Ἡ Τρίχα

You wake up sure it was only a dream. Then you open your hands.

ΙΣτὴ ζέστη ὁ φλάρης τοῦ χοροῦ μία ματιὰ μοῦ ρίχνεικι’ ἔπειτα εἰς τὸ πάτωμα κάτι τάχα μοῦ δείχνεικι’ ἐγὼ ποὺ λέω πὼς μὲ καλεῖ στὸ ζύγιασμα μὲ βάλῃμέσα ἡ ψυχή μου ἐθύμωσε, σέρνω φωνὴ μεγάληκαὶ βρίσκομ’ ἔξυπνος γυμνός, ἔξω ἀπὸ τὸ κλινάρικαὶ μὲ τὰ χέρια ποὺ ἔτρεμαν στὸ λάρυγγα τοῦ φλάρη.Ἀκίνητος, ἀμίλητος, στὸν τόπο του στημένοςδὲν εἶν’ τὰ ζύγη πλέον ἐκεῖ, δὲν εἶν’ ὁ ζυγιασμένος.Ἔμεινα, ἐστέναξα βαριά, τὸ πᾶν ἐσιωποῦσε·μέσ’ στὴν αὐλή μου ὁ κόκορας βραχνόφωνα λαλοῦσε.χτυπῶ τὸ μέτωπο, ἐδῶ μοῦ ’πρεπε μὲ τσ’ ἀμάδεςξανοίγω κάτου τὰ μαλλιά! τὲς τρίχες τὲς γραφάδες.

A dead bird, stuffed and mounted, decides it might as well lecture the boy.

ΙΤὴν ὥρα ποὺ ὁ πόντικας βγαίνει καὶ περπατάεικαὶ βρίσκει τὴν ξυλόγαττα καὶ μέσα ξάφνου πάει—λέω γιὰ τὴ νύχτα ἐπειδὴ σώζονται κι’ ἀπὸ κεῖναποὺ πλατειὰ μέρα σπρώχνει τα ἀπελπισμὸς καὶ πεῖνα—ἔβλεπα μέσ’ τὴ σιωπὴ τὸ φλάρη τὸ μικρούληποὺ σημαδεύει τὸν καιρὸ τὸ χάρτινο καβούλικαὶ βγαίνει ἕνα ψιθύρισμα καὶ καπνισμένη ζέστη·σὰν ὅταν χύνουν κρύο νερὸ εὶς τὸν ἁψὸν ἀσβέστη.

Some arguments are just a monkey with a hot chestnut.

XIὉπόταν ἐξεφώνησες μιὰ κάποιαν ὁμιλίαὁποὺ τὸ ἕνα ἄφινε κι’ ἔμπαινε σ’ ἄλλα τρία,σὰ μαϊμου (συχώρεσι ἂν ἕνας φλάρης βάλῃἑτούτη τὴν παρόμοιασι ποὺ δὲν τὴν εἶπαν ἄλλοι)ποὺ τὸ μεγάλο κάστανο ποὺ τσ’ ἔρριξαν τὸ σφίγγεικαὶ βγάνει χαρχατούρισμα ἀπὸ τὸ αἰσχρὸ λαρύγγι,σιμώνει τὰ μπομπόχερα στὴ μπομπερὴ μουσούδασυχνοχτυπάει τὰ βλέφαρα καὶ τοῦ πετάει τὴ φλούδα·κι’ ὅτ’ ἄρχισε νὰ τὸ γευθῇ τ’ ἀφίνει νὰ τῆς πέσῃκι’ ἀδράχνει γύρου ποὺ γελοῦν χαρτί, μαντήλι, φέσι.Κι’ ἔτσι δά, καλὲ δόχτορα, τὸ πρᾶμα ὡραῖα ταιριάζειγιατὶ καλὰ μιμιέσαι αὐτὴν ὁποὺ κακὰ μᾶς μοιλαζει.