Ποιητικές συλλογές
Κώστας Καρυωτάκης (1896–1928), 1928
The poet of Greek disillusionment: ironic, musical verses about failed hopes, dull offices, and the strange comfort of knowing nothing lasts. A musical, ironic melancholy runs through these poems, with solitude, lost hopes and a quiet comfort in impermanence.
Feels like melancholy, longing and unease. About death, solitude and art.
Who it’s for
You may like it if you enjoy ironic, musical poetry about failed hopes and ordinary office life. The mood can be bleak and death-haunted, and some poems dwell in solitude, so it may not suit a moment when you want brightness.
Why read it
These short, musical poems turn office dullness and lost hopes into irony and strange comfort, giving you a clear-eyed companion for disillusionment.
Pages from the book
On being a broken guitar, a snapped antenna, a set of unfocused senses.
Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένεςκιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει,στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάειστὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες.Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες.Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει,μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες.Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε.Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησιςεἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε. What it looks like to greet the light one last time and call it goodnight.
Τότε λοιπὸν ἀδέσποτο θ’ ἀφίσωνὰ βουΐζη τὸ Τραγούδι ἀπάνωθέ μου.Τὰ χάχανα τοῦ κόσμου, καὶ τοῦ ἀνέμουτὸ σφύριγμα, θὰ τοῦ κρατοῦν τὸν ἴσο.Θὰ ξαπλωθῶ, τὰ μάτια μου θὰ κλείσω,καὶ ὁ ἴδιος θὰ γελῶ καθὼς ποτέ μου.«Καληνύχτα, τὸ φῶς χαιρέτισέ μου»θὰ πῶ στὸν τελευταῖο ποὺ θ’ ἀντικρύσω.Ὅταν ἀργὰ θὰ παίρνουμε τὸ δρόμο,ἡ παρουσία μου κάπως θὰ βαραίνη—πρώτη φορὰ—σὲ τέσσερων τὸν ὦμο.Ὕστερα, καὶ τοῦ βίου μου τὴν προσπάθεια.ἀμείβοντας, τὸ φτιάρι θὰ μὲ ραίνηὡραῖα ὡραῖα μὲ χῶμα καὶ μὲ ἀγκάθια. Make your pain into a harp, then laugh and be gone.
Κάνε τον πόνο σου άρπα.Και γίνε σαν αηδόνι,και γίνε σα λουλούδι.Πικροί όταν έλθουν χρόνοι,κάνε τον πόνο σου άρπακαι πέ τονε τραγούδι.Μη δέσεις την πληγή σουπαρά με ροδοκλώνια.Λάγνα σου δίνω μύρα— για μπάλσαμο — και αφιόνια.Μη δέσεις την πληγή σου,και το αίμα σου, πορφύρα.Λέγε στους θεούς «να σβήσω!»μα κράτα το ποτήρι. Κώστας Καρυωτάκης.He published only three slim collections in his lifetime; his suicide at 32 in Preveza turned him into the emblem of a generation's despair, though the poems are far funnier than their reputation.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποιητικές συλλογές for me?
- You may like it if you enjoy ironic, musical poetry about failed hopes and ordinary office life. The mood can be bleak and death-haunted, and some poems dwell in solitude, so it may not suit a moment when you want brightness.
- What is Ποιητικές συλλογές like?
- A musical, ironic melancholy runs through these poems, with solitude, lost hopes and a quiet comfort in impermanence. Feels like melancholy, longing and unease. About death, solitude and art.
- What should I read after Ποιητικές συλλογές?
- If you liked Ποιητικές συλλογές, try Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη), Αυτόχειρ (Μιχαήλ Μητσάκης) and Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα (Κωνσταντίνος Θεοτόκης).
A taste of the feed
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
A suicide note of five polite, perfectly spelled words.
Και ο νέος αστυνόμος, έβγαλε το πορτοφόλι του, το άνοιξε, ετράβηξε ένα χαρτάκι, διπλωμένο εις τα δύο, άπλωσε το χέρι του από πάν’ από τα πιάτα, και μου τώδωκε για να το διαβάσω. Ήτον το μισό κομμάτι μισής κόλλας του χαρτιού εκείνου του ταχυδρομείου, που μεταχειρίζονται συνήθως εις της επαρχίες, του ριγωμένου κατά πλάτος, με τα πράσινα ριγώματα, ζαρωμένο αρκετά, τσαλακωμένο, μ’ ορατά τα ίχνη δαχτυλιών, ως να επέρασε από διαφόρους χείρας, άγραφο όλο, και μονάχα εις την μίαν των γραμμών, την πρώτην, διεκρίνοντο, λεπτά-λεπτά γραμμένες, με μικρότατα ψηφία, πέντε λέξεις: «Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθή κανείς». Και από κάτω το όνομα της πόλεως, η ημερομηνία και το έτος, και ολίγο παραπέρα, η υπογραφή του αυτοκτόνου. Τίποτ’ άλλο.
Αυτόχειρ · Μιχαήλ Μητσάκης
A man confesses he loves his own life without any dignity.
Δὲν εἶμαι ἕνας σοβαρὸς ἄνθρωπος· ἡ γνώμη μου θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν εἶναι ὑπολογήσιμη ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μου, ὁ βίος μου θὰ ὤφειλε νὰ περνάει ἀπαρατήρητος παρ’ ὅλες τὶς προκλητικές, ἀνούσιες, φωνές του, νὰ μὴ σηκώνει τὴν περιέργεια πίσω του σὰν σκόνη. Εἶμαι ἕνα ζῶο χωρὶς ἀξιοπρέπεια. Οἱ ἀγάπες μου εἶναι φτηνές. Τρέφω ἕνα σπασμωδικὸ ἔρωτα γιὰ τὴν ὕπαρξή μου, γιὰ τούτη τὴν ὑπόθεση ποὺ δὲν ἐξοφλεῖται σὲ μιὰ μέρα μέσα· μήτε σ’ ἕνα μῆνα, μήτε σὲ χρόνο, καὶ μᾶς ἀκολουθεῖ πρὸς τὸ ἄπειρο μὲ τὸ περιττό βάρος της.
1935 · Γιώργος Σαραντάρης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed