. About power, memory and madness.
Who it’s for
You may like it if you enjoy poetry that works in fragments and lets voices blur between the living and the dead. The Greek is everyday but often dialectal and unfinished, so some lines may take patience.
Why read it
Its unfinished satirical voices give you a sharp, unsettled look at memory and loss, and the fragments stay with you.
Pages from the book
A doctor in the Greek countryside quotes Italian and dispenses folk remedies to patients who can't afford to be treated.
Ἐγὼ πάω νὰ κάνω βίζιτες;νἄχω φτώχια, νἄχω πόνουςκαὶ νἀκούω: σὲ πολλοὺς χρόνους!vale a dir: Dottor, νὰ ζήσῃςκι’ ἀπὸ πεῖνα νὰ ψοφήσῃς.Ξέρω ἐγὼ ἐκεῖνοι οἱ ἄρχοντεςτὸ τί θε΄λανε νὰ κάνω·τὸ γιατρὸ τὸν τσαρλατᾶνο!Τσαρλατᾶνος; ἆ! δὲ γένουμαιξέρεις τί τοῦ ἀποκραίνουμαιὁποιανοῦ μὲ κοσουλτάρει;—Ἔχω tormini. Χαμάρι,—Ἔχω βάρος στὸ κεφάλι.Ἐκειὸ τὄχουν ἄλλοι κι’ ἄλλοι. A poet sits down to write, and the words start arriving faster than he can hold them.
Συφορά σου καὶ μαυρίλα σου,κάλλιο νἄσουνα στὸ μνῆμα σου.Ὅποιος θέλει τὰ μυστήριανὰ ξαγγλίσῃ, ἔχει ντελίριαἐδῶ ἂς ἔρθουνε οἱ γιατροὶνὰ μοῦ ποῦνε, ἂν εἶν’ ’κανοί,τί ’ναι κειὸ ποὺ ἀκούω μέσα μουπάντα, τόμου κομπονέρω·γιατὶ ἀκόμα δὲν τὸ ξέρω.Ἕνα βζὶτ μέσ’ στὰ μυαλά,κι’ ὄξω ἐπίθετα... ἀπὸ κειά.Βζὶτ καὶ βγαίνει λέξι, γιέ μου,ποὺ δὲν ἄκουσα ποτέ μου. The doctor leaves the sickroom, and his last words are a plan for revenge.
Του το φέρνουν σε φλετζάνικαι φωνή ο Ροΐδης βγάνει:«Τί του φέρετε εδώ; Θέλεινα το βάλτε σε σκουτέλι!»Και με κάτι θεοφωνέςτο ’πε τέσσερες φορές.«Finalmente, bravi cari,αμή πώς θε να σπεράρει;Βάλ’ το, μάτια, βάλ’ το κάτου,θα το πιούμε στην υγειά του! Διονύσιος Σολωμός.Σολωμός <b>was born in Zakynthos in 1798</b> and lived most of his life in Corfu, where he composed in Italian and demotic Greek, often returning to the same fragments for decades. He died in 1857, leaving many unfinished works.
Books that feel like this
More by Διονύσιος Σολωμός
Ἡ Τρίχα
Διονύσιος Σολωμός, 1830
Ο εθνικός ποιητής γράφει σάτιρα: ένας ζυγιαστής ζυγίζει ανθρώπους, πουλιά και πολιτικούς, κι ένα ποίημα βγαίνει από ένα όνειρο και μια τρίχα.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον
Διονύσιος Σολωμός, 1825
Solomos turns Byron's death into a lament for Greece: the poet as freedom's herald, sung in the ragged, luxurious Greek that literature forgot.
1823-1833
Διονύσιος Σολωμός, 1859
The poems Solomos wrote while inventing a Greek poetry that could carry a nation — fragments of longing, grief and resurrection, some never finished.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Σατιρικά for me?
- You may like it if you enjoy poetry that works in fragments and lets voices blur between the living and the dead. The Greek is everyday but often dialectal and unfinished, so some lines may take patience.
- What is Σατιρικά like?
- The fragments carry a sharp double charge of satire and longing, with memory, dread and a touch of madness pressing through broken, unfinished lines. Feels like longing, wonder and dread. About power, memory and madness.
- What should I read after Σατιρικά?
- If you liked Σατιρικά, try Ποιήματα (Ρώμος Φιλύρας), Ἡ Φόνισσα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Από την εφημερίδα «Ρωμηός» (Γεώργιος Σουρής).
A taste of the feed
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
A hand closes over a baby's mouth, and the room goes quiet.
Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.
Ἡ Φόνισσα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
What if the happiest life is the one with the fewest distractions?
Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους! Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμα Εύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα. Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθε Αυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθος Απ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένους Με ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένες Στο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπρο Μαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι, Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση, Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπει Ζωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει· Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους, Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.
Τα Γεωργικά · Βιργίλιος
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed