Πάσχα των Ελλήνων

Πώς γίνεται η άκρη του γκρεμού να φέρνει γαλήνη;

Την ώρα π’ όλο το βουνό, μονόφωτο υψωμένο,στη φλόγα την ατάραχη που καίει του δειλινού,κρυφωριμάζει, ασάλευτο κι ωσά μεγαλωμένο,όλη τριγύρα τη βουλή του διάπλατου ουρανού,κι από ψηλά το πέλαγο διαφέγγει ώσμε τα σπλάχνα,θαμπωτικά λαμπάζοντας σε βάθη αστραφτερά,και τα καράβια ολάρμενα, μέσα στη σύχλιαν άχνα,μ’ όλα ανοιγμένα τα πανιά, κοιμώνται στα νερά,στ’ άγριο ρουμάνι, όθε φωτάν της άβυσσος τα μάκρη,καθώς ψυχής, τριγύρα μου δεν πνέει ανασασμός,ευφραίνομαι έτσι ατάραχος να κάθομαι άκρη άκρηκει που κρεμάει, στα πόδια μου, πεντάβαθος γκρεμός!

Μια καρδιά χτυπά σαν σφυρί κι ένα όνομα αντηχεί όλη νύχτα.

«Καρδιά σφυρί – κι ο πόθος μας στο πάλεμα γυμνίτης.Στα μάτια Σου είμαστ’ έφηβοι· στον ίσκιο Σου παιδιά.Κι όπως η αηδόνα, στη βαθιά νυχτιά, “Ίτυς, Ίτυς, Ίτυς!”φωνάζει μες στον πλάτανον, όμοια για Σε η καρδιά!»Ποιος την ψυχή μάς άγγιξε; και ποιος την απαλαίνειτην αναπνοιά στα σπλάχνα μας, κρυφά, σα βρεφική;“Από τις Πύλες τις Σκαιές, αργοπερνά η Ελένη,κ’ οι γέροι ορθοί σηκώνονται μπροστά της, σκεφτικοί!”

Ένα βουνό σείεται κι ένας χορός κάνει το πλήθος καράβι.

Απ’ τα βαθιά του θέμελα, πλέριο τραντάζει το όρος.Κι ως, στων Μυστήριων τ’ άρρητα, το μένος σαν ξεσπά,τρεκλίζει ο κισσοστέφανος, χορεύει ο θυρσοφόρος,και των οργίων το τύμπανο σα θεού καρδιά χτυπά,αιφνίδια, χαλκογόνατη τριγύρα μου μια νιότη,μες στου βουνού τ’ αδιάκοπο βαθύ μουκανητό,προβαίνει μ’ ανεπάντεχη γαλήνη και λαμπρότη,μ’ ένα τραγούδι ανάλαφρο, ψιλό, συγκρατητό!Μες στο χορό κριαρώνεται το γόνα με το γόνα–γεια σας! χαρά σας!–, δένονται τα χέρια τους σφιχτά,σάμπως τραβάν στα πέλαγα μαζί το θεόν Αγώνα,ένα καράβι από τη γη να πλέξει στ’ ανοιχτά!