Τα Γεωργικά

Κι αν η πιο ευτυχισμένη ζωή είναι αυτή με τις λιγότερες περισπάσεις;

Ω τρισμακάριστοι οι γεωργοί σαν ξέρουν ταγαθά τους!Η ίδια η γης δικαιότατη τους χύνει από το χώμαΕύκολη ζήση, μακρυά από τα διχόγνωμα όπλα.Ψηλό παλάτι, με μπασιές περήφανες, την κάθεΑυγή, α για κείνους δεν ξερνά χαιρετιστάδων πλήθοςΑπ’ όλες του τες κάμαρες, κι’ ορθούς πλουμιδισμένουςΜε ωραίο μπαγά α δε λαχταρούν, και ντυμασιές κλεισμένεςΣτο μάλαμα, και χάλκωμα της Κόρινθος, κι’ αν τάσπροΜαλλί δε βάφουν πορφυρό στ’ Ασσυριακό φαρμάκι,Κι’ α με κανέλλα δε χαλούν του αγνού λαδιού τη χρήση,Μα δεν τους λείπει η ξέγνοιαστη γαλήνη, δεν τους λείπειΖωή με πλούτη μπόλικα, που πλάνες δεν κατέχει·Μα δεν τους λείπει η ανάπαψη στους διάπλατους τους κάμπους,Σπηλιές, και λίμνες ζωντανές, τα παγερά τα Τέμπη.

Κι αν οι μέλισσες είναι κάτι παραπάνω από έντομα, ένα κομμάτι του νου του κόσμου;

Με τούτες τες απόδειξες και ακολουθώντας τούταΤα ξόμπλια, κάποιοι εδίδαξαν πως στα μελίσσια υπάρχειΜοιράδι από το θεϊκόν το νου κ’ αιθέριο πνέμα,Γιατί ο θεός τα πάντα, λεν, γιομίζει, τη γης όλη,Τες πλατωσιές της θάλασσας και τουρανού τα βάθη,Κι’ από τον ίδιον την ψιλή ζωή τους ανασέρνουνΚοπές, κοπάδια κι’ άνθρωποι και κάθε γένος άγριοΚι’ όσα γεννιώνται, και σ’ αυτόν βέβαια γυρίζουν όλαΚ’ ελεύτερα ξανάρχονται· και δεν υπάρχει τόποςΤου χάρου, μα όλα ζωντανά κι’ ανάμεσα στ’ αστέριαΠέτονται και στον ουρανό προς τα ψηλά ανεβαίνουν.

Μια πρόσκληση σε θεό να σηκώσει μανίκια και να πατήσει σταφύλια.

Έλα, ω Ληναίε πατέρα, εδώ — εδώ πούνε τα πάνταΓιομάτα από χαρίσματα δικά σου, που για σέναΟ κάμπος, το χινόπωρο σταφύλια φορτωμένος,Ανθεί, κι’ αφρίζει στους ληνούς τους ξέχειλους ο τρύγος —Έλα, ω Ληναίε πατέρα, εδώ, στο νέον το μούστο βούταΜαζή μου τα γυμνά μηριά σα βγάλεις τους κοθόρνους.