Hamlet
William Shakespeare, 1603
Από την κατάθλιψη της φοιτήτριας στο «Ο γυάλινος κώδωνας» ως το μυαλό που παγιδεύεται στην ταπετσαρία της «Η κίτρινη ταπετσαρία», αυτά τα βιβλία κοιτούν την τρέλα από κοντά, χωρίς να την κάνουν εύκολη υπόθεση. Αν θέλεις ιστορίες όπου η αμφιβολία για όσα βλέπεις και σκέφτεσαι μένει στο κέντρο, εδώ θα βρεις από προσωπικές αφηγήσεις ως γοτθικά αινίγματα.
Μια σελίδα που το δείχνει
To be, or not to be: that is the question:Whether ’tis nobler in the mind to sufferThe slings and arrows of outrageous fortune,Or to take arms against a sea of troubles,And by opposing end them? To die: to sleep;No more; and by a sleep to say we endThe heart-ache and the thousand natural shocksThat flesh is heir to, ’tis a consummationDevoutly to be wish’d. To die, to sleep;To sleep: perchance to dream: ay, there’s the rub;For in that sleep of death what dreams may comeWhen we have shuffled off this mortal coil,Must give us pause: there’s the respectThat makes calamity of so long life; William Shakespeare, 1603
Sylvia Plath, 1963
Μια ταλαντούχα φοιτήτρια βυθίζεται στην κατάθλιψη. Η ιστορία της, με τον ρυθμό κωμωδίας και μια ανατριχιαστική ακρίβεια, δείχνει πώς είναι να πάψεις να νιώθεις.
Catriona Ward, 2022
Ένας τρομαγμένος αφηγητής με ευγενική φωνή και η εξαφάνιση ενός εντεκάχρονου παιδιού στον δρόμο του, ξανά και ξανά. Ένας γοτθικός γρίφος που σε κρατά καθηλωμένο σαν πυρετός.
Τζο Νέσμπο, 2018
Ένα ποτάμι, μια κρυφή κάμερα κι ένας γέρος που έχασε τις λέξεις για να σημάνει συναγερμό. Ο Νέσμπο στα πιο σκοτεινά του.
Τζίλιαν Φλιν, 2012
Μια δημοσιογράφος γυρίζει στην πόλη που είχε αφήσει πίσω για να καλύψει την εξαφάνιση δύο κοριτσιών και βρίσκει την οικογένειά της να την περιμένει με τα δόντια έξω.
Charlotte Perkins Gilman, 1892
Μια γυναίκα αναγκάζεται να ξεκουραστεί σε ένα νοικιασμένο σπίτι και αρχίζει να διαβάζει την ταπετσαρία σαν κείμενο. Διαβάζεται σε μία καθισιά, αλλά σε αναστατώνει για πολύ καιρό μετά.
Fyodor Dostoevsky, 1868
Robert W. Chambers, 1895
Ιστορίες του 1895: ένα απαγορευμένο θεατρικό έργο που τρελαίνει τους αναγνώστες του, μια Νέα Υόρκη του μέλλοντος με θάλαμο αυτοκτονίας και το Παρίσι που λιμοκτονεί υπό πολιορκία. Παράξενη λογοτεχνία πριν από τον Λάβκραφτ.
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Σατιρικοί στίχοι του Σολωμού στα ελληνικά, τα ιταλικά και τα βενετσιάνικα: ο γιατρός Ροΐδης, ο αλαζόνας Ισούφ, μια αδιάκοπη παρέλαση γιατρών που δεν θεραπεύουν και ασθενών που γελούν.
Mary Shelley, 1829
Τα διηγήματα της Μέρι Σέλεϊ: εκδίκηση, ναυάγια, αθάνατοι και κοινωνικοί αναρριχητές. Γοτθική φαντασία σε μικρή κλίμακα, με το ίδιο διεισδυτικό βλέμμα στην ενοχή και τη λαχτάρα όπως στο Φρανκενστάιν.
Virginia Woolf, 1925
Lewis Carroll, 1865
Edgar Allan Poe, 1850
Ο ντετέκτιβ Ντυπέν, μια δίνη, ένας μαύρος γάτος, ένας όρκος εκδίκησης: ιστορίες που έκαναν την αστυνομική έρευνα και τον τρόμο σύγχρονες λογοτεχνικές απολαύσεις.
F. Scott Fitzgerald, 1934
για το έργο του Μακρόνησος. Όταν η, 2024
Μια σύντομη συλλογή γνωμικών που κοιτάζει την αγάπη, τη συμμόρφωση και την ανεξάρτητη σκέψη μέσα από την τρέλα.
Γεώργιος Βιζυηνός, 1883
Ένας φοιτητής φτάνει σε μια γερμανική πόλη με ορυχεία για να επισκεφτεί έναν λαμπρό φίλο και βρίσκει έναν νου που σιγά σιγά διαλύεται. Μια στοιχειωτική μελέτη για τον έρωτα, την ενοχή και τις ιστορίες που κληρονομούμε.
Thomas Harris, 1981
Ένας συνταξιούχος πράκτορας του FBI επιστρέφει για να κυνηγήσει έναν δολοφόνο που χτυπά με πανσέληνο, ενώ ο άντρας που παραλίγο να τον σκοτώσει περιμένει στο κελί του.
Gaston Leroux, 1910
Μια μασκοφορεμένη φιγούρα στοιχειώνει την Όπερα του Παρισιού και διδάσκει κρυφά μια νεαρή τραγουδίστρια. Ένα γοτθικό θρίλερ για την ιδιοφυΐα, την ασχήμια και το τίμημα της αγάπης.
Σοφία Ιακωβίδου, 2024
Γιατί δανειζόμαστε ζωές από μυθιστορήματα και οθόνες και τι συμβαίνει όταν δεν μπορούμε να ζήσουμε τη δανεική ζωή. Μια σύντομη, οξυδερκής ιστορία του μποβαρισμού, από τον Φλομπέρ και τον Τζέιμς ως τον Ζιράρ και το σημερινό ασταμάτητο σκρολάρισμα.
Edgar Allan Poe, 1838
Ναυάγιο, πείνα, παράφορο πένθος και μια γιορτή μεταμφιεσμένων στο γραφείο ενός νεκροθάφτη: οι πιο παράξενες εκτενείς ιστορίες και σκιαγραφήματα του Πόου μαζεμένα σε έναν τόμο.
Παύλος Γρατσιάτος
Ο Αριστοτέλης για την όσφρηση, τον ύπνο και τα όνειρα, σε μια γλώσσα που προσπαθεί να κάνει κατανοητή την αρχαία επιστήμη — ένας οδηγός για το πώς οι αισθήσεις μας μάς ξεγελούν. Ο φιλόσοφος του ορθού λόγου παρατηρεί τα παράδοξα του σώματος.
Joseph Heller, 1961
Freida McFadden, 2023
Susanna Kaysen, 1993
Όλες οι ζωές που θα μπορούσες να ζήσεις κρέμονται μπροστά σου.
I saw my life branching out before me like the green fig tree in the story. From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked. One fig was a husband and happy home and children, and another fig was a famous poet and another fig was a brilliant professor, and another fig was Ee Gee, the amazing editor, and another fig was Constantin and Socrates and Attila and a pack of other lovers with queer names and offbeat professions, and another fig was an Olympic lady crew champion, and beyond and above these figs were many more figs I couldn’t quite make out.Ο γυάλινος κώδωνας · Sylvia Plath
Κάθε επέτειο, η ίδια φωτογραφία και μια μικρή ευχή που κανείς δεν εκπληρώνει.
Όταν βλέπω το πρωτοσέλιδο, το στομάχι μου σφίγγεται. Να την. Είχα ξεχάσει πως η επέτειος είναι σήμερα. Δεν τα πάω τόσο καλά με τον χρόνο. Πάντα χρησιμοποιούν την ίδια φωτογραφία. Τα μάτια της είναι μεγάλα κάτω από το γείσο του καπέλου της, τα δάχτυλά της σφίγγουν το ξυλάκι, λες και φοβάται μην της το πάρουν. Τα μαλλιά της είναι υγρά και γυαλιστερά, κομμένα αγορίστικα. Κολυμπούσε, αλλά κανείς δεν την τυλίγει σε μια χνουδωτή πετσέτα για να τη στεγνώσει. Δεν μου αρέσει αυτό. Μπορεί να κρυώσει. Δεν δημοσιεύουν την άλλη φωτογραφία, τη δική μου. Μπήκαν σε μεγάλες φασαρίες μ’ αυτή. Αν και όχι τόσο μεγάλες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Ήταν έξι χρονών.Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες · Catriona Ward
Μια δέσμη φωτός στο πράσινο νερό κι ένα κορίτσι που χορεύει.
Κι έτσι κάθεστε στον καναπέ και πηγαίνετε μέχρι την κάμερα μόνο για ν’ αλλάξετε μπαταρίες όταν χρειαστεί». «Κι αν η αρκούδα εμφανιστεί τη νύχτα;» «Η κάμερα έχει φωτισμό LED, κανονικό και black light: Είναι αόρατο φως, για να μη φοβίζει τα ζώα». Φως. Αυτό ήταν που έβλεπε ο ηλικιωμένος. Μια δέσμη φωτός που ερχόταν από τα δεξιά. Χωνόταν μες στο πράσινο νερό και φώτιζε το φόρεμα, και για μια ανατριχιαστική στιγμή τον έκα νε να σκεφτεί ότι έβλεπε μπροστά του ένα κορίτσι που είχε ξαναζωντανέψει και χόρευε από τη χαρά του. «Χα! Σαν επιστημονική φαντασία είναι!» Ο γέρος άνοιξε διάπλατα το στόμα του όταν είδε ένα δια στημόπλοιο να μπαίνει στην οθόνη.Μαχαίρι · Τζο Νέσμπο
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροήΔιάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.
Άνοιξε το BookFeedΔωρεάν, χωρίς εγγραφή.