Ανέκδοτα ποιήματα
Μαρία Πολυδούρη (1902–1930), 1993
The lyric poems Polydouri never published in her lifetime — love, loss and presentiment, written by a young woman who knew she was dying. The poems move at a slow, songlike pace, tender and melancholy, with a young woman's voice speaking plainly about love and early death.
Feels like melancholy, longing and tenderness. About love, death and solitude.
Who it’s for
You may like it if you respond to lyrical Greek poetry about love, loss and presentiment, especially verse that feels intimate and unfinished. Be aware that the awareness of death runs through many poems, so it can be a somber read.
Why read it
These poems were left unpublished in her lifetime, and they let you hear a brief, bright voice thinking about love and mortality without disguise.
Pages from the book
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός,που μόλις νάχη φύγει το τραίνο.Ούτε στιγμή, μολίς που εδώστις ράγιες του βαριά σταματημένοκαι πηγαινοέρχονταν γοργά,ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες.Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοίδεν έχουνε την όψη τους σαν τότες.Η άδεια θέση κ’ η σιωπήμεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο.Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούνκ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένοόσων τη μοίρα ακολουθούν. The one man on the street willing to say what everyone is thinking.
Ένας τρελλός καθότανε στην είσοδοτη νύχτα απόψε και μιλούσε,μιλούσε βιαστικά κι’ όταν απόσταινεκάποτε, σκεφτικά χαμογελούσε.Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζετην πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.’Μα θα μιλήσω απόψε κι’ ας με δέσουνε,ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!’ Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβαθα τα βροντοφονήσω πάλι.Α, ήμουν τρελλός τόσον καιρό που σώπαινακι’ αυτά μούχουν βαρύνει το κεφάλι. A fortune-teller in bronze, promising that every new joy will be met with tears.
Χάλκινη παραστέκεται τσιγγάνα στα όνειρά μουκι’ όλο μου λέει στον ίδιονε σκοπό.με δάκρια θα υποδέχουμε την κάθε νέα χαρά μουκαι θα πεθαίνει κάθε που αγαπώ.Μ’ ας είναι, νέο μου όνειρο, για λίγο, ναι μονάχα,χάιδεψε τις πληγές μου μιαν αυγήκαι θα το νοιώσω εγώ βαθιά το χάδι σου’ τι τάχακι’ αν θα γίνη μια καινούργι’ αυτό πληγή; Μαρία Πολυδούρη.Polydouri trained as a legal clerk and died of tuberculosis just days before turning 28; her brief affair with the poet Kostas Karyotakis, who shot himself in 1928, shaped much of her verse.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ανέκδοτα ποιήματα for me?
- You may like it if you respond to lyrical Greek poetry about love, loss and presentiment, especially verse that feels intimate and unfinished. Be aware that the awareness of death runs through many poems, so it can be a somber read.
- What is Ανέκδοτα ποιήματα like?
- The poems move at a slow, songlike pace, tender and melancholy, with a young woman's voice speaking plainly about love and early death. Feels like melancholy, longing and tenderness. About love, death and solitude.
- What should I read after Ανέκδοτα ποιήματα?
- If you liked Ανέκδοτα ποιήματα, try Ποιήματα (Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής), Ποιητικές συλλογές (Κώστας Καρυωτάκης) and Μεταφράσεις (Τέλλος Άγρας).
A taste of the feed
A prayer, of all things, to be turned to stone.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶν τὴν πλάσιν μεταπείθων, σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν, τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν, μετάβαλον εἰς λίθον. «Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴ ὁ τελευταῖος ὕπνος, καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή· ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴ ἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.
Ποιήματα · Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
On being a broken guitar, a snapped antenna, a set of unfocused senses.
Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει, στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει στὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες. Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες. Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη, στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει, μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες. Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις, χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε. Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις. Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε. Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησις εἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.
Ποιητικές συλλογές · Κώστας Καρυωτάκης
Two people meet again in an empty park and discover memory is not the same for both.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών. Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστά καὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά. Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό, δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό. -Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη; -Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει; -Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει; Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι
Μεταφράσεις · Τέλλος Άγρας
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed