Ποιήματα
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής (1809–1892), 1850
A 19th-century Greek poet moves between sea-tossed myth, mountain freedom-song and graveyard reckoning — poetry that still sounds improvised and alive. The poems move from sea myth to mountain songs and grave-side reckoning, lyrical and defiant, with a melancholy that still feels improvised and alive.
Feels like melancholy, longing and defiance. About freedom, love and memory.
Who it’s for
You may like it if you enjoy nineteenth-century lyric poetry that mixes myth, freedom songs and open longing. Be prepared for a formal, archaic Greek that most of Rangavis's contemporaries did not speak, so the poems ask for patience with the language.
Why read it
Read it to hear a nineteenth-century Greek voice shifting between myth, defiance and grief, and to see how formal verse can still sound unsettled and alive.
Pages from the book
A prayer, of all things, to be turned to stone.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως. Bread eaten by slaves is bitter, whatever table it sits on.
Εἰς δάση κ’ εἰς βράχους κ’ εἰς ἄγριον σκότος,ἐδῶ ποῦ δὲν φθάνει τυράννου σπαθί,ἀφῆτε, ἂς παύσῃ τῶν ὅπλων ὁ κρότος,καὶ δεῖπνον εἰς θάμνους χλωροὺς ἂς στρωθῇ.Εἰς κύκλον καθίστε,ταῖς πλώσκαις γεμίστε·κι’ ὁ δείπνος ἂς εἶναι λιτὸς καὶ μικρός,ζοῦν ἄλλοι εἰς ἄλλαςτρυφὰς καὶ κραιπάλας,πλὴν εἶναι ὁ ἄρτος τῶν δούλων πικρός.Ἀδέσμευτοι ὡς τῶν βουνῶν μας ἡ αὔρα,ὁρμῶμεν, πετῶμεν ὡσὰν ἀετοί·τὰ βλέμματα φλόγες, τὰ ὅπλα μας μαῦρα,τὸ βῆμά μας εἶναι θανάτου βροντή. She asks the mountains to be quiet: he is sleeping among the stars.
Ἴσως γλυκοκοιμᾶται’ς τῶν ἄστρων τὸν φανόν.Κοπάδια τῶν κοράκων,περνᾶτε σιγανά·τὸν κάτοικον τῶν λάκκωντὸ κρόασμα ’ξυπνᾷ.Κοιμᾶται, ναί, κοιμᾶται’ς τὰ ἄγρια βαθειά.Τουφέκια, δὲν βροντᾶτε,δὲν λάμπετε, σπαθιά.Ἔχ’ εἰς ξηρὸ χορτάριτὰ χέρια ἁπλωτά,καὶ τὸ χλωμὸ φεγγάριτὸν νυκτοχαιρετᾷ. Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής.Rangavis was a scholar, playwright and diplomat who also wrote a famous utopian novel set in the Greek future. He wrote in a language most Greeks did not speak. Told to be careful, he was careful.
Books that feel like this
More by Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Η Ναϊάς
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, 1879
A Greek naval adventure about a slave ship, an idealist clerk, and the rebellion of the men packed below deck. A lively, dark yarn from the nineteenth century.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ποιήματα for me?
- You may like it if you enjoy nineteenth-century lyric poetry that mixes myth, freedom songs and open longing. Be prepared for a formal, archaic Greek that most of Rangavis's contemporaries did not speak, so the poems ask for patience with the language.
- What is Ποιήματα like?
- The poems move from sea myth to mountain songs and grave-side reckoning, lyrical and defiant, with a melancholy that still feels improvised and alive. Feels like melancholy, longing and defiance. About freedom, love and memory.
- What should I read after Ποιήματα?
- If you liked Ποιήματα, try Ποιήματα (Ιωάννης Πολέμης), Τὰ μαῦρα κούτσουρα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Ανέκδοτα ποιήματα (Μαρία Πολυδούρη).
A taste of the feed
Why a station the moment the train has gone is the loneliest place there is.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός, που μόλις νάχη φύγει το τραίνο. Ούτε στιγμή, μολίς που εδώ στις ράγιες του βαριά σταματημένο και πηγαινοέρχονταν γοργά, ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες. Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοί δεν έχουνε την όψη τους σαν τότες. Η άδεια θέση κ’ η σιωπή μεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο. Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούν κ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένο όσων τη μοίρα ακολουθούν.
Ανέκδοτα ποιήματα · Μαρία Πολυδούρη
The night as a scarecrow, and a harvester walking over your bed.
Απόψε στις κιθάρες τους τα Πνεύματα θα μέλπουνε κρυφούς ρυθμούς και τρόμους και στο ρυθμό του χαλαζιού θα σέρνουνε μαύρους χορούς οι καταχνιές στους δρόμους. Οι Αγέρηδες μανιάζοντας θα στήνουνε τις σκήτες τους στ’ αφρόλουστα ακρογιάλια, των λουλουδιών τα ταίρια θα χωρίζουνε, μα και θα ορμούν, θα οργώνουν τα κανάλια. Απόψε η Νύχτα σκιάχτρο στις ψυχούλες μας και Χάροντας απάνου από την κλίνη... -Οι καταχνιές, που υφαίνουν το τρισκόταδο, θα’ ρθούν να σαβανώσουν τη Σελήνη...
Ποιήματα · Ρώμος Φιλύρας
The dance of Zalongo: a whole company of women leaping from the cliff.
Τὲς ἐμάζωξε εἰς τὸ μέρος τοῦ Τσαλόγγου τὸ ἀκρινὸ τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως καὶ τὲς ἔμπνευσε χορό. 102. Τέτοιο πήδημα δὲν τὸ εἶδαν οὔτε γάμοι, οὔτε χαρές, καὶ ἄλλες μέσα τους ἐπήδαν ἀθωότερες ζωές. 103. Τὰ φορέματα ἐσφυρίζαν καὶ τὰ ξέπλεκα μαλλιά, κάθε γύρο ποὺ ἐγυρίζαν ἀπὸ πάνου ἔλειπε μία.
Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λόρδου Μπάιρον · Διονύσιος Σολωμός
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed