Ο Αρίονας
Γεράσιμος Μαρκοράς (1826–1911), 1890
The poet Arion, thrown into the sea by pirates, sings for his life — a Greek romance of music, rescue, and a love that turns poison into honey. A lyrical, songlike narrative that moves from dread to awe, with a formal voice and a current of longing.
Feels like awe, longing and dread. About art and freedom.
Who it’s for
You may like it if you enjoy narrative poetry about music, peril and devotion, especially with a Greek setting. The 1890 Greek can feel old-fashioned in vocabulary and syntax, so it suits readers comfortable with slower, period language.
Why read it
It gives you a compact Greek romance where music becomes a plea for life, and the poem's lyrical sweep is worth meeting for its own sake.
Pages from the book
She dresses and drinks as if for a wedding. Afterwards, the moon crosses her lips.
Σὰ νύφη στολισμένη ἔπειτα πάεικαὶ ρίχνεται στὸ στρῶμα, ὅπου δειλιάζει·ἀλλὰ ξάφνου σὲ λίγο ἀνασκιρτάεικαί, δίχως φρίκη, ἕνα ποτῆρι ἀδράζει.Σὰν κἄτι ἀκούει· προσέχει, καὶ γελάει:Μὲ κράζει! - μουρμουρίζοντας – μὲ κράζει!Γλήγορα! ἂν τρέξω εἰς τὸ πλευρό του· ἂς κάμωπικρότατη σπονδὴ γιὰ οὐράνιο γάμο!Τ’ ἄδειο ποτῆρι καταγῆς, τὸ σῶμαπέφτει βάρος ἀναίσθητο στὴν κλίνη·ἀλλ’, ὡς γελοῦν τὰ ὡραῖα της χείλη ἀκόμα,φαντάζεσαι πῶς κἄτι ἔχει νὰ κρίνῃ. A sound from under the water changes what the sea is.
Πρύμος ἄνεμος πνέει· σὲ λίγο πέρατὸ ξύλο ἐπῆε· καὶ τότες ἀγροικήθηπερίλυπη ἁρμονία, ποῦ στὸν ἀέραμέσ’ ἀπ’ τὰ σπλάχνα τοῦ πελάγου ἐχύθη.Σὲ κάθε βράχο ἐκεῖ, σὲ κάθε ξέραδάφνης κλωνάρια ἐφύτροναν οἱ λίθοι,ποῦ, δροσισμένα, λυγῶντας τὴν ἄκρη,στὸ κῦμα πικραμένο ἔσταζαν δάκρυ.Τάχα γιατί, στὴ μέση ἀπὸ τὴ θλίψηποῦ ἡ ξένη μελῳδία γύρω ἐπροκάλει,ὁ χρυσόξανθος Ἥλιος νὰ μὴν κρύψῃὅσα τότε στὸν κόσμο ἔδειξε κάλλη; The first thing rescue produces is tears, and they are not the ones he shed before.
Περήφανα τὸ δρόμο ἔπειτα παίρνειμὲ τέτοιο βάρος ἀκριβὸ στὴ ράχη,σὰν ἄλογο γενναῖο, ποῦ ξαναφέρνειτὸν ἔνδοξο του ἀφέντη ἀπὸ τὴ μάχη.Μ’ ἕνα δάκρυ τὰ μάτια ἐκεῖνος γέρνειστὴ θάλασσα, ὅπου πῆε καὶ δὲν ἐβράχῃ,σὰ νἆχε, λές, γι’ ἀνταμοιβὴ θελήσῃμαργαριτάρι νέο νὰ τῆς χαρίσῃ. Γεράσιμος Μαρκοράς.Cephalonian aristocrat and lifelong Ugo Foscolo devotee; he burned much of his own verse and published 'Ο Αρίονας' in 1890, the year before his death.
Books that feel like this
More by Γεράσιμος Μαρκοράς
Ζωή
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
A Greek poet of the Ionian school turns birdsong, sea, mothers and lost youth into tight, singing stanzas — poetry that still has the smell of salt on it.
Χάρος
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1898
Nineteenth-century Heptanesian poems on death, orphanhood and the dead we keep talking to — written by a poet who buried a brother and made elegy feel like tenderness.
Λυρικά
Γεράσιμος Μαρκοράς, 1890
A Heptanesian poet of the generation after Solomos writes of exile, graves and the small consolations of song — direct, musical, and startlingly modern in its grief.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ο Αρίονας for me?
- You may like it if you enjoy narrative poetry about music, peril and devotion, especially with a Greek setting. The 1890 Greek can feel old-fashioned in vocabulary and syntax, so it suits readers comfortable with slower, period language.
- What is Ο Αρίονας like?
- A lyrical, songlike narrative that moves from dread to awe, with a formal voice and a current of longing. Feels like awe, longing and dread. About art and freedom.
- What should I read after Ο Αρίονας?
- If you liked Ο Αρίονας, try Διονυσίου Σολωμού (Διονύσιος Σολωμός), Ο δωδεκάλογος του Γύφτου (Κωστής Παλαμάς) and Ποίηση (Μαργαρίτα Δαλμάτη).
A taste of the feed
Some first impressions stay untouched by time.
Η Ζάκυνθος. Ανάμεσα ’ς τα τόσα, ’ς τα γοργά και τα διαβατικά που μας εντυπώνονται, και που τα γράφ’ η μνήμη και τα ξεγράφει, κάποιες ενθύμησες από τα πρώτα χρόνια, κρατειούνται πλέον επίμονα, απείραχτες από τον καιρό. Μια τέτοια ενθύμηση μου απομένει του τόπου που γεννήθηκεν ο Σολωμός, όταν επρωτοπέρασ’ από κείθε, παιδί. Διάβα γληγωρότατο, μιας ώρας μόλις· και ζωηρότατη εντύπωση κόσμου αγνώριστου ως τότε, ονειρευτού. Του αέρα ήταν η αξεθύμαστη μοσκοβολιά· άρχιζε ’ς του νησιού το σίμωμα μέσ’ από το καράβι ακόμα, σα να μη χύνονταν η ευωδιά μονάχ’ από τα περιβόλια, σα να ήταν εκείνη το μοναδικό και το μυστικό χάρισμα γης και αέρα και ουρανού εκεί.
Διονυσίου Σολωμού · Διονύσιος Σολωμός
To be truly free, first learn to rule yourself. Then give yourself away.
Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας κι ο εξουσιαστής του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου γίνε δουλευτής. Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα, ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα μεσα στο κανάλι του λαού· ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητους του μεγάλου έργου τού συντροφικού. Γρίκησε τι λέει το δέντρο που το κόψαν και το κάμανε καράβι: «Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστη η παντοτινή ψυχή μου ανάβει».
Ο δωδεκάλογος του Γύφτου · Κωστής Παλαμάς
A poem can make an old world appear newly discovered.
Πολὺ ἔχω ταξιδέψει σὲ χῶρες ὁλόχρυσες καὶ ἄστεα καὶ τὸ νοῦ πολλῶν ἀνθρώπων ἔχω δεῖ· πελάγισα στὰ δυτικὰ νησιώτικες ἀκτὲς ποὺ κατοικοῦν βάρδοι, πιστοὶ τοῦ Φοίβου ἀκόλουθοι. Κι ἔλεγαν γιὰ μιὰν ἁπλωσιὰ ἱστορίες πάμπολλες – τοῦ βαθυμέτωπου ῞ Ομηρου ἀπόλυτη νομή· μὰ δὲν ἀνάσανα τὶς γαληνότατές του πνοές, παρὰ ὅταν ἄρρηκτη ἄκουσα τοῦ Τσάπμαν τὴ ϕωνή: κι ἔνιωσα σὰν νυχτερινῶν ἀστερισμῶν θεωρός, ποὺ νέος πλανήτης στὰ οὐράνια του ξάϕνου κυλᾶ· ἢ ρωμαλέος Κορτὲς ποὺ ἴδιος θαλασσαετὸς ξάνοιγε τὸν Εἰρηνικό – οἱ ἄντρες του βλέμματα μιᾶς ἀπορίας ἄγριας – ὀρθὸς αὐτός, βουβὸς σὲ μιὰ κορϕὴ στοῦ Δαριὲν τὸ πέρασμα, ψηλά.
Ποίηση · Μαργαρίτα Δαλμάτη
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed