Ομήρου Οδύσσεια

Σε μια άγρια ακρογιαλιά, ένας εξαντλημένος ναυαγός χώνεται στα ξερά φύλλα για να σωθεί.

Και τούτο συμφερώτερο του εφάνη• προς το δάσοςεκίνησε, και τωύρηκεν εις το νερό πλησίον,’ς ανοικτόν τόπον• έσκυψε κάτω από δυό δενδρούλιαομόρριζα, και το ’να εληά, και τ’ άλλο ήταν αγρίλι•κει μέσα ούτ’ άνεμοι φυσούν με την υγρή πνοή τους,ούτε του ηλιού πότ’ έφθασαν η φωτειναίς ακτίνες,ούτε η βροχή τα έσπασε• τόσο πυκνά πλεγμέναήσαν μαζή• κ’ εσύρθηκε ’ς εκείν’ ο Οδυσσέας,κ’ ευθύς στρώσιν εστοίβασε πλατειά με τα δυο χέρια•ότ’ ήσαν φύλλα περισσά χυμέν’ αυτού, ’π’ αρκούσαννα φυλαχθούν άνθρωποι δυο και τρεις ’ς ώρα χειμώνος,και αν ψύχος έπνεε δριμύ• τα είδε κ’ εχάρη ο θείοςο άνδρας ο πολύπαθος, και του σωρού ’ς την μέσηεπλάγιασε κ’ επάνω του έχυσε φύλλα πλήθος.

Σ' ένα δείπνο όπου όλοι κλαίνε, κάποιος λέει: όχι τώρα και όχι στο τραπέζι.

Είπε και εις όλους κίνησε τον πόθο των δακρύων•έκλαιγ’ η Ελέν’ η Άργισσα, του Δία θυγατέρα,έκλαιγεν ο Τηλέμαχος και ο βασιληάς Ατρείδης,ουδ’ είχεν ο Πεισίστρατος αδάκρυτα τα μάτια•ότι και αυτός τον άψεγον Αντίλοχο ενθυμήθη,’που της Ηώς της φωτεινής είχε φονεύσει ο γόνος•τον ενθυμήθη κ’ έλεγε με λόγια πτερωμένα•«Ατρείδη, σε σοφώτερον απ’ όλους τους ανθρώπουςο γέρος είπε Νέστορας, ότ’ ήλθε για σε λόγος’ς το σπίτι, ως ερωτιώμασθε ο ένας με τον άλλον.και τώρ’, αν γίνεται, ’ς εμέ πείθου• γιατί ’ς τον δείπνοδεν αγαπώ τα κλάμματα• αλλά του όρθρου η κόρηΗώ και πάλιν θα φανή• με τούτο εγώ δεν λέγωκείνον, ’που επήρε ο θάνατος και η μοίρα, να μην κλαίουν.

Μια θεά προσφέρει σ’ έναν άντρα την αθανασία κι εκείνος σκέφτεται τη γυναίκα του.

«Λαερτιάδη διογενή, πολύβουλε Οδυσσέα,έτσι λοιπόν ’ς το σπίτι σου, ’ς την ποθητή πατρίδα,θέλεις ευθύς τώρα να πας; ας γίνη• χαιρετώ σε.αλλ’ αν ’ς τον νου σου εγνώριζες τα πόσα θα υποφέρηςπάθη, όπως θέλ’ η μοίρα σου, πριν φθάσης ’ς την πατρίδα,’ς το δώμα τούτο ασάλευτα μαζή μου ήθελε μείνης,θα εγένοσουν αθάνατος, μ’ όλον που αναστενάζειςνα ίδης την γυναίκα σου, τον πόθο της ψυχής σου.κ’ εγώ κείνης χειρότερη καυχιούμαι ότι δεν είμαι,’ς το σώμα και ’ς τ’ ανάστημα, και ουδέ ποσώς αρμόζειθνηταίς με αθάναταις ποτέ ’ς τα κάλλη να μετρώνται».