Αποσπάσματα από το «Η Τρίχα»

Ξυπνάς βέβαιος πως ήταν μόνο όνειρο· ύστερα ανοίγεις τα χέρια

ΙΣτὴ ζέστη ὁ φλάρης τοῦ χοροῦ μία ματιὰ μοῦ ρίχνεικι’ ἔπειτα εἰς τὸ πάτωμα κάτι τάχα μοῦ δείχνεικι’ ἐγὼ ποὺ λέω πὼς μὲ καλεῖ στὸ ζύγιασμα μὲ βάλῃμέσα ἡ ψυχή μου ἐθύμωσε, σέρνω φωνὴ μεγάληκαὶ βρίσκομ’ ἔξυπνος γυμνός, ἔξω ἀπὸ τὸ κλινάρικαὶ μὲ τὰ χέρια ποὺ ἔτρεμαν στὸ λάρυγγα τοῦ φλάρη.Ἀκίνητος, ἀμίλητος, στὸν τόπο του στημένοςδὲν εἶν’ τὰ ζύγη πλέον ἐκεῖ, δὲν εἶν’ ὁ ζυγιασμένος.Ἔμεινα, ἐστέναξα βαριά, τὸ πᾶν ἐσιωποῦσε·μέσ’ στὴν αὐλή μου ὁ κόκορας βραχνόφωνα λαλοῦσε.χτυπῶ τὸ μέτωπο, ἐδῶ μοῦ ’πρεπε μὲ τσ’ ἀμάδεςξανοίγω κάτου τὰ μαλλιά! τὲς τρίχες τὲς γραφάδες.

Ένα ταριχευμένο πουλί αρχίζει να μιλάει με ειρωνεία

ΙΤὴν ὥρα ποὺ ὁ πόντικας βγαίνει καὶ περπατάεικαὶ βρίσκει τὴν ξυλόγαττα καὶ μέσα ξάφνου πάει—λέω γιὰ τὴ νύχτα ἐπειδὴ σώζονται κι’ ἀπὸ κεῖναποὺ πλατειὰ μέρα σπρώχνει τα ἀπελπισμὸς καὶ πεῖνα—ἔβλεπα μέσ’ τὴ σιωπὴ τὸ φλάρη τὸ μικρούληποὺ σημαδεύει τὸν καιρὸ τὸ χάρτινο καβούλικαὶ βγαίνει ἕνα ψιθύρισμα καὶ καπνισμένη ζέστη·σὰν ὅταν χύνουν κρύο νερὸ εὶς τὸν ἁψὸν ἀσβέστη.

Κάποια επιχειρήματα μοιάζουν με μαϊμού που παλεύει με κάστανο

XIὉπόταν ἐξεφώνησες μιὰ κάποιαν ὁμιλίαὁποὺ τὸ ἕνα ἄφινε κι’ ἔμπαινε σ’ ἄλλα τρία,σὰ μαϊμου (συχώρεσι ἂν ἕνας φλάρης βάλῃἑτούτη τὴν παρόμοιασι ποὺ δὲν τὴν εἶπαν ἄλλοι)ποὺ τὸ μεγάλο κάστανο ποὺ τσ’ ἔρριξαν τὸ σφίγγεικαὶ βγάνει χαρχατούρισμα ἀπὸ τὸ αἰσχρὸ λαρύγγι,σιμώνει τὰ μπομπόχερα στὴ μπομπερὴ μουσούδασυχνοχτυπάει τὰ βλέφαρα καὶ τοῦ πετάει τὴ φλούδα·κι’ ὅτ’ ἄρχισε νὰ τὸ γευθῇ τ’ ἀφίνει νὰ τῆς πέσῃκι’ ἀδράχνει γύρου ποὺ γελοῦν χαρτί, μαντήλι, φέσι.Κι’ ἔτσι δά, καλὲ δόχτορα, τὸ πρᾶμα ὡραῖα ταιριάζειγιατὶ καλὰ μιμιέσαι αὐτὴν ὁποὺ κακὰ μᾶς μοιλαζει.

Το σώμα θυμάται τη θάλασσα, ακόμα κι όταν ο κόσμος γελάει.

V—Κυρά, συμπάθησε ἂν ἐγὼ χωρὶς τὸ θέλημά σουἐξάφνιασα τὸν Ἔρωτα μέσα στὴν ἀγκαλιά σου.VIΤὴν ἐφοβήθηκα πολὺ κι’ ἐμπῆκε σ’ ὑποψίαὁποὺ σκυλὶ τὴ δάγκασε ὁπού ’χε ὑδροφοβία.VIIΣέρνει ἄλλη μιὰ σφυρηματιὰ κι’ ὁ κόσμος κυματίζεικαὶ τ’ ἄστρα σκοτεινιάζουνε κι’ ἡ θάλασσα μουγκρίζει.Κι’ ἰδοὺ ὀμπρός της ἕνας νιὸς σὰν πὄχουνε συνήθειαοἱ πελαγήσιοι νὰ κεντοῦν στὰ χέρια καὶ στὰ στήθιαεἰκόνες ὁποὺ κάνουνε γιὰ ξόρεξι ἢ γιὰ τάμακαὶ τοῦ κρεμιόταν στὸ λαιμὸ δυὸ τρεῖς μηνῶνε πρᾶμα.

Κάποια όνειρα είναι ο νους που μελετά κρυφά τον εαυτό του.

Ἐδιάβασα, μοῦ φαίνεται, σὲ γαλλικὴ φυλλάδανὰ λέῃ κανεὶς τὰ ὀνείρατα πὼς εἶναι κουταμάδα·ἀλλιῶς γιὰ μένανε φρονῶ, γιατ’ ὄποιος τὰ κοιτάζεικαὶ τῆς καρδιᾶς καὶ τοῦ νοὸς πολλὰ κρυφὰ σπουδάζεικι’ ἔπειτα κάποια εἶν’ ἀπ’ αὐτὰ σὰν τοῦ νεροῦ γαλήνηκαὶ τὸ λαμπρὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τὸ γλυκὸν ἀέρακαὶ τὸ πουλὶ τὸ πλουμιστὸ ὅπ’ ἔρχεται ἀπὸ πέρακαὶ πάει νὰ δροσολοϊσθῇ κάτου στὸν καλαμιῶνακαὶ τὰ τραγούδια ὁπου λαλεῖ μέσ’ ἀπὸ τὸν κρυψῶνακι’ εὐφραίνει μὲ κελαϊδισμοὺς ὅσους τὸ ἀγροικοῦνε(παράξενη παρόμοιαση γιὰ κεῖνα ποὺ θὰ βγοῦνε!)Ὅπως κι’ ἂν εἶν’ ἡ ὑπόθεσι ποὺ θέλει ἂς κάμῃ κρότοἐγὼ ὅσα βλέπω ὀνείρατα τὰ λέω κι’ ἰδοὺ τὸ πρῶτο!

Τι ζυγίζει περισσότερο, ένας άνθρωπος ή μια ψόφια μύγα;

VΠάντα στὸ δίσκο ἐδείχνανε μεγάλη κορδομάρα·καὶ ὁ φλάρης ἀκλούθαγε καὶ ἐσυχνοβροντοῦσεκαὶ πάντοτε ἡ παρθενικὴ τρίχα τοὺς ἐνικοῦσε.VIΓιὰ πολὺ κόπο τάχατε τὸ πόδι ἀντιστηλιώνειβροντᾶ τοὺς δίσκους τρεῖς φορὲς καὶ τέλος τοὺς ὑψώνει,ἀφοῦ γιὰ λίγο ἐμείνανε σὲ μιὰ μεριά, τὴν ἄλλη,γέρνουν κατὰ τὸ δόχτορα καὶ πέφτουν κάτω ἀγάλιΤοῦ ζυγιαστῆ τὰ δάχτυλα ἀναψοκοκκινῆσαν,στὸ δίσκο τὸ βαρύτερο ἐκοίταξε ἐρευνῶντας,κι’ ἐχαμογέλασε γλυκὰ τὴν κεφαλὴ κινῶντας·κάτ’ ηὗρε, ρίχνει το μακριὰ κι’ εἶναι μιὰ μύγα ψόφιαμικρή, ξερή, κουτσόφτερη κι’ οὔτε δὲν εἶναι ἀτόφια.