Μεταφράσεις
Τέλλος Άγρας (1899–1944), 1939
The Greek poet's versions of French symbolists — Verlaine, Laforgue, Samain — where dusk, rain and tired love are rendered into a Greek that aches. Dusk, rain and tired love drift through these versions in a slow, tender, melancholy voice.
Feels like melancholy, longing and tenderness. About love, nature and time.
Who it’s for
You may like it if you enjoy symbolist poetry and the soft ache of French verse carried into Greek. The Greek is polytonic and often archaizing, so it asks for patience and some comfort with older literary language.
Why read it
It offers a quiet way to hear Verlaine and Laforgue through a Greek poet's ear, with dusk and longing held in spare, aching lines.
Pages from the book
Two people meet again in an empty park and discover memory is not the same for both.
Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό,ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών.Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστάκαὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά.Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό,δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό.-Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη;-Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει;-Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει;Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι It rains, the heart sinks, and someone asks why. The answer is: no reason.
Νὰ κλαίει μὲς στὴν καρδιά μουκαὶ στὴν πόλη νὰ βρέχει...Ποιά νὰ ν’αυτή ποὺ τρέχειἡ πίκρα ὡς τὴν καρδιά μου;Ω, γλυκὸς ἦχος τῆς βροχῆςἀπ’τις σκεπὲς καὶ καταγῆς!Γιὰ τὸν καημὸ μιανὴς ψυχῆςὦ τὸ τραγούδι τῆς βροχῆςΔίχως αἰτία νὰ βρέχει—μὰ ἡ καρδιὰ δὲν ἀντέχει.Σὲ πρόδωσε κανείς;Ὄχι. Ἄδικα πονεῖς. A gothic nightscape where even the crows and wolves are simply doing their work.
Νύχτα. Βροχή. Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,όσο είναι φως, με πύργους και με τόξα, η σιλουέταπολιτείας γοτθικιάς, μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.Κάμπος. Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,που με τις μύτες τα σκουντούν τ’ αχόρταγα κοράκια,κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον μαύρο αέρα,τα κρεμασμένα πόδια τους τα ’χουν οι λύκοι δείπνο.Αγκάθια σκόρπια, λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτραμέσα στο σάλο της καπνιάς, καθώς σε σκίτσου φόντο.Κι ύστερα, γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,που παν γυμνόποδοι, φρουροί διακόσοι κι εικοσπέντετους πάνε, και τ’ ατσάλια τους, ορθά σαν λύσγου ατσάλια,γυαλίζουνε, αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες. Τέλλος Άγρας.Tellos Agras was the pen name of Evgenios Ioannidis; he compiled these translations while teaching and died in 1944 during the Greek famine of the Occupation.
Books that feel like this
More by Τέλλος Άγρας
Ποιήματα
Τέλλος Άγρας, 1940
Poems of harbours, rainy neighbourhoods and unwalkable streets, written in the 1920s by a schoolteacher who loved other people's joy more than his own. Read them for their music: charted, warm, and quietly heartbroken. The poems stay close to small things — a bird on a broken branch, wet earth, a moon over a lane — and to an ear that never stops listening. Short, lyric, made for the afternoon. A fine doorway into a poet who is still not read as widely as he deserves. A window onto interwar Greece, with its poor neighbourhoods and songs. Poems of harbours and rainy neighbourhoods from a Greek poet who loved other people's joy more than his own. Read them aloud, and the rhyme does the work: charted, warm, and quietly heartbroken.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Μεταφράσεις for me?
- You may like it if you enjoy symbolist poetry and the soft ache of French verse carried into Greek. The Greek is polytonic and often archaizing, so it asks for patience and some comfort with older literary language.
- What is Μεταφράσεις like?
- Dusk, rain and tired love drift through these versions in a slow, tender, melancholy voice. Feels like melancholy, longing and tenderness. About love, nature and time.
- What should I read after Μεταφράσεις?
- If you liked Μεταφράσεις, try Φθινόπωρο (Κωσταντίνος Χατζόπουλος), Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη) and Η ζωή του χωριού (Κωνσταντίνος Θεοτόκης).
A taste of the feed
The autumn that arrives like a held breath.
Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.
Φθινόπωρο · Κωσταντίνος Χατζόπουλος
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
What a nightingale does to two people who have to leave.
Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν.
Η ζωή του χωριού · Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed