Ο Αρίονας
Γεράσιμος Μαρκοράς (1826–1911), 1890
Ο ποιητής Αρίονας ρίχνεται στη θάλασσα από πειρατές και τραγουδά για να σώσει τη ζωή του — ένα ελληνικό ρομάντζο για τη μουσική, τη σωτηρία κι έναν έρωτα που κάνει το φαρμάκι μέλι. Η αφήγηση κυλά λυρικά και με θεατρική ένταση, από το δέος της θάλασσας ως τον φόβο και τη λαχτάρα του έρωτα.
Ατμόσφαιρα: δέος, λαχτάρα και φόβος. Μιλά για την τέχνη και την ελευθερία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ποιητικές αφηγήσεις, οι μουσικές περιπέτειες και τα ελληνικά ρομάντζα με έντονα συναισθήματα. Η γλώσσα της έκδοσης είναι παλαιότερη και το απόσπασμα δείχνει μια δραματική, σκοτεινή στιγμή που ίσως σε δυσκολέψει.
Γιατί να το διαβάσεις
Ο μύθος του Αρίονα δίνει χώρο στη μουσική, στη σωτηρία και σε έναν έρωτα που μεταμορφώνει την πίκρα. Διάβασέ το για να γνωρίσεις ένα ελληνικό ποίημα του 19ου αιώνα.
Σελίδες από το βιβλίο
Ντύνεται και πίνει σαν να πηγαίνει σε γάμο. Ύστερα το φεγγάρι φτάνει στα χείλη της.
Σὰ νύφη στολισμένη ἔπειτα πάεικαὶ ρίχνεται στὸ στρῶμα, ὅπου δειλιάζει·ἀλλὰ ξάφνου σὲ λίγο ἀνασκιρτάεικαί, δίχως φρίκη, ἕνα ποτῆρι ἀδράζει.Σὰν κἄτι ἀκούει· προσέχει, καὶ γελάει:Μὲ κράζει! - μουρμουρίζοντας – μὲ κράζει!Γλήγορα! ἂν τρέξω εἰς τὸ πλευρό του· ἂς κάμωπικρότατη σπονδὴ γιὰ οὐράνιο γάμο!Τ’ ἄδειο ποτῆρι καταγῆς, τὸ σῶμαπέφτει βάρος ἀναίσθητο στὴν κλίνη·ἀλλ’, ὡς γελοῦν τὰ ὡραῖα της χείλη ἀκόμα,φαντάζεσαι πῶς κἄτι ἔχει νὰ κρίνῃ. Ένας ήχος ανεβαίνει από τα νερά και αλλάζει τη θάλασσα.
Πρύμος ἄνεμος πνέει· σὲ λίγο πέρατὸ ξύλο ἐπῆε· καὶ τότες ἀγροικήθηπερίλυπη ἁρμονία, ποῦ στὸν ἀέραμέσ’ ἀπ’ τὰ σπλάχνα τοῦ πελάγου ἐχύθη.Σὲ κάθε βράχο ἐκεῖ, σὲ κάθε ξέραδάφνης κλωνάρια ἐφύτροναν οἱ λίθοι,ποῦ, δροσισμένα, λυγῶντας τὴν ἄκρη,στὸ κῦμα πικραμένο ἔσταζαν δάκρυ.Τάχα γιατί, στὴ μέση ἀπὸ τὴ θλίψηποῦ ἡ ξένη μελῳδία γύρω ἐπροκάλει,ὁ χρυσόξανθος Ἥλιος νὰ μὴν κρύψῃὅσα τότε στὸν κόσμο ἔδειξε κάλλη; Η σωτηρία φέρνει πρώτα δάκρυα, διαφορετικά από τα προηγούμενα.
Περήφανα τὸ δρόμο ἔπειτα παίρνειμὲ τέτοιο βάρος ἀκριβὸ στὴ ράχη,σὰν ἄλογο γενναῖο, ποῦ ξαναφέρνειτὸν ἔνδοξο του ἀφέντη ἀπὸ τὴ μάχη.Μ’ ἕνα δάκρυ τὰ μάτια ἐκεῖνος γέρνειστὴ θάλασσα, ὅπου πῆε καὶ δὲν ἐβράχῃ,σὰ νἆχε, λές, γι’ ἀνταμοιβὴ θελήσῃμαργαριτάρι νέο νὰ τῆς χαρίσῃ. Γεράσιμος Μαρκοράς.Κεφαλλονίτης αριστοκράτης και ισόβιος θαυμαστής του Φώσκολου· έκαψε μεγάλο μέρος των στίχων του και τύπωσε τον «Αρίονα» το 1890, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Γεράσιμος Μαρκοράς
Ζωή
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
Ο Επτανήσιος ποιητής κάνει τα πουλιά, το πέλαγος, τη μάνα και τη χαμένη νιότη να τραγουδούν σε στίχους που μυρίζουν ακόμη θάλασσα.
Μικρά Ταξείδια / Χάρος
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
Ελεγειακά ποιήματα του 19ου αιώνα για τον θάνατο, τα ορφανά και όσους συνεχίζουμε να τους μιλάμε· γραμμένα από έναν ποιητή που έθαψε τον αδελφό του και έκανε τον θρήνο τρυφερότητα.
Λυρικά
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1890
Ποιήματα του Επτανήσιου ποιητή της γενιάς μετά τον Σολωμό, που γράφει για την ξενιτιά, τους τάφους και τις μικρές παρηγοριές του τραγουδιού. Άμεση, μουσική ποίηση με μια απροσδόκητα σύγχρονη ματιά στη θλίψη.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ο Αρίονας»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ποιητικές αφηγήσεις, οι μουσικές περιπέτειες και τα ελληνικά ρομάντζα με έντονα συναισθήματα. Η γλώσσα της έκδοσης είναι παλαιότερη και το απόσπασμα δείχνει μια δραματική, σκοτεινή στιγμή που ίσως σε δυσκολέψει.
- Πώς είναι το «Ο Αρίονας»;
- Η αφήγηση κυλά λυρικά και με θεατρική ένταση, από το δέος της θάλασσας ως τον φόβο και τη λαχτάρα του έρωτα. Ατμόσφαιρα: δέος, λαχτάρα και φόβος. Μιλά για την τέχνη και την ελευθερία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο Αρίονας»;
- Αν σου άρεσε το «Ο Αρίονας», δοκίμασε «Άπαντα τα Ευρισκόμενα» (Διονύσιος Σολωμός), «Ο δωδεκάλογος του Γύφτου» (Κωστής Παλαμάς) και «Ποίηση» (Μαργαρίτα Δαλμάτη).
Μια γεύση από τη ροή
Κάποιες παιδικές εντυπώσεις μένουν ανέγγιχτες από τον καιρό.
Η Ζάκυνθος. Ανάμεσα ’ς τα τόσα, ’ς τα γοργά και τα διαβατικά που μας εντυπώνονται, και που τα γράφ’ η μνήμη και τα ξεγράφει, κάποιες ενθύμησες από τα πρώτα χρόνια, κρατειούνται πλέον επίμονα, απείραχτες από τον καιρό. Μια τέτοια ενθύμηση μου απομένει του τόπου που γεννήθηκεν ο Σολωμός, όταν επρωτοπέρασ’ από κείθε, παιδί. Διάβα γληγωρότατο, μιας ώρας μόλις· και ζωηρότατη εντύπωση κόσμου αγνώριστου ως τότε, ονειρευτού. Του αέρα ήταν η αξεθύμαστη μοσκοβολιά· άρχιζε ’ς του νησιού το σίμωμα μέσ’ από το καράβι ακόμα, σα να μη χύνονταν η ευωδιά μονάχ’ από τα περιβόλια, σα να ήταν εκείνη το μοναδικό και το μυστικό χάρισμα γης και αέρα και ουρανού εκεί.
Άπαντα τα Ευρισκόμενα · Διονύσιος Σολωμός
Πρώτα κυριάρχησε στον εαυτό σου· ύστερα δώσου στους άλλους.
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας κι ο εξουσιαστής του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου γίνε δουλευτής. Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα, ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα μεσα στο κανάλι του λαού· ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητους του μεγάλου έργου τού συντροφικού. Γρίκησε τι λέει το δέντρο που το κόψαν και το κάμανε καράβι: «Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστη η παντοτινή ψυχή μου ανάβει».
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου · Κωστής Παλαμάς
Ένα ποίημα μπορεί να κάνει έναν παλιό κόσμο να μοιάζει καινούριος.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά.
Ποίηση · Μαργαρίτα Δαλμάτη
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή